หัวใจในลมหนาว Novels & Stories

ดวงตากลมใสทอดมองผืนทะเลกว้างด้วยใจที่ว่างเปล่า สายลมเย็น ๆ ทีพัดกระทบผิวกายทำให้รู้สึกหนาวเหน็บไปถึงหัวใจ คลื่นทะเลซัดเข้าฝั่งขึ้นมาเป็นระลอกเล็กใหญ่ ยิ่งทำให้รู้สึกเหงาขึ้นจับใจ คิดถึง... คิดถึงคนใจร้ายเหลือเกิน

สายลมหนาวด้านนอกยังคงพัดผ่านยอดกุหลาบจนส่งกลิ่นหอมอบอวลเข้ามาถึงในห้อง แต่ความรุ่มร้อนที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งคู่กลับทำให้ลมหนาวนั้นดูจางไป ทัตธารามองสบตาชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความมั่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือบางเอื้อมไปจับมือหนาที่กำลังลูบไล้แก้มของเขา แ ล้วนำมาวางทาบไว้ที่ตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นรัว

บทส่งท้าย ของขวัญนี้ข้ามอบแด่ท่าน เหมันตฤดูปีนี้แม้จะมีหิมะตกอยู่เสมอแต่กลับรู้สึกเย็นสบายไม่หนาวเท่าปีก่อน หิมะเกาะกิ่งไม้ ใบไม้จนกลายเป็นสีขาวทั่วบริเวณ หญิงสาวเปิดหน้าต่างห้องพักตนเองเพื่อรับลม ทั้งที่หิมะตกเช่นนี้บางครานางยังรู้สึกร้อนจนต้องเปิดหน้าต่างรับลมเช่น นี้

ค่ำคืนมาเยือน ลมก่อตัว พื้นดินก็หนาวเย็นแล้ว ยามลมพัดผ่าน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลีเทียนจึงรู้สึกหนาว “ทางเหนือมียอดหญิงงาม ทั่วแผ่นดินมีเพียงหนึ่งเดียว ชม้ายคราแรกล่มเมือง ชายตาอีกคราล่มชาติ” ประตูเมือง จู่ๆ ก็มีเสียงเพลงไพเราะดังขึ้น

ลมหนาวพัดกระหน่ำ หิมะโปรยปราย ลมหนาวพัดกระหน่ำปะทะใบหน้า แต่เฟิงกลับไม่รู้สึกอะไรเลย

อย่างหวาน ๆ สวี่ฉือก็จะมองเราด้วยรอยยิ้ม แต่มันเป็นแค่จินตนาการเสมอ นอกหน้าต่างมีลมหนาวพัดมาเป็นครั้งคราว ไม่ได้กัดกร่อนร่างกาย แต่ทําให้หัวใจฉันหนาวสั่น

“จริง ๆ เหรอคะ” “ครับ พี่พูดจริง” ลมหายใจแผ่วเบาของสรวิชญ์อ้อยอิ่งอยู่ที่พวงแก้มของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ คลอเคลียไปที่ใบหูและซอกคอ กลิ่นน้ำหอมรัญจวนใจพร้อมกับความใกล้ชิดของชายหนุ่ม ทำให้หญิงสาวอ่อนระทวยในอ้อมกอดคนรัก จนหลงลืมเรื่องกังวลใจไปชั่วขณะ นอกจากความต้องการใ นกายที่ปะทุรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เกื้อกูลยืนนิ่งอยู่ข้างหัวเตียงภายในห้องนอนของเขาเอง ในมือเขามีสร้อยคอทองคำขาวที่เคยซื้อให้นภิศาเป็นของขวัญ สร้อยคอที่มีจี้รูปหัวใจสลักชื่อของเขาไว้ที่ด้านหลัง สร้อยเส้นเล็กๆ ที่คนเป็นเจ้าของถอดทิ้งเอาไว้ไม่ไยดี เขาอยากจะเอาสร้อยเส้นนี้ไปคืนให้เธอใส่ไว้เหมือนเดิ ม แต่อีกใจก็กลัวว่าหญิงสาวจะไม่รับ ปกตินภิศาใส่สร้อยเส้นนี้ติดตัวไว้ตลอด แต่จนถึงตอนนี้เธอถอดมันทิ้งเป็นเวลาครบปีพอดี

EP29 - รักเย็นชา (มิดไนท์) “ผู้ชายคนนั้นได้หัวใจเธอไป แต่ทำไมกลับทำร้ายเธอ ด่าทอเธอแบบนี้ วันนึงเขาจะเสียใจที่ทำกับน้องของผมแบบนี้”

บทที่ 5 แสงอาทิตย์ยามอัสดงลับโค้งขอบฟ้าไปนานแล้ว แต่หญิงสาวก็ยังคงยืนนิ่ง เหม่อมองความมืดที่กำลังโรยตัวเข้ามาใกล้ราวกับมันเป็นสิ่งที่สวยงามและละสายตาจากไม่ได้เลย ลมหนาวพัดมาแต้มร่างระหงจนเหน็บหนาว แต่กระนั้นมันก็ยังไม่เท่ากับความหนาวเหน็บที่เกิดขึ้นในหัวใจสาวเลย แม้แต่นิดเดียว