ฬีรดา Novels & Stories

00 หน้าตำหนักจี้เถา จี้เถาเป็นมารดาแท้ๆของหนิงหลงผู้ที่ใครๆก็รู้ว่าเป็นแม่ของแผ่นดินที่ทั้งสวยและจิตใจดีทุกคนต่างยอมรับในความเมตตาและความสามารถในการช่วยเหลือประชาชนแต่ต้องมาตกม้าตายเพราะคนใกล้ชิดคิดไม่ซื่อจึงเป็นที่ถกเถียงกันว่าผู้ใดกันจะขึ้นครองบัลลังก์คนต่อไป ตั้งแ ต่ที่จี้เถางั้นหมดสติและนอนเป็นผักมา 1 ปี พระชายาลั่วเอ๋อร์นัันได้สร้างข่าวลือใส่ร้ายภรรยาหลวงพร้อมสร้างตัวตนลูกสาวของนางที่มีนามว่าฟางหรง ให้อยู่ในความดีความชอบต่อหน้าผู้คนและมันก็สำเร็จทุกคนตามอยากให้คุณหนูฟางหรงขึ้นของราชเป็นคนต่อไป

ดารินแนะนำตัวเองกับธารธารา ส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ธารธาราส่งยิ้มกลับ " ฉันชื่อธารธาราเรียกสั้นๆว่าน้ำก็ได้อายุ25เท่ากับพวกเธอ" " ดีเลย งั้นพวกเราก็เป็นเพื่อนกันเนอะ" " อืมได้สิ" " เธอก็จะเดินทางไปหุบเขามรณะด้วยใช่ไหมฉันเห็นเธอลงชื่อ"

สภาวะการเมืองที่ยุ่งเหยิง ทำให้สาริศาอยู่ในเทซาเนียต่ออีกร่วมเดือนเศษ และดูเหมือนเธอเองก็ไม่ได้รีบร้อนจะเดินทางกลับ แต่สำหรับเขาแล้วจำเป็นต้องขึ้นครองราชย์และสืบตำแหน่งชีคเพื่อปกป้องประชาชนของเขาจากพวกกบฏ และเพื่อความมั่นคงของแผ่นดินเขาจึงจำเป็นต้องมีราชินีเคียง ข้าง ซึ่งหญิงสาวผู้นั้นคือบุตรีของนายทหารของสนิทของพระบิดา ‘มารีญา’ ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีเพื่อตำแหน่งพระชายาของเขา มันเป็นเรื่องที่เขารู้ดีเช่นเดียวกับที่มารีญาก็รู้ชะตาของตัวเอง ทว่าการได้พบเจอมสาริศาทำให้เขารู้ดีว่าในความปรารถนาทั้งหมดทั้งมวลที่มีคือเธอเท่านั้น

นัยน์ตากลมหวานที่มองจับจ้องทั้งใบหน้าของก้องหล้าและวรัทยาสลับกัน ฉายแววเอาจริงนัก จนวรัทยาถึงกับลอบกลืนน้ำลาย ส่วนก้องหล้านั้นก็พยายามระงับตัวเองให้กล้าสู้สายตากับหญิงสาว แม้จะดูเป็นสาวนุ่มนิ่ม อ่อนแอ แต่นัยของสายตาของเพชรน้ำบุษก็ประกาศว่าเธอเอาจริง และเป็นคน แกร่งกล้าไม่น้อย ซึ่งคนที่ดูนิ่งๆ เงียบๆ แต่เวลาเอาจริงขึ้นมาหรือโมโหขึ้นมา ไม่รู้จะน่ากลัวมากขนาดไหน และจะทำอะไรได้แค่ไหน ยิ่งเจ้าหล่อนเป็นลูกสาวของณัฐ ดิลกธรรมชัย เจ้าพ่อใหญ่แห่งเมืองเหนือด้วยแล้ว การทำให้เธอไม่พอใจ คงจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

กือบเข้าเรียนสาย ทว่าเพราะเป็นความขยัน และตั้งใจผลการเรียนถึงออกได้ดีมาตลอด อีกทั้งไม่เคยทำให้คุณแม่ท่านต้องหนักใจ คุณหญิงย่าเพ็ญศรีตักกุ้งในข้าวต้มถ้วยตัวเองให้กับช่อไม้ โชติวรรธน์ ศรีประดับธรรม หลานชายเพียงคนเดียวของเธอ นานวันเข้ายิ่งโตก็ยิ่งหน้าตาละม้ายคล้ายพ่ อของตน เวลามองทีไรก็อดคิดถึงลูกชายที่เสียไปแล้วไม่ได้ หากฉัตรฉายยังอยู่คงภูมิใจในตัวลูกชายคนนี้น่าดู ที่ตลอดยี่สิบปีช่อไม้เติบโตมาอย่างดีขนาดนี้

ศาสตราจารย์ฌอง-ปิแอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หลังจากใช้เวลาวิเคราะห์อยู่ครู่ใหญ่ ดร.วิกานดาก็สรุปใจความสำคัญ ศิลาจารึกนี้กล่าวถึงเมืองสิงหปุระบรรพต ที่สร้างขึ้นโดยราชินีผู้ทรงเวทมนตร์... เจ้านางมนทิราณีเทวี เธอเป็นบุตรีของพระเจ้าธรณินทร์ ซึ่งบุตรของพระ เจ้าธรณินทร์มีพระราชธิดาสององค์ คือมนทิราณีเทวี และยโสธราเทวี “มณทิรา มนทิราณีเทวี? มณทิรา” สิงขรทวนคำ

@อีกด้าน “สวัสดีค่ะเลดี้พริบพราว เราไม่ได้เจอกันนานมากเลยค่ะ เลดี้สบายดีนะคะ” เบลินด้า ไวเคาน์ติสแห่งซิลเวเรีย เป็นภรรยาของ เอ็ดมันด์ ไวเคานต์แห่งซิลเวเรีย เดินทางมาจากจักรวรรดิดัตช์ เดินเข้ามาทักทายคุณย่าอย่างสนิทสนม

แสงโคมสีอำพันสั่นไหว เงาม่านแดงไหวตามลมหายใจของผู้เป็นเจ้าของตำแหน่งสูงสุดในแผ่นดิน ไทเฮาหลิวเหมยอิง วัยยี่สิบแปดชันษา นั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง ในอนาคตข้างหน้านี้ หลิวเจิ้น พระโอรสของพระนาง และเป็นองค์รัชทายาท จะได้รับการแต่งตั้งให้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ แทนเสด็จพ่อ ที่สวรรคตไปแล้ว

“พี่ก็เพิ่งบอกไปหยกๆ ว่าผู้หญิงอย่างพิริมาถ้าไม่ต้อนจนมุมจริงๆ เขาดิ้นจนหลุดนั่นแหละ นี่เราไม่ฟังพี่เลยใช่ไหม แล้วน้ำหนักมือแค่นั้นมันไม่ทำให้ถึงตายได้หรอก อยากมากก็แค่สลบไปสักสองสามชั่วโมง ในสายตาของน้องควีนพี่มันดูเลวจนคิดฆ่าผู้หญิงได้ลงคอเลยหรือไง” คีรดาหน้าจ ๋อยสนิท ก็เธอลืมไปว่าเขาเรียนศาสตร์การต่อสู้มาระดับปรมาจารย์เลยด้วย เขารู้ตัวดีว่ากำลังทำอะไรอยู่ เป็นเธอซะอีกที่ตกใจจนลืมตัว หญิงสาวคลี่ยิ้มแห้งๆ พลางเอ่ยออกมาเสียงอ่อย “ควีน...ตกใจน่ะค่ะ ก็คุณใหญ่...ดูน่ากลัวมาก”

หลังจบคำพูดเสียงร้องเอะอะมักเทิ้งก็พลันดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นเหม็นไหมลอยคลุ้งมาตามสายลม พอเหลือบสายตาออกไปมองดูจะเห็นกลุ่มควันสีขาวอยู่ไกลๆ 'ลี่ตันหยง'ผุดลุกจากเก้าอี้ประจำตำแหน่งประมุข ร่างงามบางตาพลิ้วกายออกไปด้วยความเร็วสูงมองเห็นเป็นภาพสีดำของอาภรณ์ติดตา บ รรดาสมาชิกระดับสูงกว่ายี่สิบคนต่างพากันวิ่งตามออกไปติดๆเกิดเป็นความวุ่นวายสายหนึ่ง