อัศวิน Novels & Stories

เทวานิลยิ้มเศร้า “งั้นเราก็มาเดิมพันด้วยชีวิต...ใครที่หัวใจของผณินทรจะเรียกหา ในห้วงสุดท้ายของศึกนี้” “อาศิรวิษ!!”

เสียงตะโกนดังลั่นไปทั่วเรือนใหญ่ “ข่าวศึกด่วนจากชายแดนเป่ยเจียง” ทุกคนในจวนชะงักงัน “แม่ทัพกู้เย่ว์เสวียน ถูกธนูพิษของศัตรูระหว่างการรบ พลีชีพในสนามรบแล้วขอรับ” ประโยคนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางเรือนโถง

ชายนุ่งห่มขาวและชายนุ่งห่มดำสำรวจแดร์ริลด้วยใบหน้าที่เย็นชา ทั้งสองคนคือ อัศวินม้าดำและอัศวินม้าขาวที่มีชื่อเสียง! เมื่อทั้งสองรวมตัวกัน แม้แต่จักรพรรดิยุทธิก็ยังต้องพ่ายให้แก่พวกเขา!

ขณะนี้แผนการใกล้จะสำเร็จแล้ว อีกไม่นานเขาจะยกทัพหลายแสนนายมาบุกเมืองหลวงต้าเฉวียนสังหารฮ่องเต้และคนที่ไม่ยินยอมที่จะอยู่ใต้อำนาจเขา จากนั้นก็ตั้งตนเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่แทน สวีเฉินยกจอกสุราขึ้นดื่ม ก่อนจะออกคำสั่ง "คืนนี้ข้าจะไปที่ค่ายทหารลับของข้า ส่วนเจ้า ไปจัดการคนที่เห ลือเสีย อย่าให้ทิ้งไว้ให้เป็นภัยในภายหลัง หากการใหญ่ของเราสำเร็จลุล่วง แน่นนอนว่าอำนาจมากมายข้าจะมอบให้เจ้าแน่นอน"

หลี่เซวียนหลงนั่งอยู่บนหลังม้า ค้ำตระหง่านเหนือร่างนางดุจเทพสงคราม ปลายดาบเย็นยะเยือกจรดกลางหน้าผากเฉินเถาฮวา “ความกล้าก็ดี ความห้าวหาญก็ดี เจ้ามีครบไม่แพ้ผู้ใด แต่ยังเร็วเกินไปที่อิสตรีเช่นเจ้าจะเข้าร่วมสนามรบ นับจากนี้ไปเจ้าจะต้องลบชื่อออกจากสมรภูมิ... ฮวาเอ๋อร์”

ไวน์อะไรนะสีสวยจัง “ไวน์รสนุ่มและอร่อยมาก พี่ว่าน้องพลับต้องชอบ ลองหน่อยนะครับ” นฤดลลุกขึ้นจากฝั่งตรงข้ามหวังจะเข้ามานั่งเคียงข้างหญิงสาว แต่ในช่วงจังหวะนั้นเขาก็ถูกใครบางคนชนเข้าอย่างจัง เกือบจะทำให้แก้วไวน์ในมือหล่นแตก ชายหนุ่มฉุนกึกหันไปต่อว่าต่อขานคนที่เดินซุ ่มซ่าม

อัศวินถือหอกพุ่งชาร์จเข้ามาก่อน มันแทงหอกยาวที่อาบด้วยพิษมรณะชาดหมายจะทะลวงอกสิงขร สิงขรเบี่ยงตัวหลบ คมหอกเฉียดเสื้อคลุมไปเพียงคืบ ทิ้งกลิ่นเหม็นไหม้และละอองพิษไว้ในอากาศ เขาใช้เท้าเหยียบก้านหอกของมันกดลงกับพื้น อาศัยจังหวะที่มันชะงัก รวบรวมพลังเวทมนตร์ดวงจันทร์ เข้าสู่ใบดาบ "มหาเวทจันทรา: จันทร์เสี้ยวสะบั้น!" คลื่นแสงสีน้ำเงินเข้มตวัดฟันเป็นแนวนอน ตัดผ่านชุดเกราะสนิมและร่างที่เน่าเปื่อยของอัศวินถือหอกจนขาดเป็นสองท่อนในดาบเดียว! เลือดสีคล้ำทะลักออกมาก่อนจะถูกแช่แข็งในพริบตา

“ถ้าเป็นเพื่อนกูมึงก็ช่วยกูจัดมันดิ” “ห๊ะ!” “จัดของแรงให้มันหน่อย ไวน์ขวดแพงๆ หรือจะเหล้าแรงๆ ก็เล่นมันไป เอาให้มันกลับบ้านไม่ถูกเลยยิ่งดี” “มันกลับบ้านไม่ถูก มึงก็จะเป็นคนไปส่งเมียมันอ่ะดิ”

คินยิ้มมุมปาก “มึงรู้จักด้วยหรอ” “อือ พอดีพ่อกูเป็นเพื่อนกับท่านพินิจ” อัศวินย้ำแล้วหันไปสบตากำนันบูลย์ “งั้นผมแนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลยละกันนะครับ ผมอัศวิน ลูกชายของท่านอัครเดชครับ แล้วก็เป็นเพื่อนสนิทกับผู้ชายตรงหน้ากำนัน”

เขาถือดาบไม้เก่านั้นด้วยอดีตอันแสนสุข หลินเซียนเบนสายตาไปมองผลไม้สีม่วงที่ส่องแสงกราณรอบตัว ตำราบอกชื่อของมันว่า “อวิ๋นฮวา" (ผลไม้แห่งเมฆาและดวงดาว)