อ่อนน้อมถ่อมตน Novels & Stories

ภายนอกสุภาพอ่อนโยน มิตรสหายล้วนชื่นชมเขาเป็นคนสะอาดบริสุทธิ์ ขอเพียงอนุอวิ๋นแสดงท่าทางอ่อนแอ เขาก็ชี้นิ้วใส่ตนอย่างมีคุณธรรมเต็มเปี่ยม เพราะอนุอวิ๋นอ่อนแอ เพราะอนุอวิ๋นเสียสละเพื่อเขามากมาย ไม่มีบ้านมารดาให้พึ่งพิง นางจึงต้องยอมถอยไปทุกก้าว!

โกฮันถามออกไป วิญญาณแห่งพสุธาจ้องมองมาที่เขา “หมายถึงความอดทน… ความไม่ย่อท้อต่อความยากลำบาก… และความกล้าหาญที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายที่ดูเป็นไปไม่ได้” เขากล่าว “พละกำลังที่แท้จริงมิได้อยู่ที่กล้ามเนื้อเพียงอย่างเดียว… หากแต่เป็นความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณที่สามารถยื นหยัดต่อสู้กับทุกอุปสรรค”

ฮ่องเต้ส่ายพระพักตร์ สงบพระทัยแล้วรออย่างอดทน เคราะห์ดีที่โจทย์ครั้งนี้ไม่ถือว่ายากมาก ไม่จำเป็นต้องเขียนบทความยาวเหยียด เวลาหนึ่งชั่วยามจึงเพียงพอแล้ว

ซูจิ่นพ่าฮึดฮัดอย่างหงุดหงิด “การฝึกจิตใจด้วยกิจกรรมเหล่านี้คือการสงบกาย ใจ และจิตวิญญาณ คำสอนของพุทธว่าด้วย ‘สี่ว่างเปล่าและห้าบริสุทธิ์’ และคำสอนของลัทธิเต๋าที่เน้น ‘การไม่กระทำและความเป็นหนึ่ง’ แต่มาถึงเจ้ากลับกลายเป็นข้ออ้างในการขี้เกียจ ใครไม่รู้บ้างว่าเจ้าอ้างเรียน รู้มา?” หลี่เฉินหัวเราะลั่น “วิธีของนักบวชคือวิถีแห่งนักบวช ส่วนวิธีของคนสามัญคือการหาความสุขในโลกีย์ เจ้าจะไปแสวงหาความเป็นพระหรือเซียนทำไม? การมีความสุขในแบบธรรมดา คือความสุขแท้จริงที่หาได้ยากที่สุด”

[1] ฤดูใบไม้ร่วง [2] ฤดูหนาว [3] ธรรมที่พึงศึกษาเล่าเรียน ได้แก่พระพุทธพจน์หรือพระไตรปิฎก [4] ความอดทนสามประการ ได้แก่ อดทนต่อความยากลำบาก อดทนต่อความตรากตรำและอดทนต่อความเจ็บใจ [5] ละความใคร่ ความพอใจ ในรูป เวทนา สัญญา สังขารและวิญญาณ

นางตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาคมเข้มตวัดมองมา หล่อนทรุดร่างลงนั่งและพนมมือไหว้พ่อกำนันอย่างอ่อนช้อย ไม่ให้เสียที่แม่อบรมเลี้ยงดูหล่อนมา แม้จะจน แต่กิริยาหล่อนไม่ได้จนไปด้วย ‘จะเดินจะเหินก็ให้มันเรียบร้อย อย่าให้ใครเขาดูถูกได้ว่าจนแล้วยังหยาบกระด้าง ทำตัวให้อ่อนน้อม ไปตกท ุกข์ได้ยากที่ใด ใครเขาจะได้เมตตา’ นั่นคือคำที่แม่สอนและหล่อนจำขึ้นใจ

“นางใช้กลยุทธ์แสร้งอ่อนแอ โอบล้อมเพื่อปราบศัตรู ใช้อ่อนสยบแข็ง” “ใช่แล้ว ความไม่ถือตนและความนอบน้อมให้เกียรติคู่ต่อสู้และการไม่อยากเอาชนะ ยอมถอยก่อนจะก้าวไปได้เร็วและไกลขึ้น สุดท้ายศัตรูยอมแพ้แม้เจ้าไม่ทันได้ชักดาบ นี่คือกลยุทธ์ของเฮ่าหลัน พระสนม ครั้งนี้ข้ายอมรับควา มพ่ายแพ้ เชิญท่านผ่านไปได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

พระอาจารย์วางขันน้ำมนต์ลงแล้วเอ่ยข้อคิดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวาน “โยมมธุสรเป็นผู้ใหญ่กว่า ก็จงใช้ความเมตตาเป็นที่ตั้ง ส่วนโยมปราณที่เด็กกว่า ก็จงใช้ความกตัญญูและการให้เกียรติเป็นที่ยึดถือ อย่ามองหาแต่ความสมบูรณ์แบบในตัวอีกฝ่าย เพราะไม่มีใครในโลกนี้ที่สมบ ูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่จงมองหาความดีที่ทำให้เราอยากอยู่ข้างกันในวันที่ลำบากที่สุด เท่านี้ชีวิตคู่ของโยมก็จะร่มเย็นเหมือนต้นไม้ใหญ่ในวัดแห่งนี้แล้วล่ะนะ”

เซียวอี้เฉินเดินกลับมานั่งที่โต๊ะหนังสือ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่ถูกปิดตาย เขาจำคำสอนของพระอาจารย์หลินป๋อหยวนได้ขึ้นใจ “ความอดทนคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดของผู้เป็นกษัตริย์ ยามใดที่ข้าศึกคิดว่าท่านอ่อนแอที่สุด ยามนั้นคือเวลาที่ท่านจะลงดาบได้ลึกที่สุด”

เซิ่นอวี้ยิ้มบางๆ เขาลูบเครายาวด้วยความเอ็นดู “องค์หญิงเข้าใจไม่ผิด แต่ถ้าจะให้ลึกซึ้งกว่านั้น จิตต้องนิ่ง เพื่อให้รู้เท่าทันตนเอง แล้วจึงแสดงออกต่อผู้อื่นด้วยความเคารพ ไม่ใช่แค่ท่าทาง แต่รวมถึงใจด้วยพ่ะย่ะค่ะ” “อืม...” หลิงหลิงพยักหน้าแต่ในใจแอบคิด (ถ้าแบบนั้น ใ นยุคเราคือการมีสติ mindfulness สินะ?)