อ่อนน้อมถ่อมตน 소설 & 이야기

สายตานั้นสงบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยความเมตตาที่ทำให้นางใจสั่นยิ่งกว่าเดิม ท่านไม่พูดอะไร เพียงพนมมือเบา ๆ แล้วหลับตาลงอีกครั้ง ราวกับให้คำตอบด้วยความเงียบแทนถ้อยคำ ความเงียบนั้นอ่อนโยน และเป็นการปฏิเสธอย่างสุภาพ ไป๋เล่อจึงไม่ถามต่อ เพียงก้มศีรษะแทนคำขอบคุณพลางสู ดลมหายใจลึก

[1] ฤดูใบไม้ร่วง [2] ฤดูหนาว [3] ธรรมที่พึงศึกษาเล่าเรียน ได้แก่พระพุทธพจน์หรือพระไตรปิฎก [4] ความอดทนสามประการ ได้แก่ อดทนต่อความยากลำบาก อดทนต่อความตรากตรำและอดทนต่อความเจ็บใจ [5] ละความใคร่ ความพอใจ ในรูป เวทนา สัญญา สังขารและวิญญาณ

นางตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาคมเข้มตวัดมองมา หล่อนทรุดร่างลงนั่งและพนมมือไหว้พ่อกำนันอย่างอ่อนช้อย ไม่ให้เสียที่แม่อบรมเลี้ยงดูหล่อนมา แม้จะจน แต่กิริยาหล่อนไม่ได้จนไปด้วย ‘จะเดินจะเหินก็ให้มันเรียบร้อย อย่าให้ใครเขาดูถูกได้ว่าจนแล้วยังหยาบกระด้าง ทำตัวให้อ่อนน้อม ไปตกท ุกข์ได้ยากที่ใด ใครเขาจะได้เมตตา’ นั่นคือคำที่แม่สอนและหล่อนจำขึ้นใจ

“นางใช้กลยุทธ์แสร้งอ่อนแอ โอบล้อมเพื่อปราบศัตรู ใช้อ่อนสยบแข็ง” “ใช่แล้ว ความไม่ถือตนและความนอบน้อมให้เกียรติคู่ต่อสู้และการไม่อยากเอาชนะ ยอมถอยก่อนจะก้าวไปได้เร็วและไกลขึ้น สุดท้ายศัตรูยอมแพ้แม้เจ้าไม่ทันได้ชักดาบ นี่คือกลยุทธ์ของเฮ่าหลัน พระสนม ครั้งนี้ข้ายอมรับควา มพ่ายแพ้ เชิญท่านผ่านไปได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

พระอาจารย์วางขันน้ำมนต์ลงแล้วเอ่ยข้อคิดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวาน “โยมมธุสรเป็นผู้ใหญ่กว่า ก็จงใช้ความเมตตาเป็นที่ตั้ง ส่วนโยมปราณที่เด็กกว่า ก็จงใช้ความกตัญญูและการให้เกียรติเป็นที่ยึดถือ อย่ามองหาแต่ความสมบูรณ์แบบในตัวอีกฝ่าย เพราะไม่มีใครในโลกนี้ที่สมบ ูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่จงมองหาความดีที่ทำให้เราอยากอยู่ข้างกันในวันที่ลำบากที่สุด เท่านี้ชีวิตคู่ของโยมก็จะร่มเย็นเหมือนต้นไม้ใหญ่ในวัดแห่งนี้แล้วล่ะนะ”

เซียวอี้เฉินเดินกลับมานั่งที่โต๊ะหนังสือ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่ถูกปิดตาย เขาจำคำสอนของพระอาจารย์หลินป๋อหยวนได้ขึ้นใจ “ความอดทนคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดของผู้เป็นกษัตริย์ ยามใดที่ข้าศึกคิดว่าท่านอ่อนแอที่สุด ยามนั้นคือเวลาที่ท่านจะลงดาบได้ลึกที่สุด”

นางจ้องพระอัยกาด้วยตาใสแจ๋วไร้เดียงสา ฮ่องเต้เว่ยเฉียนหรง (เสียงนุ่มลึก): “นามของนาง… ต้องอ่อนโยนแต่มั่นคง มีพลังแฝงในความเรียบง่ายเหมือนแม่ของนาง”

ปู่กล่าวต่อ พลางลูบเคราขาวๆ อย่างใช้ความคิด “คนเราจะเข้มแข็งได้ ก็ต้องรู้จักยอมรับความอ่อนแอของตัวเองเหมือนกัน” โจฮันไม่ตอบ เขาเพียงแต่เหม่อมองเกล็ดหิมะที่ปลิวว่อนในอากาศ ท่ามกลางความเงียบในที่หนาวเหน็บ

ต่อหน้าทุกคน คำพูดที่ถ่อมตนของนางกล่าวได้ดีมาก ผลักผลงานทั้งหมดไปให้ฮ่องเต้ ทุกคนได้ยินแล้ว ยิ่งเกิดความประทับใจต่อพระชายาอ๋องเฉิน ถ่อมตน อ่อนโยน ไม่เย่อหยิ่ง ไม่ใจร้อน เข้าถึงง่าย… หญิงชราถือไม้เท้าคนหนึ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พระชายาอ๋องเฉิน ท่านจิตใจดีเช่นนี้ วัน ข้างหน้าต้องมีบุญบารมีแน่นอน!”

ความอ่อนน้อมถ่อมตนเป็นคุณธรรมที่ดีนอกเหนือจากการมีพรสวรรค์ 'เขารู้หรือไม่ว่าเขากำลังคุยกับเจ้าสำนักพราน ผู้หญิงที่เก่งที่สุด! ทุกคนต่างก็ตกตะลึงและครุ่นคิดอยู่ภายในใจ ‘แดร์ริลไม่รู้จักกาลเทศะและไม่รู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน เขาเป็นชายหนุ่มที่ซื่อบื้อ