Romans & histoires เกิดใหม่เพราะไฟร่าน

ในขณะที่ภายในรถของสองสาว หัวข้อสนทนายังวนเวียนอยู่ที่ชายหนุ่มเจ้าปัญหาคนนั้น ใบบุญยังคงไม่หายจากความรู้สึกหงุดหงิดและเจ็บใจ “สาธุ…ผลบุญที่ลูกได้สร้างไว้ ขอให้เมตตาลูกด้วยเถิด ขออย่าได้เจอคนร้ายกาจอย่างหมอนั่นอีกเลย” ใบบุญยกมือพนม พร้อมภาวนาเสียงจริงจังให้พ้ นจากเงาของชายหนุ่มที่เธอขอเรียกว่าโรคจิตอย่างไม่ลังเล

"เหตุผลอะไร" "ที่บ้านของเราพ่อเราติดการพนันเราก็เลยไม่กล้าที่จะคบกับไฟเพราะพ่อเราขู่เราให้เราไปเอาเงินจากไฟเราไม่อยากทำเพราะมันเหมือนว่าเราคบกับไฟเพื่อเงินเราก็เลยปฏิเสธไฟในตอนนั้นทั้งที่เราเองรู้สึกแบบเดียวกันกับไฟ "แล้วไง"

สวัสดีค่ะรีดทุกท่านนน พอย้ายเข้าบ้านใหม่หลังจากไฟไหม้ น้องที่บ้านที่เอาไปฝากญาติก็กลับมาคลอดพอดีเลยค่ะ แถมลูกเค้ายังตัวใหญ่จนคลอดเองไม่ได้ ลำบากอิแม่ต้องพาไปผ่าอีกด้วยค่ะ วันๆ พันกว่าเรื่องไม่เกินจริงค่ะ55????????

โคโค่ที่นอนพุงพลุ้ยอยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นมามองเจ้ามนุษย์เบื้องหน้า ดวงตาสีฟ้าขุ่นๆ ดูดุขึ้นเล็กน้อย “นาย...นอกบท...แต่ก็ทำดีมากนะ” มันว่าแบบนั้นก่อนที่จอโปร่งแสงจะโผล่ขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกราฟคะแนนที่พุ่งขึ้นหนึ่งระดับ “ดูสิ คะแนนเพิ่มแล้ว เริ่ดนะเนี้ยย~”

🔥 ไฟราคะ 🔥 บทที่ 22 ร่างบางตื่นนอนในช่วงสายของวันใหม่ เธอเหลือบมองมือหนาที่พาดเอวบางของเธอไว้ เขมิกาจ้องใบหน้าเนียนใสของชายหนุ่มที่เริ่มรกรุงรังจากไรหนวดเนื่องจากเขาไม่มีเวลาดูแลตัวเอง เธอยกมือขึ้นลูบใบหน้าเขาอย่างแผ่วเบา

จางหลิวหยางตื่นยามเหม่าเพราะเป็นปกติของคนวัยนี้ แต่คงไม่ใช่กับเด็กหนุ่มที่ยังนอนอยู่ เขานั้นไม่ได้ถือสาอะไร ด้านนอกมืดสนิทถึงจะยามเหม่า แต่เพราะที่นี่เป็นป่าทึบไม่ใช่ในหมู่บ้านจึงยังมืดอยู่ จางหลิวหยางก่อไฟเพื่อจะต้มชาดื่มในตอนเช้า อาหารก็ยังพอมีเนื้อย่างอยู่บ้าง ต้าห านตื่นขึ้นมาเพราะได้กลิ่นของควันไฟที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วบ้าน ท่านลุงหลิวหยางคงจะตื่นแล้ว

ลูกแพรดวงตาพร่ามัว เมื่อจินตนาการไปถึงสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นกับพวกเขาทั้งสองคน และเหตุการณ์ครั้งนี้เอง คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ลูกแพรเปลี่ยนความรักบริสุทธิ์ที่มีต่อ ‘คุณป๋า’ กลายเป็นความใคร่ไปโดยที่ไม่รู้ตัว…

แสงจากไฟฉายกระบอกเล็กริบหรี่จนแทบจะส่องไม่เห็นทาง แต่เมื่อเธอสาดแสงใส่ใบหน้าสวยที่มีรอยยิ้มสดใสน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา เธอรู้แล้วทำไมพ่อเลี้ยงเกลียดเธอ เพราะเธอมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับแม่ไม่มีผิด ปี๊กกกกก พ่อเลี้ยงเพิ่งกลับมาถึงบ้าน เขาบีบแตรก่อกวนให้ใครสักคนมาต

องจากอากาศหนาวเย็นของฤดูเหมันต์ “กรี๊ด!” เสียงกรี๊ดร้องอย่างตกใจ ทำให้เปลวตะวันซึ่งกำลังนอนสบายๆ ถึงกับลุกพรวดขึ้นมาอย่างตกใจ พลางหันขวับไปมองทางต้นเสียง เมื่อเห็นหน้าเขาแล้ว เจ้าตัวก็ยิ่งร้องกรี๊ดๆ อย่างขวัญเสีย และยิ่งเมื่อเขาคว้าเอาเธอเข้ามาในวงแขน พลางตะปบปิ

ไวท์อ้าปากค้าง "ลูกพี่กลายเป็นยอดมนุษย์ธาตุไฟไปแล้ว!" แต่ความยินดีจากการปลุกพลังใหม่ยังไม่ทันจางหาย... ครืนนนนน! ตู้มมมมม!