เจ้าสาวไร้รัก Novels & Stories

สองมือของเจ้าบ่าวในคืนนี้ลูบไล้ไปทั่วแขนทั้งสองข้างที่ไม่มีอะไรปิดเพราะชุดนอนของเจ้าสาวเป็นเพียงแค่กระโปรงตัวจิ๋วไร้ชุดชั้นในใด ๆ ปากชมพูหยักนาทาบทับลงปิดปากบาง อีกฝ่ายตอบสนองด้วยกันใช้สองมือของเธอประคองแก้มของอีกฝ่ายไว้ ลิ้นสากที่แสนซุกซนตวัดลัดเลาะเข้าไปชิ มความหวานอย่างหิวกระหายสมกับที่ รอคอยมาเป็นปี

“นอนได้แล้ว อย่ามองหน้าพี่แบบนั้นเดี๋ยวคืนนี้ไม่ได้นอน แล้วก็จำไว้ด้วยว่าพี่รักดาวคนเดียว ไม่เคยรักใครและจะไม่รักใครอีก “พี่ดินดาวขอถามอีกหนึ่งอย่างค่ะ เอ่อ..พี่ดินไม่เคยมีแฟนเลยหรอคะ” “ไม่มี” “ทำไมล่ะคะ”

ที่สำคัญในตอนนั้นเธอก็ตัดสินใจแต่งงานกับลูกชายของเจ้าสัวคนที่มารดาหาให้เอง ถึงแม้จะยอมรับว่าไม่มีทางเลือกก็ตาม แต่ยังไงมันคือการตัดสินใจของเธอเอง “คุณไตรวิชน่ะหรือคะ เขา…เขา” หญิงสาวร้องถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะตอนนี้ใคร ๆ ก็รู้ว่าไตรวิชคือคนเลวที่เป็นบ่อนทำลายชาติบ้านเมือ ง ทำไมคนตรงหน้าถึงบอกว่ารักได้ ที่สำคัญอีกฝ่ายก็โดนวิสามัญไปแล้ว

“การแต่งงานโดยปราศจากความเต็มใจ ยามต้องร่วมหลับนอน มันไม่ต่างอะไรกับการถูกย่ำยีทั้งร่างกายและจิตใจ มันเจ็บปวดเจียนตายยิ่งกว่าผู้ใดจะเข้าใจได้ ข้าจึงหวังว่าท่านจะไตร่ตรองคำของข้าให้ดี...การหนีเพื่อไม่ให้ตนเองตกนรกทั้งเป็น ไม่ใช่สิ่งที่ผิดเลยสักนิด” เมื่อสิ้นเสียงนั้น ทั้งเงาร่างแ ละเสียงของสตรีปริศนาก็หายลับไปในพริบตา ราวกับหมอกจางที่เลื่อนไหลไปตามลม ทิ้งไว้เพียงความเงียบ และคำถามมากมายในใจขององค์หญิง ‘นั่นสิ ในเมื่อไม่ได้รัก แล้วเหตุใดจึงต้องฝืนทนด้วย’

ฟาติมานิ่วหน้าตอบ “ใช่…เจ้าสาวที่ไม่มีเจ้าบ่าวมันดูตกต่ำดี เจ้าสาวที่ไม่มีงานแต่งงานแถมยังโดนกระแทกจนตัวสั่นแบบนี้ แม่งโคตรไร้ค่าเลยว่าไหม?” “…”

บทนำ คืนวิวาห์ไร้รัก ไม่รักก็คือไม่รัก ‘สามีภรรยาแต่งงานอยู่กินกันไป เดี๋ยวก็รักกันไปเอง สิ่งสำคัญคือเจ้าต้องมีบุตรเพื่อเป็นดั่งโซ่ทองคล้องใจท่านโหวในเร็ววัน นั่นแหละคือหน้าที่ของภรรยาที่ดี...’

บนเวทีมีเจ้าสาวแสนสวยในชุดสีขาวบริสุทธิ์ กำลังยิ้มหวาน ยิ้มให้กับผู้ชายอีกคนที่ไม่ใช่เขา 'วันใหม่ จิตติพัฒน์' หญิงสาวที่เขาแอบรักแอบชอบ รักที่ไม่เคยพูดออกไป รักที่เขาเลือกเก็บไว้เงียบ ๆ มาตลอดหลายสิบปี มาวันนี้เธอกลายเป็นภรรยาของใครอีกคนไปแล้ว

วิวาห์ไร้เสน่หา Chapter1 งานแต่งงานเล็กๆ ในบ้านหลังใหญ่มีเพียงญาติสนิทของบ่าวสาวไม่ถึงยี่สิบคน บรรยากาศภายในงานควรเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ความชื่นมื่น ทว่ากลับไม่ใช่เช่นนั้น มันอึมครึม ไม่ต่างกับเมฆฝนสีดำกระจายวงกว้างบนท้องฟ้า ไร้ความสดใสใดใดทั้งสิ้น โดยเฉพาะเจ้าบ่า ว ใบหน้าเขาเรียบเฉย รอยยิ้มสักนิดก็ไม่มี ทั้งที่เป็นวันดี เป็นวันมงคลของตัวเองแท้ๆ เหตุผลที่ใบหน้าเขาไร้รอยยิ้ม อาจเป็นเพราะการแต่งงานครั้งนี้ เจ้าสาวคือสตรีที่ไม่ปรารถนา เขาไม่คิดแต่งงานด้วย แต่ที่ยอมให้เกิดงานวิวาห์วันนี้เนื่องจาก บิดามารดาร้องขอ

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เสียงนั้นเต็มไปด้วยความรำคาญ 'ไม่ได้รัก' คำพูดเย็นชาเหมือนน้ำแข็งสาดใส่หน้าของหญิงสาว หญิงสาวก้มหน้าลงทันที มือกำชายกระโปรงแน่นจนยับยู่ยี่ น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลอาบแก้มเงียบ ๆ โดยไม่อาจควบคุมได้

มือใหญ่กุมหน้าอกข้างซ้ายด้วยใจสับสน อาการที่เป็นตอนนี้ไม่สามารถอธิบายได้เลยคืออะไรกันแน่ หากจะเรียกว่ารักก็คงไม่ใช่ เพราะเขาไม่เคยลืมใครคนหนึ่งออกจากใจสักวินาทีเดียว “คุณอยู่ไหนกันแน่หยาด ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน” ยกแขนแกร่งขึ้นก่ายหน้าผากด้วยใจหวนนึกถึงใครคนหนึ่ง ตั้งแ ต่สาวคนรักรู้ว่าตัวเองกำลังจะแต่งงานกับเดือนฉาย เธอก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ว่าจะตามหาสักแค่ไหนก็ไม่เคยเจอ