เมียตีทะเบียนของคนพาล นิยาย & เรื่องราว

สายฟ้าขับรถมายังอำเภอก่อนจะพากอหญ้าเข้าไปจดทะเบียนส่วนเหนือฟ้าเลือกจะรอในรถดีกว่าออกไปเจอกับฝูงชน รอในรถประมาณสามชั่วโมงทั้งคู่ก็เดินออกมาขึ้นรถ เหนือฟ้าขับรถออกไปพลางยิ้มหวานไปด้วย ในที่สุดก็ได้อยู่พร้อมกับทะเบียนตีตรา “จะพาไปร้านไหน”

นายทะเบียนยื่นเอกสารสำคัญให้สองสามีภรรยาป้ายแดงเก็บไว้คนละหนึ่งใบ "ขอบคุณที่สละเวลามานะคะ เดี๋ยวให้คนขับรถไปส่งค่ะ" คุณนายสรวงสุดากล่าวขอบคุณนายทะเบียน ทุกคนต่างทำความเคารพเช่นเดียวกับม่านทิวาที่ยกมือไหว้อย่างงวยงง มองทะเบียนสมรสในมือด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกว่าเ� �อจะรู้สึกเช่นไรดี

แล้วก็พบว่าใช่ ป้ายทะเบียนเป๊ะ ส่วนไอ้คนขับนั่งทำหน้าตาละห้อยมองเมียอยู่ นี่เลยงงว่ามาส่งเมียไปเรียนหรือไปตาย "ฝากดูด้วย ห้ามให้ตัวผู้มันมาเกาะแกะนะ" "ดูน่ะดูได้ แต่ห้ามน่ะคงทำไม่ได้หรอกไม่ได้เป็นผัวน้องมัน" ใครอยากให้มึงเอาดาหวันของกูไป "งั้นถ้ามีอะไรแปลกๆ ทักหากู"

เขาหันไปไล่เมียตีทะเบียนอีกครั้ง “คุยกันตอนนี้เลยค่ะ พี่บอกผู้หญิงคนใหม่ของพี่ว่าพลอยเป็นอะไรกับพี่คะ”

ลลิตาหันมองเพื่อนสาวที่กำลังตั้งใจขับรถออกมาไกลจากรีสอร์ตมากนัก “เอ๊ะ! นั่นรถน้าเมธนี่นา น้ำจำป้ายทะเบียนได้” น้ำเหนือพูดขึ้นมาเมื่อขับรถตามเมธามาถึงที่หมาย

กว่าเขาจะไต่เต้ามาถึงจุดนี้ได้ กว่าจะขอแต่งงานสำเร็จมันยากแค่ไหน แต่ทำไม… ไอ้ทะเบียนสมรสนี่มันหมายความว่ายังไง? เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ผู้ชายที่มีชื่ออยู่บนทะเบียนสมรสใบเดียวกับเสิ่นโย่วหนิง จะไม่ใช่ตัวเขา เป็นไปไม่ได้น่า

“ได้ยินว่าเมียไม่ตีทะเบียน แต่งงานมาจะปีแล้วแต่ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรสเลย” “เฮ้ย จริงเหรอ” เสียงอีกสองสามคนดูให้ความสนใจ และใครคนหนึ่งในนั้นก็เมาส์มอยต่อเหมือนรู้เรื่องราวดี

“ก่อนที่มึงจะถามเรื่องอื่นมึงช่วยดูสภาพมึงตอนนี้ด้วย กูเข้าใจนะว่าเมียหายไปทั้งคนมันแย่แค่ไหน แต่มึงก็ไม่ควรปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้ไหม” “เรื่องของกู เอาเรื่องที่กูให้มึงช่วยก่อน” พายุไม่ได้สนใจที่ภาคินทร์พูดเลย ทำให้ภาคินทร์ถึงกับส่ายหน้า “ทะเบียนรถคันนั้นที่เมียม ึงนั่งไปกูไปสืบมาให้แล้ว มันเป็นรถเช่า”

เขาไม่พูดธรรมดายังเดินเข้าไปโอบกอดผิงด้วย และนั่นมันก็โวยวายขึ้นมาอีก “อย่านะดนัยห้ามเลยห้ามแตะเมียกู” เขาผลักมันแล้วก็ไปขนกระเป๋าขึ้นรถ หากเขาไม่พากิ่งกลับ กิ่งก็ไม่รู้จะกลับยังไง ที่จริงไม่น่าพามาด้วยเลย หากไม่เพราะไอ้เพื่อนตัวดีที่ไม่บอกว่าพาผิงไปเที่ยวไหน และบ้านให ม่ผิงอยู่ไหน เขาก็ไม่พากิ่งมาด้วยให้ยุ่งยากหรอก

ถึงจะสวยหน้าหวาน แต่ก็ดูจืดชืด แถมยังเป็นแม่ค้าขายข้าวแกง ไม่เห็นจะมีดีกว่าหล่อนตรงไหนสักอย่าง “อ้อเหรอคะ?” เมษา แค่นเสียงสูง ก่อนจะยักไหล่เล็กน้อย“แต่เขาเจอหน้าเมย์ไม่กี่ครั้งก็ขอจดทะเบียนสมรสเลยนะคะ แถมคะยั้นคะยออยากให้คุณเพ็ญศรีกับคุณวสันต์พาเมย์เข้าบ้านและตอนน ี้ได้ไปสู่ขอเมย์กับครอบครัวเรียบร้อยแล้วค่ะ”