เอลฟ์ Novels & Stories

อยากทำให้ยุ่งเหยิงมันเสียตรงนี้… น่าเสียดายที่ไป๋ลู่เสียนยังมีเรื่องอื่นให้ต้องจัดการ "ถ้าเกิดรู้สึกเบื่อจะใช้ห้องหนังสือก็ได้ พื้นที่แทบทุกส่วนในบ้านอยู่ในขอบเขตของเธอเกือบทั้งหมด มีอะไรสงสัยตรงไหนก็ถามผู้หญิงที่สวมแว่นคนเมื่อครู่ดูแล้วกัน เธอเป็นผู้ดูแลใหญ่ของที่นี่ ฉันจะบอกเรื่องของเธอเอาไว้ให้ ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรไม่สะดวกใจ จะบอกผู้ชายที่เธอเจอทุกเช้านั่นก็ได้ ซ่งอี้เฉิงคือชื่อของเขา"

ก่อนจะเดินออกไปเจ้สมรยังหันมาแซวลูกค้าหนุ่ม ปัทมาภรณ์ที่ตื่นด้วยเสียงแซวของเจ๊สมรหลังจากที่เธอเดินออกไปได้สักครู่ ปัทมาภรณ์มองมาที่คนขับรถหนุ่มด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสน “คุณเมฆ” เธอเอ่ยชื่อเขาออกมาเบาๆ

คีรันผละใบหน้าออกก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยขอขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ลินได้ยินแล้วแทบจะละลายเป็นน้ำ มันทั้งเซ็กซี่และน่าอายในเวลาเดียวกัน ร่างบางก้มลงใช้ลิ้นร้อนเลียที่ใบหูของคีรันก่อนจะเหลือบไปเห็นรอบสักที่หลังใบหูของคีรันที่เป็นตัวหนังสือภาษาอังกฤษ แต่ที่ทำให้เขาใจเต้นแรงขึ้ นเพราะตรงที่มีรอยสักมันเป็นชื่อของอลินตา

บันลือเอ่ย “ใช่ ตาโบ๊ท หลานไม่รู้หรอกว่าบีบีอยู่กับอาที่นครปฐมนั้นน่าเป็นห่วงแค่ไหน บ้างก็นั่งซึมเหม่อลอย บ้างก็แอบร้องไห้คนเดียว” บัวบูชาเอ่ย

นายหล่ากลืนน้ำลายเฮือก เธอเห็นสภาพการหายใจถี่ของตานี่แล้วไม่น่ารอด หากแล้วเธอก็ต้องผิดหวัง “ผมก็อยากนะ แต่กลัวตายมากกว่า รถคันนี้มีสัญญาณติดตาม” “สงสารฉันเถอะนะ ปล่อยฉันลงที่หมู่บ้านไหนก็ได้” “ไม่ได้หรอก เพราะฉันจะเอาเธอไปให้หัวหน้า” “หัวหน้าอะไร” “หัวหน้าแคมป์ ชื่อพล โทโซเต็ง”

โทนี่พูดชื่นชมจากใจจริงซึ่งทุกคนต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย “ทีนี้ลูกหัวปีท้ายปีแน่ๆ อิอิ เจมมี่อยากเป็นพี่เลี้ยง ใส่ชุดพี่เลี้ยงแสนสวยวิ่งไว้จับกับคุณหนูบนทุ่งหญ้าเขียวขจีมิใช่ทุ่งลาเวนเดอร์” เจมส์เอ่ยขึ้นพร้อมทั้งทำท่ากรีดกรายเหมือนร่ายรำวิ่งไปมาด้วยจริตจะก้านน่าหมั่นไส ้

คนตัวเล็กคว้าเเก้วทรงสวยราคาเเพงที่พนักงานเสิร์ฟถือบริการเเขกในงานซึ่งมีน้ำสีทองอำพันบรรจุอยู่ เธอจับปุ๊บก็กระดกน้ำสีอำพันเข้าไปในลำคอจนไม่มีเหลือเเม้เเต่หยดเดียว เมื่อรสชาติความขมของมันสัมผัสลงที่ปลายลิ้นจนเข้าไปในลำคอ ทำเอาเธอถึงกับหลับตาปี๋ ที่เธอตัดสินใจดื่มเคร ื่องดื่มนี้เข้าไป เพราะต้องการที่จะให้ฤทธิ์ของเเอลกอฮอลล์ช่วยขจัดความเจ็บปวดเหล่านี้ออกไปจากใจ ถึงมันอาจจะช่วยได้เพียงเเค่ชั่วคราวเท่านั้น เเต่มันก็ช่วยให้เธอไม่มีสติพอที่จะจดจำภาพที่เจ็บปวดได้

เจ้าร็อกกี้คือสุนัขแสนรักของเหนือเวหาเป็นพันธุ์บิชอง ฟริเซ่ที่ตอนนี้มีอายุสามขวบแล้ว “ป๋ากลับมาแล้ว จะนอนก่อนก็ได้แต่ป๋าขอไปอาบน้ำก่อน” เหนือเวหาวางลูกชายลงบนเตียงตามเดิมก่อนจะตรงเข้ามาอาบน้ำและกลับมานอนกับลูกชายบนเตียงอีกครั้ง

LINE KornGUN : ถึงแล้วครับ คุณลากกระเป๋าออกมาเลย เดี๋ยวผมไปส่งที่สนามบิน Khamin>< : ส่งสติ๊กเกอร์ รับทราบ แล้วคนตัวเล็กก็ลากกระเป๋าใบใหญ่ออกจากท้ายรถอีกครั้ง ลากล้อลิ่วๆ เดินไปเปิดรั้วไม่ลืมล็อกเดี๋ยวโดนแม่ด่า แล้วกวาดสายตามองรถสีดำที่มีชายตัวสูงสวมแว่นกันแดดยืนกอดอกพ ิงรถเสมือนมายืนถ่ายแบบ