แม่ทัพ Novels & Stories

ตอนที่เจ็ด ออกรบ “เซี่ยจิ้นกว่างเป็นแม่ทัพ หน้าที่ของเขาคือออกรบ หากมีข้าศึกบุกมาเขาย่อมต้องทำงาน ไม่มีเวลามาแต่งงานแน่”

แม่ทัพตัวจริงของฉัน>⁠. ------จบแล้วจ้า------

“…บ่าวมิกล้า” “จางอี้ เช่นนั้นก็เจ้า” “ท่านแม่ทัพอย่าได้ให้ข้าน้อย…” “หึ ไม่ได้เรื่องเลย” ""ท่านแม่ทัพ!!""

ทั้งรองแม่ทัพเว่ย หลิวเส้าหลง และแม่ทัพนายกองทั้งหลาย รวมทั้งทหารที่รอดชีวิต ต่างไม่มีใครกลับค่ายที่พัก ทุกคนร่วมใจกันออกตามหาแม่ทัพของเขาอย่างตั้งอกตั้งใจ สำหรับกองทัพแล้ว แม่ทัพคือผู้นำ คือขวัญกำลังใจ ที่สำคัญ หากไม่มีแม่ทัพแล้ว ทุกอย่างล้วนสิ้นความหมาย

“เจ้าจะเป็นกังวลไปไย ในเมื่อแคว้นต้าหมิงของเรามีแม่ทัพไร้พ่ายอย่างเจิ้นกั๋วกงอยู่ทั้งคน นอกจากนี้ ยังมีเจียงซื่อจื่อ คุณชายตระกูลเจียง รองแม่ทัพทั้งห้า และทหารกองทัพตระกูลเจียงอีกเป็นแสนนาย” “นั่นสิ! จริงด้วย ข้าก็ลืมไป เพราะบ้านเมืองสงบมานาน ข้าจึงได้หลงลืมกองทัพตระ กูลเจียงไปเสียสิ้น”

“เจ้าค่ะ” เหม่ยหวาเคยได้ยินกิตติศัพท์ท่านแม่ทัพผู้นี้มาบ้าง รู้เพียงแต่ว่าท่านเป็นแม่ทัพที่เก่งกาจ หามีผู้ใดเปรียบได้ แต่เรื่องอุปนิสัยส่วนตัวนั้นหาได้รู้มาก่อน ก็เพิ่งจะได้ยินจากปากฮูหยินเมื่อครู่ ไม่ว่าจะอย่างไรนางก็จะทนให้ได้

พระวรกายสูงใหญ่ของฮ่องเต้ที่เคยเป็นแม่ทัพมาก่อนลุกขึ้น ย่างก้าวไปมาเหมือนพยัคฆ์กราดเกรี้ยว "หากไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นแม่ทัพคนโปรดของเรา ข้าคงฟาดเจ้าไปแล้ว!"น้ำเสียงจริงจัง

แม่ทัพหยางเจี้ยน เป็นบุคคลที่เปรียบเสมือนดั่งเสาหลักแห่งราชสำนัก ผู้เป็นขุนพลคู่ใจขององค์ฮ่องเต้ ด้วยความสามารถในการนำทัพที่หาใครเทียบได้ยาก ผลลัพธ์เดียวที่ติดตามมาหลังจากการออกศึกของเขาก็คือชัยชนะ ท่านแม่ทัพ

เมื่อหญิงสาวในชุดไทยผู้ซึ่งคาดหวังที่จะย้อนอดีตไปหาคุณหลวงเหมือนในนิยาย แต่กลับกลายเป็นว่าเส้นทางแห่งการย้อนอดีตพลิกผัน ทำให้เธอนั้นต้องย้อนเวลาไปพบรักกับท่านแม่ทัพแห่งแผ่นดินมังกรแทน

เขาคือ ‘โจวจื่อรั่ว’ แม่ทัพใหญ่วัยยี่สิบหกที่มุ่งสนใจแต่การออกศึกและผดุงความยุติธรรม เป็นแม่ทัพที่ข้าศึกเกรงกลัวและเป็นพระสหายสนิทของไท่จื่อองค์ปัจจุบันที่มีอำนาจทหารในมือ สายตาคมกริบมองไปยังจวนของซุนต้านแววตาดูกระหายที่จะจับกุมคนที่อยู่ด้านใน จนผู้ติดตามคนสนิททั้ง สองมองหน้ากันด้วยความกังวลกับภารกิจในครั้งนี้ที่นายของตนบุ่มบ่ามรวบรวมกำลังทหารมาอย่างร้อนใจโดยไม่ได้บอกแผนการแก่พวกตน