Novel & Cerita โทบิรามะ

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

คลีโอแทรกขึ้นอีกพร้อมทั้งหันไปยิ้มกว้างกับบุรุษร่างใหญ่โตตรงหน้า เฮ็คเตอร์มองเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู “เพื่อนของหมีพูมีใครบ้างนะคะ ไหนบอกลุงเฮ็คเตอร์หน่อยสิคะ” “อียอร์...ทิกเกอร์...พิกเล็ต...แรบบิท” เสียงหัวเราะคิกคักของชายหนุ่มและเด็กน้อยดังขึ้นพร้อมกัน มันคือภาพแห่งคว

�ิงสาว อามาร์กลับมายังโลกมายาของตนเองก็เดินตรงไปยังเตียงนอน แต่พอเดินไปถึงกลับไม่เจอคนตัวเล็นอนรออยู่ พุฒิตาตื่นนอนแล้ว ในห้องน้ำมีเสียงน้ำไหล เขาจึงยกยิ้มมุมปากแล้วเดินทะลุผ่านบานประตูห้องน้ำเข้าไปในห้องน้ำก็เห็นร่างเปลือยยืนลูบไล้ถูตัวเต็มไปด้วยฟองสบู่อยู่ใต้ฝ ักบัวที่น้ำไหลอยู่ และยิ่งเจ้าตัวไม่รู้การมาของตนก็ยิ่งอยากแกล้ง เขาสะบัดมือไปในอากาศ น้ำก็หยุดไหลทำให้คนที่กำลังลูบไล้ถูฟองสบู่ไปกับผิวกายนวลแหงนเงยขึ้นมองฝักบัวแล้วเขาก็โบกมือไปกับอากาศปล่อยน้ำไหลใส่เธอจนเข้าตา

"เรื่องอะไร?" “วันนั้นนายเองก็คงได้เห็นมันในคาวาฮาตะ สัตว์อสูรที่ช่วยชีวิตผู้นำตระกูลเทะอิจิโร พูดตามตรง สัตว์ร้ายคือเทพยามาตะ โนะ โอโรจิในตำนาน ซึ่งเป็นเรื่องสืบทอดมานานในตำนานของญี่ปุ่น ฉัน อยากให้นายขอให้เต่าศักดิ์สิทธิ์ฆ่าสัตว์ร้ายตัวนั้นซะ” “อะไรนะ ?”

บะ ฉันไม่คิดว่านายจะทำให้มันง่ายขนาดนี้” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากกลุ่มคนในชุดดำ ชายที่ก้าวออกมาจากกลุ่มนั้นเป็นคนที่ซาเอบะรู้จักดี คนที่เขาเคยต่อสู้เคียงข้างในอดีต และคนที่ตอนนี้กลายมาเป็นศัตรูอย่างเต็มตัว ชายคนนั้นคือ โทโมะ หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างที่เคยมีชื่อเสียงในวงการ ใต้ดิน

“ดอกปีบ! เธอรู้ด้วยรึ” “ดอกปีบไม่ได้รู้ทั้งหมดหรอกค่ะ แค่ฟังจากปากคนในบ้านกับการที่คุณท่านบอกนิดหน่อย ดอกปีบไม่เคยมีใคร มีแค่คุณท่านเท่านั้นที่เป็นผู้มีพระคุณ เพราะฉะนั้นดอกปีบจึงไม่เข้าใจว่าทำไมคนส่วนใหญ่จึงชอบถือทิฐิกันเหลือเกิน ไม่หนักบ้างหรือยังไงคะ” เสียงรำพันด้วยค วามไม่เข้าใจลอยออกมาจากห้องน้ำกว้าง เปรมหงายหลังนอนขวางกลางเตียงหนาไม่คิดจะหยิบผ้าขึ้นมาปกปิดร่างกายตัวเอง สายตาเลื่อนลอยมองหลังคาและคิดตามคำพูดของกาสะลอง “นั่นสิ จะแบกไว้ทำไมให้เหนื่อยและหนัก โยนๆ มันทิ้งไปเสียบ้างเถอะ เมื่อมันไม่เคยทำให้สบายใจมีแต่ความเจ็บปวด”

มะปรางหัวเราะ โตโตะหางกระดิกแรงมาก โมจิหรี่ตามองโตโตะแบบ อย่าดีใจเกินหน้า มะปรางเดินไปลูบหัวโตโตะเบา ๆ “เก่งมากค่ะโตโตะ ไม่ดื้อเลย”

(เอาต้นกุหลาบนี่มาจากไหนเหรอ? ไอมิเอะก็ชะงักไปเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนชั่งใจ ก่อนจะตอบออกมาเบา ๆ “โทะโมะ ดะจิคะระ โมะไรมะชิตะ” (ได้มาจากเพื่อนค่ะ)

เธอกลับยิ่งเสียวปลาบ “ขย่มพี่เลย เสียวไปทั้งลำ วาวจ๋า โอว... ขย่มพี่แล้วครางชื่อไอ้แสนหน่อย”