ไร่รักพิศวาส Novels & Stories

ตระกองกายก่ายกอดแนบสนิท ก้มจุมพิตนวลปรางแม่โฉมฉาย สอดกระหวัดสัมผัสรักประโลมไซ้ กำซาบซ่านรัญจวนใจในอาวรณ์ จบตอน... คำสาปพิศวาส

พิมพิศากล่าวชื่นชมขณะที่ดวงตาจับจ้องไปยังท้องทะเลอันกว้างใหญ่ "แล้วภรรยาสุดที่รักของผม พอใจหรือเปล่าครับ" อิษวัติก้าวเท้าเข้ามายืนข้างๆ ก่อนยกแขนขึ้นโอบไหล่ร่างบางไว้

องเดฟพาเธอไปขัดสีฉวีวรรณเพื่อรอคอยเวลาปรนเปรอบำเรอสวาทให้แก่ เดฟ อัลเดอร์ลัส ผู้ทุ่มเงินประมูลเธอมาด้วยราคาสูงลิ่ว เธอจะรอดพ้นจากคนพวกนี้ไปได้ยังไงกันพิชชา! แค่หลักล้านเธอยังไม่มีปัญญาหามาเพื่อต่อรองขอซื้ออิสระภาพคืนเลย แล้วนี่ตั้งร้อยล้านต่อให้ทำงาน ทั้งชีวิตก็ไม่มีทางหาได้... สุพิชญาได้แต่ปล่อยให้น้ำตาหลั่งไหลภายในอกที่ร้าวระทม ความชอกช้ำจากการอกหักเพราะคนรักไม่ซื่อสัตย์ต่อเธอนั่นดูจะเป็นเพียงแค่ถูกปลายเข็มสะกิดไปเสียแล้วเมื่อเปรียบกับความขมขื่นที่เธอกำลังเผชิญอยู่ยามนี้

เมื่อได้ยินคำเรียกนี้ เขาก็ยิ้มและจับมือฉันแน่น “ไม่มีอะไรหรอกครับ คุณภรรคยาสุดที่รัก” อีกครั้งที่ฉันได้ยินข่าวเกี่ยวกับลี่สุยอาน ก็ผ่านไปกว่าครึ่งปีหลังจากที่ฉันแต่งงาน

คำว่ารักมันถ่ายทอดมาจากดวงตาและคำพูด “พี่ก็รักยี่หวา แต่งงานกับพี่นะครับ” “จะมาขอแต่งงานอะไรตอนนี้ หวาสวมชุดเจ้าสาวแล้วนะ ไม่ให้พี่แพทหนีไปไหนได้หรอก” ภัทรานิษฐ์เอ่ยบอก เพราะถึงเขาไม่ขอเธอก็จะจับเขามาแต่งงานด้วยแน่นอน

LOVE MARRIAGE วิวาห์รักพิศวาส Chapter 27 “ทำไมคะ คุณจะทำร้ายฉันแบบนี้ไม่ได้ ฉันรักคุณนะคะ”

ห้องเสื้อปาริสา เพียงตะวันทำหน้าที่ พาเพื่อนรักมาลองชุดเจ้าสาว เพราะเจ้าบ่าวอย่างธนพลต้องเดินทางไปดูงานที่ต่างประเทศหนึ่งอาทิตย์ ชายหนุ่มอยากจะพาว่าที่เจ้าสาวของเขาตามไปด้วย แต่ถูกคุณหญิงพิมแขสั่งห้าม ให้ทั้งสองอยู่กันตามลำพัง จนกว่าจะถึงงานแต่งงาน ทำให้ชายหนุ่มไม่สาม ารถคัดค้าน ความคิดเห็นของคุณย่าเขาได้ “ตะวันเป็นยังไงบ้าง” เพียงตะวันเงยหน้าขึ้นจากนิตยสารแฟชั่น มองเพื่อนรักที่กำลังเดินออกมา จากห้องลองชุด

รามสั่ง “ครับพ่อ เดี๋ยวผมให้เลขารวบรวมไฟล์ส่งให้ทางอีเมล” [1] ราม โชติภิวรรธ พระเอกจากรักเธอเสมอแมว [2] วันวิสาข์ (วันใหม่) นางเอกจากเรื่องรักคุณในทุกวัน - ยังไม่ได้วางจำหน่าย

สายตาของเราสองคนปะทะกันเข้าอย่างจัง นัยน์ตาคมคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะค่อย ๆ จุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กวนประสาทส่งตรงมาให้ผมอย่างผู้ชนะ แววตาของเขาพราวระยับเหมือนเสือร้ายที่เพิ่งเห็นเหยื่ออันโอชะเดินมาติดกับดักด้วยตัวเอง ฉิบห

ภีมภูมิเบือนหน้ามามองเธอ สายตาของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “ถ้าเทียบกับความเจ็บปวดที่คุณต้องเจอเพราะความเมินเฉยของผมในอดีตชาติ เงินแค่นี้มันไม่ได้เศษเสี้ยวเลยด้วยซ้ำ” “คุณภีม... ในอดีต ขุนศรีวิสารรักใครเหรอคะ?” พราวฟ้าถามคำถามที่ติดอยู่ในใจออกมาเบาๆ “รักแม่ห ญิงพราวผกา... หรือรักพิกุลกันแน่?”