재회 นิยาย & เรื่องราว

ฉันไม่สนใจ ได้แต่กดโทรหาณีเวียทั้งที่มือสั่น ๆ แบบนั้น โทรออก | Nivea (ฮะ ฮัลโหล ฮือ ๆ) “มึงไหวไหม สู้ ๆ นะเพื่อน” (อื้ม กูจะพยายาม ฮึก ๆ ฮือ ๆ กูจะพยายาม) “เดี๋ยวกูกลับไปหานะ”

s All the sweetness of the last three years together an illusion? "You don't think, I really have a crush on you? " Shen Yi gracefully stood up, took a side of the paper wiped just touched Su Mo's fingertips, as if touched by something dirty, extremely disgusted expression. Su Mo even tears have forgotten to flow, like a puppet standing still in place. "A woman like you has no brain in her head, as if all I have to do is put my hands on my head, and I don't know how many women are going to climb into my bed, and where do you get the confidence that I have special feelings for you? " The original, all of everything, is she self-love it? "then why are you bothering me? " In her mind's eye, she

ตอนที่20||วิวาห์ที่รอคอย หลังจากนั้นอีกเจ็ดวันทางสกุลจีก็ส่งแม่สื่อมาขอเทียบวันเดือนปีเกิดและเวลาตกฟากของหลี่หมิ่นถังซึ่งคือ3หนังสือ6พิธีการตรงตามธรรมเนียมทุกสิ่งทุกอย่าง

พอสิ้นคำนั้นเขาก็พลางยกสุราขึ้นดื่มราวกับกลบเกลื่อนความเจ็บปวดในใจเอาไว้ “อือ…วันนี่ข้ามีประชุมด่วนเพราะฝั่งนู้นส่งคนมาเร่งแล้ว” กู้เหยียนพูด สายตาเหลือบสังเกตมองท่าทางของสหายไปพลางๆ เรื่องรักใคร่นั้น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่เข้าใจเสียจริง มิใช่ว่าเป็นสตรีผู้หรอกหรือที่เอ ่ยปากขับไล่คนผู้นี้เอง แล้วไฉนจู่ๆ วันนี้เกิดนึกอันใดขึ้นมาในวันที่มีเกี้ยวเจ้าสาวจอดรออยูาหน้าประตูจวนกัน

ทรมานวิญญาณหนักหนา. เสียงเรียกเข้าเพลงโปรดของพุดที่เป็นบทเพลงเก่าแต่ยังคงความคลาสสิคค่อย ๆ ดังขึ้นพร้อมกับการสั่นของโทรศัพท์มือถือ ได้ดึงความสนใจจากพุดที่กำลังคุยกับตัวเองอยู่ “ฮัลโหล ว่าไงหยก”

เธออยากเดินไปดูใกล้ๆ จึงไม่ปฏิเสธ ดังนั้นจึงแทบไม่อยากเชื่อ เพราะนอกจากอักษร ‘เคหาสน์คืนใจ’ ที่มองเห็นไกลๆ แล้ว ยังมีอักษรเล็กๆ ที่แกะสลักกำกับต่อเอาไว้ ‘เคหาสน์ในความทรงจำ นำพาผู้เป็นที่รัก หวนคืนกลับสู่ดวงใจ’ “ทำไมต้องใช้อักษรสลับเล็กใหญ่ละคะ อ่านจากที่ ไกลๆ ยิ่งทำให้ที่นี่รู้สึกเศร้า”

นรินพูดเสริม "ว่าแต่ทำไมพี่รินถึงได้มาประชุมล่ะคะ" "ขอโทษที่ทำให้รอนานนะครับ พอดีพึ่งจบจากประชุมกับต่างประเทศน่ะครับ"ภวินทร์เดินเข้ามาในห้องประชุมพร้อมกับกล่าวขอโทษทุกคนที่มาช้า

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูกระจกเรียกความสนใจจากทั้งคู่ให้ผละออกจากกัน โมสาวหล่อตำแหน่งเลขาผู้บริหารเดินเข้ามาด้วยท่าทางเคาะเขินที่ต้องเข้ามาแจ้งเรื่องสำคัญในขณะที่ชายหญิงกำลังพลอดรักกันแบบนี้ “เอิ่ม ขอโทษที่พี่ขัดจังหวะนะ” “ไม่เลยค่ะพี่โม มันไม่มีอะไร” “อ่อ เอิ่ม พี่จะแจ้ง ว่าเดี๋ยวช่วงบ่ายจะมีผู้บริหารเข้ามาตรวจงานน่ะเห็นบอกว่าคืนนี้จะมีเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาฝึกงานด้วยนะ”

Comments Nivea zinvia (คุณแม่) : กลับไปสงสัยจะมีข่าวดี NamWan nine (ป้าหวาน) : หลานมาค่ะลูกๆ ^^ TangMo AA (ป้าแตง) : ป้ารอรับขวัญหลานนะ^^ Ai oon (ไออุ่น) : อ้วก!!

ครูพี่เลี้ยงบอก “ครับ/ค่ะ” เด็กชายตัวน้อยหันกลับเห็นพ่อของตนมองทางเวทีแล้ว เวลานั้นก็ถึงคิวรุ่นพี่ที่รับบทเป็นแม่เป็ดเรียกหาเมื่อลูกหายไปหมด เด็กทั้งห้ากำลังเข้าแถวรอคิวแสดงตัววิ่งกลับไปหาแม่เป็ดที่กำลังเรียกหา ขณะนั้นเอง หินและทรายที่กำลังรอพ่ออยู่ก็โบกมือให้ปฐพีที่หัน มามองทางตนพอดี การกระทำของเด็กทั้งสองทำเอาผู้เป็นแม่ขมวดคิ้วประหลาดใจ