อารมณ์ที่สมจริง Short Stories & Novels

ตอนที่คนร้ายกำลังทรมานฆ่าฉันอย่างโหดเหี้ยม พ่อที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสืบสวนกับแม่ที่เป็นหัวหน้านิติเวช กำลังอยู่เป็นเพื่อนน้องชายอย่างกู้เป่ยที่ไปแข่งอยู่พอดี คนร้ายที่เคยถูกพ่อจับได้มาก่อน ทำเพื่อแก้แค้น หลังจากมันตัดลิ้นของฉัน ก็ใช้มือถือของฉันโทรหาพ่อ พ่อพูดแค่ประโยคเดียวก็วางสายไปทันที “ไม่ว่าแกจะมีเรื่องอะไร วันนี้การแข่งขันของน้องชายสำคัญที่สุด！” คนร้ายหัวเราะเยาะอยู่ในใจ “ดูเหมือนฉันจะจับตัวผิดซะแล้ว ฉันยังนึกว่าพวกเขารักลูกแท้ ๆ มากกว่านี้เสียอีก！” ตอนที่ตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุ พ่อกับแม่ตกใจกับสภาพศพอันน่าเวทนา และด่าทอความโหดเหี้ยมของฆาตกรอย่างเดือดดาล แต่พวกเขากลับจำไม่ได้ว่า คนที่ตายอย่างน่าอนาถขนาดนี้ ก็คือลูกชายแท้ ๆ ของตัวเอง

คุณหนูปลอมแค่จามเท่านั้น พี่ชายทั้งสามของฉันก็ราวกับฟ้าถล่ม คอยดูแลเธอไม่ห่างกาย ดังนั้น หลังจากคุณหนูปลอมใส่ร้ายว่าฉันผลักเธอตกน้ำอีกครั้ง พี่ชายทั้งสามจับฉันขังไว้ในห้องเย็นร้างอุณหภูมิติดลบสี่สิบองศา แถมยังตัดสวิตช์ช่วยชีวิตเพียงตัวเดียวที่อยู่ด้านใน ฉันร้องไห้ตะโกนขอความช่วยเหลือจากพี่ใหญ่ที่เป็นซีอีโอ แต่เขากลับว่าฉันใจร้าย คิดแต่จะแย่งความโปรดปราน ฉันขอร้องพี่รองที่เป็นหมอ แต่เขากลับบอกว่า ฉันสมควรได้รับผลกรรมนี้ ฉันเอ่ยขอโทษพี่สามที่เป็นทนายมือทอง แต่เขากลับแค่นหัวเราะ “ปกติเธออิจฉาเนี่ยนเนี่ยนก็ช่างเถอะ ทั้งที่รู้ว่าเนี่ยนเนี่ยนร่างกายอ่อนแอ ยังผลักเธอตกน้ำอีก ใจดำจริง ๆ!” “คนใจร้ายอย่างเธอ ก็ควรอยู่ในห้องเย็นให้สงบสติอารมณ์!” พูดจบ พวกเขาก็กอดคุณหนูปลอมที่กำลังจามไว้แน่น แล้วรีบพาเธอไปโรงพยาบาล ความอบอุ่นในร่างกายค่อย ๆ เลือนหายไป ฉันรู้สึกว่าเลือดในกายกำลังแข็งตัวทีละน้อย สามสิบหกชั่วโมงต่อมา ฉันก็หมดลมหายใจ สามวันต่อมา พี่ชายทั้งสามพาคุณหนูปลอมกลับจากโรงพยาบาล ถึงเพิ่งนึกถึงฉัน แต่พวกเขาไม่รู้ว่า ฉันหนาวจนแข็งตาย กลายเป็นศพน้ำแข็งแข็งทื่อไปนานแล้ว

สามวันก่อนถึงวันหยุดยาววันแรงงาน กรมแรงงานก็โทรศัพท์สายตรงมาหาฉัน "ทางเราได้รับเรื่องร้องเรียนจากประชาชนว่า บริษัทของคุณบังคับให้พนักงานไปร่วมทริปบริษัทในวันหยุด..." ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง พอเปิดแอปพลิเคชันติ๊กต๊อก ขึ้นมาค้นหาเท่านั้นแหละ... แม่เจ้าโว้ย! ฉันถูกเด็กฝึกงานที่เพิ่งเข้ามาเมื่อเดือนที่แล้ว ปั่นกระแสจนดันขึ้นเทรนด์ค้นหายอดนิยมประจำเมืองไปเรียบร้อยแล้ว "เจ้าของบริษัทไร้จรรยาบรรณ บังคับทำงานล่วงเวลาวันแรงงานด้วยการพาไปทริปบริษัท คนทำงานกลายเป็นแค่วัตถุดิบเอ็นเตอร์เทนส่วนตัว" "ปากบอกว่าเข้าร่วมด้วยความสมัครใจ แต่ใครจะกล้าไม่ไปกันล่ะ?" ยอดคอมเมนต์ด่าทอหลายหมื่นข้อความ พุ่งเป้าสาดเสียเทเสียมาที่ฉันโดยตรง ทว่า ทริปบริษัทที่ผ่าน ๆ มาของบริษัทเรา ล้วนแล้วแต่เป็นระดับท็อปพรี่เมียม ได้เที่ยวเต็มคราบ แถมยังได้เงินชดเชยวันหยุดโดยไม่หักค่าจ้างทั้งนั้น ยิ่งกับครั้งนี้ ฉันถึงขั้นยอมควักเงินตัวเอง จัดทริปมัลดีฟส์สุดหรู 7 วันให้อย่างยิ่งใหญ่ กินหรูอยู่สบายฟรีทั้งหมด เงินขวัญถุงเที่ยวคนละหนึ่งแสน แถมพนักงานเก่าแก่ยังพาครอบครัวไปด้วยได้อีกต่างหาก แต่ในเมื่อทุกคนรักอิสระกันขนาดนี้ การพาลาหยุดไปพักผ่อนแบบได้เงินฟรี ๆ ที่ฉันตั้งใจเตรียมไว้คงกลายเป็นความทุกข์ทรมานไปซะแล้วสินะ ฉันเอ่ยตอบเจ้าหน้าที่กรมแรงงานกลับไปเพียงคำว่า "ยินดีให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ค่ะ" จากนั้นฉันก็ลงมือ พิมพ์แจ้งเตือนลงในไลน์กลุ่มใหญ่ของบริษัททันที "เนื่องจากต้องปฏิบัติตามคำสั่งปรับปรุงแก้ไขของกรมแรงงาน จึงขอยกเลิกทริปวันแรงงานในครั้งนี้ และให้ทุกคนหยุดพักผ่อนตามวันหยุดนักขัตฤกษ์ตามปกติ" "นอกจากนี้ งบประมาณทริปและเงินขวัญถุงเที่ยวในครั้งนี้ ทั้งหมดจะถูกดึงกลับเข้าคลังสำรองกลางของบริษัทสำหรับไตรมาสนี้" สิ้นเสียงส่งข้อความ ทันใดนั้นก็มีเสียงทุบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวอย่างคนสติแตกก็แว่วมาจากนอกห้องทำงานทันที

ลูกชายของฉันตายแล้ว ถูกคนทุบหัวตายอยู่ในห้องน้ำที่แสนคับแคบ สามีที่เป็นครูใหญ่เร่งรีบมาถึงที่เกิดเหตุ แต่กลับอุ้มผู้ก่อเหตุซึ่งเป็นลูกชายของคนที่เขารักขึ้นรถโรงพยาบาล แล้วรีบร้อนจากไป ก่อนตาย ลูกชายปลอบใจฉันว่า “แม่ครับ อย่าร้องไห้เลย พ่อไม่เชื่อผม ผมไม่เสียใจเลยสักนิด” “ขอแค่แม่เชื่อผมก็พอแล้ว...” ในงานศพของลูกชาย ฉันโทรหากู้ถิงอวี้ เขากลับตะคอกใส่ฉันด้วยความโมโห “เสี่ยวซินต้องเย็บที่แขนสองเข็ม ก็เพราะถูกลูกชายของคุณข่วนจนเป็นแผล! ถ้าคุณยังไม่เลิกตอแยผมอีก ผมกลับไปเมื่อไหร่จะตบเขาให้ตาย!” ลูกชายของคุณ? ฉันมองรูแผลที่มีขนาดเท่าชามบนหน้าผากที่ไม่มีเลือดไหลออกมาแล้วของลูกชาย ก่อนจะหลับตาลง ใช่ เขาคือลูกชายของฉัน... เพราะฉะนั้น กู้ถิงอวี้ ลูกชายของฉันตายแล้ว ฉันกับคุณก็ไม่มีอะไรผูกมัดกันอีกแล้ว ……

วันที่พ่อกับแม่หย่ากันเป็นวันที่ฝนตกหนักมาก บนโต๊ะมีอยู่สัญญาอยู่สองฉบับ ฉบับหนึ่งคือการอยู่กับพ่อที่ติดการพนันและมีหนี้สินล้นตัวในย่านเมืองเก่า อีกฉบับคือตามไปอยู่กับแม่ที่กำลังจะแต่งงานใหม่กับเศรษฐีที่เมืองแถบชายฝั่ง ในชาติที่แล้ว น้องสาวร้องไห้โวยวายขออยู่กับแม่ ส่วนฉันได้แต่เงียบ ๆ เก็บกระเป๋าไปอยู่กับพ่อ ไม่นาน พ่อก็เลิกพนันและกลายเป็นเศรษฐีใหม่จากการถูกเวนคืนที่ดิน เขาตามใจและรักถนอมฉันอย่างที่สุด ในขณะที่น้องสาวถูกโดนบังคับให้อยู่แต่ในบ้านพ่อเลี้ยง ไม่ให้ไปไหน จนสุดท้ายเป็นโรคซึมเศร้าและเสียชีวิตไป เมื่อได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง น้องสาวรีบคว้าบุหรี่ในมือพ่อไป แล้วกอดพ่อไว้ไม่ยอมปล่อย "พี่ ฉันสงสารพ่อ พี่ไปเสวยสุขทางนั้นเถอะ ฉันจะยกชีวิตดีๆ ไว้ให้พี่เอง" พ่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลูบหัวน้องสาวด้วยความตื้นตันใจ ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย ได้แต่หยิบตั๋วรถที่จะมุ่งหน้าไปยังเมืองชายฝั่งขึ้นมา แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่า ในชาติที่แล้วที่พ่อสามารถเลิกพนันได้นั้น เป็นเพราะฉันป่วยเป็นเนื้องอกในสมอง ฝืนทำงานหนักจนกระอักเลือดเพื่อหาเงินมาใช้หนี้ให้เขา เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้เขากลับตัวกลับใจได้

ทั้งที่รู้ว่าสามีของฉัน มู่หยุนเผิง แกล้งตายแล้วไปสวมรอยเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเขา แต่ฉันกลับไม่ได้เปิดโปงความจริง แต่ฉันเลือกที่จะไปพบผู้บัญชาการทหาร แล้วแจ้งว่าสามีเสียชีวิตแล้ว พร้อมกับขอให้ท่านลบชื่อสามีออกจากทะเบียนทหาร ในชาติที่แล้ว น้องชายสามีประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต สามีของฉันจึงตัดสินใจละทิ้งตำแหน่งผู้พันเพื่อปลอมตัวเป็นน้องชาย เพียงเพราะไม่อยากให้คนรักของน้องสะใภ้ต้องเป็นหม้าย ฉันจำได้ทันทีว่าเขาคือมู่หยุนเผิง จึงไปเค้นถามเขาว่าทำไมต้องปลอมตัวเป็นน้องชาย แต่มู่หยุนเผิงกลับปฏิเสธเสียงแข็ง แล้วสะบัดมือไล่ฉันอย่างเย็นชา “พี่สะใภ้ ผมรู้ว่าพี่เสียใจที่พี่ใหญ่ตาย แต่จะมาบอกผมเป็นพี่ใหญ่เพียงเพราะเขาตายไปแล้วไม่ได้นะ!” เขาปกป้องน้องสะใภ้ที่ดูอ่อนแอคนนั้น แล้วผลักฉันลงไปในแม่น้ำที่เย็นจัด พร้อมคำเตือนว่าอย่าได้เพ้อเจ้อ ลูกสาววัยห้าขวบของฉันร้องไห้ถามว่าทำไมพ่อถึงไม่ต้องการเธอ เธอถูกจับไปขังไว้ในคอกวัวเพื่อสำนึกผิด และต้องหิวโหยอยู่ถึงสามวันสามคืน แม่สามีด่าทอว่าฉันเป็นตัวกาลกิณี แล้วขับไล่ฉันกับลูกออกจากบ้านโดยไม่มีเงินติดตัวแม้แต่แดงเดียว มิหนำซ้ำ มู่หยุนเผิงยังไปป่าวประกาศไปทั่วว่าฉันเสียสติ พอสามีตายก็คิดจะหมายตาน้องชายของเขาแล้ว ฉันถูกทุกคนดูถูกเหยียดหยาม ได้แต่กอดลูกสาวด้วยความมึนงงจนกระทั่งตายไปในฤดูหนาวอันโหดร้าย เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้ย้อนกลับมาในวันที่สามีปลอมตัวเป็นน้องชายวันนั้นพอดี ......

ฉันมองดูผู้ชายที่หน้าตาเหมือนสามีทุกประการตรงหน้าฉัน หวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เพราะฉันได้รับข้อความฉบับหนึ่ง "เขาไม่ใช่สามีคุณ!" ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือชื่อผู้ส่งข้อความที่แสดงในโทรศัพท์มือถือคือ "สามี"! ฉันควรจะเชื่อใครดี?

ฉันกับแม่สามีไปท่องเที่ยว หลังจากเช็คอินเข้าโรงแรมแล้ว เราก็ไปว่ายน้ำในสระของโรงแรม แต่กลับถูกผู้หญิงที่แต่งตัวปราณีคนหนึ่ง เอามือปิดจมูกและพูดอย่างรังเกียจว่า "นี่มันโรงแรมหรูหรา ทำไมคนอะไรก็มีไปหมด คงไม่ได้แอบเข้ามาใช้สระสินะ" "ใช้สระร่วมกับพวกแก กลัวจะติดโรคติดต่ออะไรมาจริงๆเลย!" ฉันกับแม่สามีหมดอารมณ์ไปทันทีเพราะเธอ ฉันพูดเสียงเย็นว่า "สระว่ายน้ำของโรงแรมเป็นของสาธารณะ แขกทุกคนที่เข้าพักล้วนสามารถมาเล่นได้ ถ้าคุณรับไม่ได้ก็สร้างสระอันหนึ่งที่บ้านเองสิ" หญิงคนนั้นโกรธมาก ตะคอกอย่างโกรธจัดว่า "กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้ แกรู้ไหมว่าโรงแรมนี้สามีฉันเป็นคนเปิด ห้องสวีทระดับสูงสุดที่นี่ก็เป็นของฉันมาตลอดทั้งปี!" "ฉันสั่งให้พวกแกออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ กลิ่นจนๆติดตัวมาทั้งตัว ทำให้น้ำสกปรกไปหมด น่ารังเกียจชะมัด!" ฉันกับแม่สามีสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเห็นความเย็นชาในดวงตาของกันและกัน โรงแรมนี้อยู่ในชื่อของฮั่วสือเยี่ยน เขาไปเป็นสามีของคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!

ในวันเกิดของฉัน ลูกพี่ลูกน้องที่เรียนบัลเล่ต์ได้รับบาดเจ็บที่ขา พ่อใช้ไม้ตีขาฉันอย่างแรงด้วยความโกรธ ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เขากลับประชดประชันอย่างรําคาญใจ “แกรู้จักเจ็บแล้วเหรอ? ตอนแกผลักพี่สาวแกตกบันได ทำไมไม่รู้ว่าเขาก็เจ็บเหมือนกัน?” เขาตีฉันแรงขึ้นจนฉันร้องไม่ออกอีกแล้ว เพื่อให้ฉันจําได้ เขาโยนฉันที่กําลังจะตายเข้าไปในห้องใต้ดินอีกครั้ง “หลินเหยาเหยา แกตัดความคิดสกปรกของแกทิ้งได้เมื่อไหร่ ฉันก็ปล่อยแกออกมาเมื่อนั้น!” แต่เมื่อเขาเปิดห้องใต้ดินอีกครั้ง สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงศพที่เน่าเปื่อยของฉันเท่านั้น *

ฉันไปร่วมงานปาร์ตี้เพียงแค่ครั้งเดียวในย่านคนรวยแห่งใหม่ที่ฉันเพิ่งย้ายเข้าไปอยู่ หลังจากนั้นไม่นาน เบรนด้า เพื่อนบ้านของฉันก็ฟ้องฉัน ในศาล เธอโอบทิฟฟานี่ ลูกสาวของเธอที่มีสภาพบอบช้ำและเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ และกล่าวหาว่าลูกชายของฉันเป็นคนข่มขืนลูกสาวของเธอ กลางห้องพิจารณาคดี ทิฟฟานี่ดึงคอเสื้อของเธอลง เผยให้เห็นรอยแดงปื้นใหญ่รอบลำคอ "เขาพยายามจะกระชากกางเกงหนูออก" เธอสะอึกสะอื้น "เขาพยายามจะขืนใจหนู หนูขัดขืน เขาเลยทุบตีหนู เขาทำลายใบหน้าของหนูจนพังยับเยิน!" ที่หน้าศาล กลุ่มผู้ประท้วงต่างพากันชูป้ายด่าทอลูกชายของฉันว่าเป็นเศษสวะ เป็นลูกคนรวยที่ถูกตามใจจนเสียคน ในโลกออนไลน์ ภาพตัดต่อพิธีศพของฉันกลายเป็นไวรัล พร้อมคำบรรยายใต้ภาพว่า นังแม่ที่ไร้สมรรถภาพควรจะไปตายพร้อมกับลูกชายของมันซะ หุ้นบริษัทของฉันร่วงฮวบ แต่ฉันกลับนั่งอยู่อย่างสงบนิ่งด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ฉันขอให้เจ้าหน้าที่คุมตัวคูเปอร์ ลูกชายของฉันเข้ามาในห้องพิจารณาคดี ประตูห้องพิจารณาคดีเปิดออก คูเปอร์เดินเข้ามาทำให้ทุกคนก็ต่างนิ่งเงียบไปพร้อมๆ กัน

น้องสาวบุญธรรมใส่ร้ายว่าฉันทำให้เธอเกิดอาการแพ้ พี่ชายทั้งสามคนจึงจับฉันขังไว้ในห้องใต้ดินที่แคบและอากาศไม่ถ่ายเท แถมยังใช้โซ่ล็อกประตูไว้ด้วย ฉันใช้แรงทั้งหมดทุบประตูห้องใต้ดิน ขอร้องให้พี่ชายทั้งสามคนปล่อยฉันออกไป ก่อนไปพี่ชายคนโตที่เป็นบุคคลแถวหน้าในวงการธุรกิจ พูดตำหนิด้วยสีหน้าเย็นชา “ปกติเธอกลั่นแกล้งเหล่ยเหล่ย ฉันยังพอทนได้ แต่รู้อยู่แก่ใจว่าเหล่ยเหล่ยแพ้อาหารทะเล เธอยังจงใจให้เหล่ยเหล่ยกินอีก นี่มันตั้งใจทำร้ายกันชัดๆ ไม่ใช่หรือไง? เธอทบทวนการกระทำของตัวเองอยู่ในนั้นก่อนแล้วกัน!” พี่ชายคนรองที่เป็นนักร้องเสียงเทพซึ่งเป็นดาวดวงใหม่ของวงการ รวมถึงพี่ชายคนที่สามที่เป็นจิตรกรมือหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “คนร้ายกาจอย่างเธอยังมีหน้ามาหาข้ออ้าง แสร้งทำเป็นน่าสงสารอีก อยู่รับสภาพในนั้นไปเถอะ!” เมื่อพูดจบ พวกเขาอุ้มน้องสาวบุญธรรมที่ตัวสั่นงันงกไปโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว ออกซิเจนค่อยๆ ลดลง ฉันรู้สึกหายใจลำบากขึ้นทุกครั้ง สุดท้ายก็สิ้นใจอยู่ในนี้ หลังผ่านไปสามวัน พวกพี่ชายพาน้องสาวบุญธรรมกลับมาจากโรงพยาบาล จึงนึกถึงฉันขึ้นมาได้ แต่ไม่รู้เลยว่าฉันขาดอากาศหายใจตายอยู่ในห้องใต้ดินที่คับแคบแล้ว

พ่อกับแม่ปลอมแปลงใบรับรองการตรวจดีเอ็นเอเพื่อดัดนิสัยให้ผมว่านอนสอนง่ายโดยบอกว่าผมไม่ใช่ลูกชายแท้ ๆ ของพวกเขา พี่สาวไม่สนใจคำอ้อนวอนของผมดึงดันจะส่งผมเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชให้ได้ “ตัวซวย ทำไมแกไม่ไปตายซะ” ส่วนคู่หมั้นที่ผมรักที่สุดไม่เพียงแต่ยืนมองอยู่เฉย ๆ กลับยังใช้เส้นสายทำให้ผมต้องทนรับการทรมานสารพัดรูปแบบอยู่ข้างในนั้น ห้าปีแล้วในที่สุดผมก็ว่านอนสอนง่าย แต่ทำไมพวกเขากลับต้องการให้ผมกลับไปเป็นคุณชายใหญ่ที่หยิ่งยโสโอหังเหมือนเมื่อก่อนอีกล่ะ

คู่หมั้นเป็นนักบินบอลลูน คนในใจเขาอยากจะเสี่ยงบินขึ้นไปที่ความสูงหนึ่งพันเมตร ทว่าฮีเลียมของบอลลูนกลับรั่ว ในชั่วเวลาวิกฤตินั้นคู่หมั้นคว้าร่มชูชีพสำหรับสองคนขึ้นมา เตรียมกระโดดออกไปพร้อมคนในใจเขา ฉันอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา "ฉันตั้งท้องลูกของคุณนะ พาฉันลงไปก่อนได้ไหม?" เขากลับตำหนิมาว่า "นี่มันเวลาอะไร มาหึงหวงอยู่ได้ โกหกเอาเรื่องท้องมาล้อเล่น? เซียวเซียวกลัวความสูง ไม่เหมือนคุณที่เคยเรียนกระโดดร่มมาแล้ว เราจะลงไปรอคุณข้างล่าง" เขาออกแรงสะบัดแขนฉัน ไม่มีแม้ความเป็นห่วงเป็นใย พาคนในใจกระโดดลงไป แต่เขากลับไม่รู้ว่าร่มชูชีพอันเดียวที่ทิ้งไว้ให้ฉัน ถูกคนในใจเขาเจาะรูเอาไว้ ฉันอุ้มลูกในท้องกระโดดลงไปจากความสูงหนึ่งพันเมตร

เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันหลบเลี่ยงครอบครัวและแฟนหนุ่มราวกับพวกเขาเป็นงูพิษ พวกเขาจะจัดวันเกิดให้ฉัน ฉันเลยแกล้งบอกว่าติดงานต่างจังหวัด พ่อแม่ให้ฉันย้ายกลับไปอยู่บ้าน ฉันก็รีบซื้อบ้านอยู่เองในคืนนั้นเลย แม้แต่ตอนแฟนขอแต่งงาน ฉันก็หันไปจดทะเบียนกับคนอื่นอย่างไม่ลังเลทันที นั่นก็เพราะชาติก่อน ตอนที่ฉันกับน้องสาวประสบภัยน้ำท่วมพร้อมกัน ฉันโชคดีถูกกิ่งไม้เกี่ยวเอาไว้เลยรอดมาได้ แต่น้องสาวกลับจมน้ำเสียชีวิต พ่อแม่บีบคอฉันแล้วด่าทอด้วยความโกรธแค้นว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉินเยว่จะตายได้ยังไง!” แฟนหนุ่มแกล้งทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลังจากปลอบฉันอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ชวนฉันไปจดทะเบียนสมรส ในวันครบรอบแต่งงาน ฉันกลับถูกพวกเขาทั้งครอบครัวผลักตกจากดาดฟ้าเรือสำราญในระหว่างที่ไปเที่ยวด้วยกัน “แกต้องได้ลิ้มรสชาติของการจมน้ำตายบ้าง!” ที่แท้ทุกคนต่างก็คิดว่าการตายของน้องสาวเป็นความผิดของฉัน และคนที่แฟนหนุ่มรักมาโดยตลอด ก็คือน้องสาวของฉันนั่นเอง ชาตินี้ ฉันเลือกที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในวันที่ฉันกับน้องสาวตกลงไปในน้ำด้วยกัน