All Short Stories & Novels

ฉันซื้อของออนไลน์ได้อสูรหนุ่มหล่อเย็นชา แต่เขากลับส่งเสียงตลอด แถมยังจ้องฉันเงียบ ๆ ตัวก็ร้อนเป็นไฟ กลัวว่าเขาจะป่วย ฉันเลยรีบไปถามฝ่ายบริการหลังการขาย ฝั่งนั้นฟังจบก็เงียบไป ก่อนจะตอบว่า 
“คุณลูกค้า… มีความเป็นไปได้ไหมคะว่าอสูรของคุณไม่ได้ป่วย แต่แค่หิวจนอยากจูบคุณ หรือทำเรื่องร้าย ๆ อย่างอื่นน่ะค่ะ”

เมื่อเกิดหิมะถล่มที่ลานสกี ฉันถูกหลินยางยาง ลูกพี่ลูกน้องผลักตกลงไป ฟู่เหวินอวี่ แฟนหนุ่มของฉันอุ้มลูกพี่ลูกน้องแล้วหันหลังเดินจากไปทันที ลืมไปเสียสนิทว่ายังมีฉันอีกคนที่ถูกฝังอยู่ใต้กองหิมะ ทิ้งให้ฉันต้องติดอยู่ในก้นหุบเขาเพียงลำพังถึงเจ็ดวัน เมื่อเขาพบฉันอีกครั้ง เขากลับโกรธจัด “คุณควรดีใจที่แขนของหลินยางยางไม่เป็นอะไร ไม่งั้นต่อให้คุณตายอยู่บนภูเขาหิมะนี่ก็ยังชดใช้ไม่พอ!” “งานแต่งงานในสัปดาห์หน้ายกเลิกไปก่อน เมื่อไหร่ที่สำนึกผิดได้ ถึงค่อยจัด” เขาคิดว่าฉันจะร้องไห้ฟูมฟายและอาละวาดไม่ยอมรับการตัดสินใจนี้ แต่ฉันกลับแค่พยักหน้าเงียบๆ แล้วตอบว่า "ตกลง" เขาไม่รู้เลยว่า ฉันได้ทำข้อตกลงกับเทพีจันทราในขุนเขาแห่งนี้ไว้แล้ว อีกหกวันข้างหน้า ฉันจะมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดไป นั่นคือ ความรักและความทรงจำที่มีต่อฟู่เหวินอวี่ หลังจากนี้ ฉันจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา และไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่แห่งใหม่ เรื่องจะแต่งงานหรือไม่นั้น มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะสวีเหยาคนที่เคยรักเขาสุดหัวใจ ได้ตายจากไปในภูเขาหิมะแห่งนั้นตั้งนานแล้ว

ห้าปีของการแต่งงาน หลินซูหรานได้ให้กำเนิดลูกชายคนหนึ่งแก่ฟู่ถิงเซิน เดิมทีเธอคิดว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป จนกระทั่งโจวลั่วหนิงกลับประเทศ เธอถึงได้เข้าใจว่าตัวเองเป็นแค่ส่วนเกิน ฟู่ถิงเซินทอดทิ้งเธอครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อโจวลั่วหนิง แม้แต่ลูกชายแท้ ๆ ของเธอก็ยังสนิทสนมกับโจวลั่วหนิงเท่านั้น แต่โชคดีที่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่สัญญา เจ็ดวันหลังจากนี้ หลินซูหรานก็จะเป็นอิสระอย่างเต็มตัวแล้ว

เมื่อเจ้าพ่อมาเฟียร็อกโกแห่งตระกูลฟาลโคน สามีของฉัน ตัดสายโทรศัพท์ของฉันเป็นครั้งที่ 99 ฉันพาร่างกายที่ป่วยด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้าย เดินเข้าไปในห้องทำงานของที่ปรึกษากฎหมายประจำตระกูล "สวัสดีค่ะ ฉันต้องการยื่นเรื่องหย่า" หลังสิบนาทีต่อมา ร็อกโกที่พึ่งได้รับข่าว ก็รีบเข้ามาพร้อมกับคนในครอบครัวของฉัน ผู้นำตระกูลผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเขาก็ตบหน้าฉันอย่างแรง "เพื่อจะป่วนงานเลี้ยงฉลองเลื่อนตำแหน่งของโซเฟีย คุณถึงกับกล้าใช้เบอร์ฉุกเฉินพร่ำเพรื่อเลยเหรอ? สมองคุณหายไปไหนหมด!" รายงานผลการวินิจฉัยโรคที่ฉันกำไว้ในมือถูกแม่แย่งไปทันที เธอเหลือบมองเพียงไม่กี่วินาทีก็หัวเราะเยาะออกมา "แกล้งป่วยเรียกร้องความสงสาร เพียงเพื่อให้พวกเราหันมาสนใจแก แคลร์ ตั้งแต่เด็กจนโตแกโกหกมาไม่พออีกหรือไง?" โซเฟียน้ำตาคลอเบ้า พร้อมคว้าแขนของร็อกโกไว้ "ขอโทษนะพี่ หนูไม่ควรรับตำแหน่งนี้เลย พี่อย่าทำร้ายตัวเองและทำร้ายร็อกโกอีกเลยนะ!" ฉันเช็ดคราบเลือดที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากมุมปาก แล้วหันไปเผชิญหน้ากับทนายความอีกครั้ง "ตอนนี้ฉันไม่เหลือครอบครัวแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาในการเผาศพของฉันในอีกสามวันข้างหน้า รบกวนช่วยจัดการเรื่องหย่าให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุดด้วยค่ะ"

รักแรกของเสิ่นอวี้ถูกขังอยู่ในห้องทำงานโดยไม่ได้ตั้งใจ เพื่อเป็นการลงโทษฉัน เขาจึงจับฉันขังไว้ในห้องเย็นร้าง และให้ฉันใช้เวลานี้สำนึกผิด “หยวนหยวนต้องทรมานแค่ไหน คุณก็ต้องโดนแบบนั้นบ้าง จะได้หลาบจำเสียที!” เขาขังฉันไว้ข้างใน ให้ฉันเพียงชามน้ำหนึ่งใบ แต่เขาไม่รู้เลยว่า ห้องเย็นแห่งนี้ไม่ได้ถูกทิ้งร้าง ทันทีที่เขาจากไป ระบบทำความเย็นก็เริ่มทำงาน ร่างกายฉันสั่นเทาเพราะความหนาว ฉันร้องขอความช่วยเหลือสุดชีวิต บนประตูและผนังเต็มไปด้วยรอยฝ่ามือเปื้อนเลือดจากการดิ้นรนของฉัน เจ็ดวันต่อมา เขาต้องการให้ฉันกล่าวคำขอโทษจึงสั่งให้คนมาเปิดห้องเย็น แต่สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าคือ ศพหนึ่งร่างที่แข็งทื่อจากความหนาวเย็น

ฉันตั้งท้องกับอเลสซิโอ โมเร็ตติ เพื่อนสนิทของพี่ชายฉัน และเขายังเป็นดอนที่อายุน้อยที่สุด ทั้งยังหล่อเหลาที่สุดในนิวยอร์ก จากนั้นเบียงกา อดีตคนรักของเขา ผู้หญิงที่เคยหายไปจากชีวิตเขา ก็กลับมา ฉันคิดว่าเขาคงทิ้งฉันไปหาเธอ แต่เขากลับเพียงกระตุกยิ้มเยาะ “เธอจากไปโดยไม่บอกสักคำ ไม่มีทางย้อนกลับไปได้อีกแล้ว” จานนี พี่ชายของฉันเย็นชายิ่งกว่า “เธอไม่ใช่คนของตระกูลริชชีอีกต่อไปแล้ว น้องสาวคนเดียวของฉันคือเธอ” ฉันเชื่อพวกเขา ตลอดสามปีที่ผ่านมา พวกเขามอบความอบอุ่นและความรักที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อนให้ฉัน กระทั่งวิดีโอที่พ่อบุญธรรมขี้เมาลงมือทำร้ายฉันแพร่สะพัดไปทั่ว ทั้งโลกต่างเยาะเย้ยเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลริชชี ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกทรมานไม่ต่างจากขอทาน ฉันแตกสลาย และรีบวิ่งไปหาผู้ชายเพียงสองคนที่ฉันไว้ใจ แต่ฉันกลับหยุดชะงักอยู่หน้าประตูห้องทำงานของพวกเขา ร่างกายแข็งค้างเพราะเสียงหวานเลี่ยนของเบียงกา “พี่จานนี พี่อเลสซิโอ... การปล่อยคลิปวิดีโอนั่นออกไป ไม่โหดร้ายเกินไปหน่อยเหรอคะ มาร์เซลลากำลังท้องอยู่นะ” พี่ชายของฉันตอบกลับทันที “นั่นแหละประเด็น การตั้งท้องควรจะทำให้เธออ่อนลงบ้าง แต่เธอกลับวิ่งวุ่นไปทั่ว ทำตัวราวกับที่นี่เป็นของตัวเอง แถมยังกีดกันเธอออกไปอีก” อเลสซิโอเพียงหัวเราะ “ไม่ต้องห่วงมาร์เซลลาหรอก เธอทำอะไรเราไม่ได้ และเธอก็ใจอ่อนเกินกว่าจะทำร้ายลูกของเรา” น้ำตาไหลอาบหน้าฉัน ความเจ็บปวดแหลมคมแล่นวาบเข้าใส่หัวใจ เขาพูดถูก ลูกคือสมบัติล้ำค่าของฉัน ฉันไม่มีวันทำร้ายลูก แต่อเลสซิโอ... ฉันจะไม่ยอมให้นายควบคุมฉัน ฉันเดินจากมาอย่างชาด้าน แล้วจองตั๋วเครื่องบิน ฉันจะหลุดรอดไปจากมือของพวกเขา พาลูกของฉันไปด้วย และหายไปจากโลกของพวกเขาตลอดกาล

รักแรกของสามีป่วยเป็นโรคไตวายเฉียบพลัน และฉันเป็นเพียงคนเดียวที่ผลตรวจเนื้อเยื่อเข้ากันกับเธอได้ เพื่อช่วยชีวิตเธอ เขาบังคับให้ฉันไปทำแท้งในตอนที่ฉันตั้งครรภ์ได้หกเดือน เขาใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเอ่ยคำพูดที่กรีดแทงใจที่สุดออกมา “คุณหัดมีเมตตาบ้างได้ไหม คุณแค่เสียลูกไปหนึ่งคน แต่สิ่งที่เธอต้องเสียไปคือชีวิตเลยนะ!” ฉันไม่ยินยอมอย่างเด็ดขาด แต่เขากลับเอาความตายมาขู่บังคับฉัน บนเตียงผ่าตัด ฉันและลูกในท้องต้องสิ้นใจไปพร้อมกัน ส่วนรักแรกของเขาได้รับการปลูกถ่ายไตจนสำเร็จ และรอดชีวิตมาได้อย่างปลอดภัย ผลลัพธ์ของเรื่องราวเป็นไปตามที่เขาต้องการแท้ๆ แต่เขากลับกลายเป็นคนเสียสติไปหลังจากที่ได้รับข่าวการตายของฉัน

เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา แม่บังคับให้ฉันที่มีภาวะโลหิตจางร้ายแรงเข้าร่วมการบริจาคเลือดแบบกลุ่ม พอเจาะเลือดไปได้ 100 มิลลิลิตร ฉันก็หน้ามืดไปชั่วขณะ ฉันเพิ่งจะเอื้อมไปจับสายเข็มเพื่อขอให้หยุด แต่กลับถูกพยาบาลสาวกดข้อมือไว้ "เจาะไปแค่ 100 มิลลิลิตรก็ร้องขอหยุดแล้วเหรอ นักศึกษาคนอื่นเขาบริจาคกัน 400 มิลลิลิตรนะ" เธอมองฉันที่หน้าซีดไร้เลือดฟาดแวบหนึ่ง ลึก ๆ ในดวงตามีแต่รังเกียจดูแคลน "การบริจาคเลือดเป็นเรื่องที่มีเกียรติขนาดไหน คนเห็นแก่ตัวที่แกล้งป่วยเพื่อหลบเลี่ยงอย่างเธอ สมควรโดนลงโทษให้เจาะเป็นสองเท่าจริง ๆ!" แม่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองฉันด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ซ่งซูเหยา แม่สอนแกมาแบบนี้เหรอ คนอื่นเขาก็บริจาคกันทั้งนั้น แกอย่าคิดจะมีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นเลย" "วันนี้ 400 มิลลิลิตร ต่อให้แกต้องตาย แกก็ต้องเจาะให้ครบ!" ฉันหอบหายใจเฮือกใหญ่ หัวใจเต้นเร็วจนแทบระเบิดออกมา พอเจาะถึงหลอดที่สาม ภาพตรงหน้าฉันก็พร่ามัวโดยสิ้นเชิง ทั้งร่างล้มลงไปอย่างแรง ดวงวิญญาณของฉันค่อย ๆ ลอยขึ้นด้านบน มองดูแม่ด้วยใบหน้ารู้สึกผิด ขอโทษนะ แม่คะ หนูไม่ได้โกหกจริง ๆ ครั้งนี้ หนูทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ

“ซูอี้ พี่สาวของลูกหมั้นกับพี่เขยแล้ว อย่าไปก่อเรื่องอีกเลย พ่อแม่ซื้อตั๋วเครื่องบินไว้ให้แล้ว ช่วงนี้ลูกก็ไปอยู่ต่างประเทศก่อน รอให้พี่สาวแต่งงานเสร็จค่อยกลับมา” เมื่อมองสีหน้าพ่อแม่ที่เหมือน “หวังดีต่อลูก” หยานซูอี้ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเธอย้อนกลับมาเกิดใหม่แล้ว เธอได้ย้อนกลับมาในวันที่ถูกพ่อแม่บีบบังคับให้ไปต่างประเทศ และต้องตัดใจจากซ่งเหวินชิงโดยสิ้นเชิง

ในที่สุดแฟนของฉัน ไมลส์ ก็ชวนฉันไปงานทานมื้อค่ำวันคริสต์มาสของครอบครัวเขา แต่ฉันกลับสลบไปในระหว่างทาง ในสภาพกึ่งรู้สึกตัว ฉันได้ยินเขากระซิบว่า “ขอโทษนะ เอวา พวกนักเลงนั่นบอกว่าเธอเป็นสเปกของเจ้านายพวกเขาพอดี สวยเกินไปก็เป็นภัยกับตัวนะที่รัก โทษความสวยนั่นเถอะ—อย่าโทษฉันเลย” “อย่ากลัวไปเลยนะ ถ้าเธอช่วยฉันใช้หนี้... บางทีพวกมันอาจจะยอมคืนเธอให้ฉัน แล้วฉันจะชดเชยให้เธอไปชั่วชีวิตเลย ฉันสาบาน” เขาเข็นฉันผ่านทางด้านหลังของคาสิโนแห่งหนึ่ง คาสิโนของครอบครัวฉันเอง เจ้านายที่เขากำลังจะขายฉันให้... คือพี่ชายของฉัน นับตั้งแต่พ่อแม่ของเราเสียชีวิตจากการถูกลูกหลงในการปะทะกัน พี่ชายของฉันก็รับผิดชอบดูแลฉันมาโดยตลอด ยิ่งกว่าพี่ชาย เขาเป็นทั้งตัวแทนของพ่อ และเป็นผู้ปกป้อง แฟนโง่ๆ ของฉันควรจะกลัวได้แล้ว—เขาไม่รู้เลยว่าพี่ชายของฉันปกป้องฉันรุนแรงแค่ไหน หรือเขาจะโหดเหี้ยมเพียงใดกับใครก็ตามที่บังอาจทำร้ายฉัน

มายา เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน บินตรงจากไมอามีเพื่อมาอยู่กับฉันในสัปดาห์สละโสด ช่วงเวลาแห่งอิสรภาพวันสุดท้ายของฉัน เธอยืนกรานจะจัดปาร์ตี้ส่วนตัวแบบผู้หญิงๆ เพื่อเฉลิมฉลอง พร้อมกับสั่งอาหารเดลิเวอรี่ที่เป็นของโปรดของฉันมาทั้งหมด เธอฝากฉันถือโทรศัพท์มือถือไว้ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมา มีข้อความจากผู้ชายคนหนึ่งส่งเข้ามา มันเป็นรูปผู้ชายไม่สวมเสื้อ พร้อมข้อความว่า: คืนนี้ฉันต้องการตัวเธอ อีกภาพหนึ่งสั่นเตือนตามมาติดๆ มันคือรูปเซ็กส์ทอยและอุปกรณ์พันธนาการราวกับหลุดออกมาจากในภาพยนตร์ ใบหน้าของฉันร้อนผ่าว หัวใจเต้นระรัวกระแทกซี่โครง ฉันเพิ่งจะบังเอิญล่วงรู้ความลับในชีวิตของเธอเข้าซะแล้ว ทว่าภาพถัดมากลับทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบจนแข็งค้าง มันเป็นภาพถ่ายระยะใกล้ของแผงอกผู้ชาย รอยแผลเป็นหยักขรุขระที่ฉันจำมันได้ดียิ่งกว่าเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกซะอีก รอยแผลนั้นเป็นของ ลูเซียโน่ คาร์โบเน่ คู่หมั้นของฉันเอง

หลังจากแกล้งตายได้สามปี สองแม่ลูกตระกูลเสิ่นก็บุกมาหาผมถึงประตูบ้าน เพื่อที่จะหลุดพ้นจากพวกเธอ ผมถึงกับถือมีดขู่ฆ่าตัวตาย จนกระทั่งลูกสาววัยเจ็ดขวบยื่นมือไปจับเครื่องช่วยหายใจของพ่อผม เสิ่นชิงเสวี่ยยืนอยู่ข้าง ๆ พูดจาขู่เสียงสั่น "อาอวี้ นายจะยอมให้พ่อขาดใจตาย หรือจะยอมกลับมาเป็นสามีฉันอีกครั้ง นายเลือกเอาเอง!" ผมโกรธจนตัวสั่น แต่ก็ทำได้แค่วางมีดลงแล้วยอมจดทะเบียนสมรสใหม่กับเธอ เมื่อก้าวเข้าสู่คฤหาสน์ที่คุ้นเคยอีกครั้ง ผมก็กลายเป็น "สามีและพ่อที่ดี" อันสมบูรณ์แบบที่สุดของตระกูลเสิ่น ตอนที่น้องชายบุญธรรมอารมณ์ไม่ดีและต้องการให้เสิ่นชิงเสวี่ยอยู่เป็นเพื่อน ผมก็รีบหลบไปนอนโรงแรมทันที แม้กระทั่งตอนที่กระเพาะอาหารทะลุจนปวดต้องผ่าตัด ผมก็ไม่เคยโทรหาเธอเลยสักสาย ตอนที่ลูกสาวเลือกทาน และอยากกินอาหารฝีมือคุณอา ผมก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินทางไปรับเฉินจิ่งมาพักที่บ้านด้วยตัวเอง แม้แต่ในวันเกิดของผม เฉินจิ่งจู่ ๆ ก็ร้องไห้ขึ้นมาพร้อมบอกว่า "อิจฉาพี่จังเลย มีทั้งคนรักและลูกที่ดีขนาดนี้ ไม่เหมือนผมเลย ไม่เคยได้รับของขวัญวันเกิดดี ๆ กับเขาบ้างเลย" ผมถอดสร้อยข้อมือหินทิเบตเทียนจูบนข้อมือตัวเองใส่มือเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ลูกปัดสีแดงฉานสวมอยู่บนข้อมือขาวหมดจดของเฉินจิ่ง ดูสวยสดมาก แต่เสิ่นชิงเสวี่ยกลับตาแดงขึ้นมาทันที คว้ามือผมไว้แล้วขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูด "ซ่งอวี้ นี่มันคือของหมั้นแทนใจที่ฉันเคยคุกเข่ากราบทุกละสามก้าวที่ทิเบตเพื่อขอมาให้นายนะ!"

ข้อตกลงระหว่างสองตระกูลบีบบังคับให้คู่หมั้นของฉัน มาร์โก คอร์วินี ต้องแต่งงานกับฉัน พ่อแม่ของฉันจากไปตั้งนานแล้ว ส่วนหัวใจของเขา…ไม่เคยมีที่ว่างให้ฉันเลย มันถูกครอบครองโดย อิซาเบลลา ฟัลโคเน่ เจ้าหญิงแห่งตระกูลคู่อริ ท้ายที่สุด มาร์โกกลืนกินอาณาจักรของครอบครัวฉันอย่างเงียบงัน และปล่อยให้ฉันร่วงหล่นท่ามกลางฝูงหมาป่าเพียงลำพัง เขาควงอิซาเบลลาไว้ข้างกาย ราวกับสมบัติล้ำค่าที่ช่วงชิงมาด้วยชัยชนะ ยี่สิบปีผ่านไป ฉันนอนอยู่บนเตียงแห่งวาระสุดท้าย ลูกชายของฉัน—เลือดเนื้อเชื้อไขของเรา— คือคนที่ถือถ้วยยาพิษในมือ เขาบอกว่าฉันไร้ประโยชน์ บอกว่าพ่อของเขาต้องการอำนาจจากตระกูลฟัลโคเน่ แล้วความมืดก็กลืนกินทุกสิ่ง แต่เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับมาแล้ว… กลับมายังวันที่ทำสัตย์สาบานด้วยเลือด ครั้งนี้ เพื่อปกป้องครอบครัวของฉัน ฉันจะไม่ลงชื่อตัวเองในพันธะนั้นอีก ฉันเซ็นชื่อของเธอแทน อิซาเบลลา ฟัลโคเน่ ส่วนฉัน…ฉันนำมรดกที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ติดตัว แล้วหายไปจากชีวิตของเขาอย่างเงียบงัน ครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมเป็นคนโง่ที่ยอมหลั่งเลือด เพื่อผู้ชายที่ไม่เคยเป็นของฉันอีกต่อไป.

"คุณครูคะ ต้องเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นอีกไหมคะ?" ฉันอยู่ในท่านั่งคุกเข่าหมอบลงบนเสื่อโยคะ พลันขยับร่อนสะโพกงอนงามอย่างบ้าคลั่ง สองมือรวบกุมบีบเฟ้นทรวงอกตัวเองไม่หยุดหย่อน สายตาของเหล่าบรรดานักเรียนที่อยู่ด้านหลังต่างจับจ้องมาที่สะโพกอันพริ้วไหวของฉันเป็นตาเดียว "ดีมากครับ รักษาความเร็วระดับนี้ไว้ ต่อไปเรามาลงมือปฏิบัติจริงกันเลยดีกว่า" พูดจบ คุณครูก็ถอดกางเกงออก พลันนอนลงเบื้องล่างใต้หว่างขาของฉัน ...

สามีของฉันเป็นนักศึกษาแพทย์ปริญญาเอก เขาเป็นคนยุติธรรมไม่ลำเอียง นิสัยจิตใจดี กระทั่งอยู่มาวันหนึ่ง ผู้หญิงที่เขารักเสมอมาขับรถชนคนตาย เพื่อช่วยเหลือผู้หญิงที่เขารักให้พ้นผิด เขาจึงใช้ความรู้ทางการแพทย์ทั้งหมดที่มี นำร่างไร้วิญญาณไปทำเป็นหุ่นจำลอง แล้วตั้งไว้ในห้องทดลอง ขณะที่กำลังจัดการร่างไร้วิญญาณอยู่นั้น เขาก็เห็นว่าภายในท้องนั้นตั้งครรภ์เด็กทารกคนหนึ่งอยู่ เขาที่สุขุมเยือกเย็นมาตลอด ถึงกับใจเต้นไม่เป็นส่ำ ที่เขาไม่รู้ก็คือ เจ้าของร่างไร้วิญญาณนี้ก็คือฉันเอง และทารกในครรภ์ก็คือลูกของเขา...

แม่ฉันหาว่าหาสามีฉันมีชู้ โดนแม่สามีจัดการจนวิ่งหางจุกตูด แม่ฉันหาว่าหาสามีฉันมีชู้ ให้ฉันหย่ากับเขา ฉันแค่ต้องการยืนยันความจริงแล้วค่อยจัดการ ถ้ามันเป็นความจริงฉันต้องรักษาสิทธิประโยชน์ของตัวเองเอาไว้ ท่านกลับทำลายนิทรรศการภาพวาดที่ฉันจัดเตรียมด้วยน้ำพักน้ำแรงมาเป็นเวลาสามปี หาว่าฉันเป็นผู้หญิงหากินกับผู้ชายต่อหน้าคนอื่น "อาศัยเงินผู้ชายมาจัดนิทรรศการ แกต่างอะไรกับพวกกะหรี่ขายตัว?" "ฉันเลี้ยงแกมาจนโตขนาดนี้ เพื่อให้แกไปหากินกับผู้ชายเหรอ ทำไมแกถึงน่ารังเกียจแบบนี้!" ท่านใช้มีดกรีดภาพวาดมูลค่าห้าสิบล้านของฉัน แล้วยังมาบอกว่าที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อฉัน หวังว่าฉันจะกลับตัวกลับใจ ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง ฉันกุมมือที่เลือดไหลอาบของฉันกล่าวอย่างเน้นย้ำทีละคำ "กลับตัวกลับใจที่แม่พูดถึง ก็คือให้หนูหย่ากับสามีประธานที่แต่งงานกันตามกฎหมายโดยไม่เอาทรัพย์สินอะไรเลย" "แล้วไปแต่งกับผู้ชายไม่เอาไหนวัย 45 ที่เคยหย่าแถมมีลูกติด เงินเดือนไม่เกินหนึ่งหมื่นห้าพันบาท แถมยังต้องให้หนูซื้อบ้านออกค่าสินสอดเองน่ะเหรอ!"

ตอนที่ฉันรักซ่งชูมากที่สุด เขาตกหลุมรักคนอื่น ฤดูหนาวอากาศหนาวมาก ฉันขดอยู่ในผ้าห่มตัวสั่นตลอดทั้งคืน เขากอดผู้หญิงคนอื่น อุ่นเท้าให้เธอ เขาบอกว่าฉันดัดจริต ไม่อยากเห็นหน้าฉันอีก แต่เขาไม่รู้ว่าฉันกำลังจะตายแล้ว เขาจะไม่ได้เจอฉันอีกต่อไปแล้ว

"อื้อ... เดี๋ยวสิ อย่าให้ลูกสาวฉันเห็นเข้าเชียวนะ..." ระหว่างทริปท่องเที่ยว แม่ของเพื่อนนักเรียนจำต้องลงมานั่งบนตักของผมด้วยข้อจำกัดของพื้นที่ภายในรถ เรือนร่างนุ่มนิ่มของหญิงสาวขยับโยกเยกไปตามแรงสั่นสะเทือนของรถยนต์ ส่วนอวบอิ่มนุ่มนิ่มบดขยี้ถูไถลงบนส่วนล่างของผมครั้งแล้วครั้งเล่า ผ่านไปไม่ทันไร ท่อนเนื้อของผมก็ตื่นตัวผงาดขึงขังขึ้นมาเพราะการถูไถนั้น จังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ผมเริ่มยักเอวส่งท่อนเนื้อดันกระทุ้งเข้าใส่หญิงสาวในอ้อมอกผ่านเนื้อผ้าเบื้องล่าง ฝ่ามือเองก็เริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้ซุกซนไปทั่ว เธอหน้าแดงซ่าน ทนรับสัมผัสเสียวซ่านจากฝ่ามือของผม ทว่าจุดซ่อนเร้นเบื้องล่างกลับเปียกชุ่มฉ่ำแฉะไปหมดแล้ว ความยับยั้งชั่งใจพังพินาศหมดสิ้นต่อหน้าต่อตาลูกสาวตัวเอง…

หลังการสอบแอดมิดชั่นสิ้นสุดลง ฉันก็โพสต์โมเมนต์เล่นๆ ไปโพสต์หนึ่ง "การเลิกพึ่งพาเธอ ถือเป็นการเติบโตเป็นผู้ใหญ่หรือเปล่า" คอมเมนต์ของเพื่อนสมัยเด็กเด้งขึ้นมาแทบจะในทันที "ถือเป็นเรื่องที่ต้องเฉลิมฉลองกันทั่วหน้า" ฉันไม่เข้าใจ จึงส่งเครื่องหมายคำถามไปให้เธอตามสัญชาตญาณ ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉันถึงรอจนได้คำตอบรับจากเธอ "ต้วนฉง นายรู้ไหมว่าคนอื่นเขาพูดกันว่านายเป็นพลาสเตอร์ปิดแผลสลัดไม่หลุดของฉันน่ะ" "การสอบแอดมิดชั่นก็สิ้นสุดลงแล้ว นายไม่จำเป็นต้องคอยตามติดฉันทุกวันหรอก" "เรียนรู้ที่จะก้าวเดินด้วยตัวเองได้แล้ว พอเข้ามหาวิทยาลัยไป ไม่มีใครมาคอยโอบรับทารกยักษ์หรอกนะ" จากนั้น เธอก็โยนไฟล์ติดตั้งไฟล์หนึ่งมาให้ฉันอย่างเงียบๆ "มีเรื่องอะไรก็ถาม AI เอา ได้ผลดีกว่ามาคอยพึ่งพาฉันเยอะ" และแล้ว เพื่อนสมัยเด็กที่คอยดูแลฉันมาตลอดสิบสองปี ก็โยนฉันทิ้งไว้ให้กับซอฟต์แวร์ AI ตัวหนึ่ง ฉันยืนอึ้งไปเนิ่นนาน สุดท้ายก็กดดาวน์โหลดไฟล์ติดตั้งนั้นลงมาอย่างเงียบๆ

ฉันเป็นคนชอบเอาจริงเอาจังมาตั้งแต่เด็ก แล้วก็ฟังคำพูดเป็นนัยไม่ค่อยเข้าใจ ตอนมัธยมต้น มีผู้หญิงคนหนึ่งจงใจยัดโพยข้อสอบใส่มือฉัน “ช่วยถือไว้หน่อย ครูมาแล้ว” เธอคงคิดว่าฉันจะตกใจแล้วรีบยัดมันใส่กระเป๋า แต่ฉันยกมือขึ้น “คุณครูคะ เมื่อกี้เธอเอาโพยของตัวเองยัดใส่มือหนู” พอเริ่มทำงาน หัวหน้าคนใหม่ก็เริ่มตรวจสอบบัญชี พี่หวังใช้เท้าเหยียบเท้าฉันรัว ๆ อยู่ใต้โต๊ะ แล้วเอ่ยเสียงต่ำว่า “เธอรับไปก่อน หัวหน้าไม่ลงโทษหนักหรอกถ้าเป็นพนักงานใหม่” ฉันพยักหน้า ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วมองไปทางหัวหน้า “คนรับเงินใต้โต๊ะคือพี่หวังค่ะ” “เธอบอกว่าพนักงานใหม่จะไม่โดนลงโทษหนัก” “หัวหน้าเองก็เพิ่งมาใหม่เหมือนกัน งั้นหัวหน้ารับแทนเธอไหมคะ?” ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครในออฟฟิศกล้ากระซิบอะไรกับฉันอีก จนกระทั่งพ่อแม่แท้ ๆ ตามหาฉันเจอ แล้วจัดงานเลี้ยงต้อนรับกลับเข้าครอบครัวชดเชยให้ เวินหมิงจูเมินป้ายที่นั่งซึ่งเขียนชื่อฉันเอาไว้ แล้วนั่งลงตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่ เธอคล้องแขนแม่ ก่อนจะยิ้มให้ฉัน “พี่คะ ที่ตรงนี้ฉันนั่งมายี่สิบเอ็ดปีแล้ว พี่คงไม่ถือสาใช่ไหม?” ทุกคนต่างรอให้ฉันถอยไปนั่งข้าง ๆ อย่างรู้กาลเทศะ แต่ฉันถามเธออย่างจริงจังว่า “ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันจะถือสาล่ะ?” “เพราะนี่เป็นที่นั่งของลูกสาวเหรอ?” เธอเม้มริมฝีปากและไม่พูดอะไร ฉันจึงถามต่อว่า “ถ้านี่เป็นที่นั่งของลูกสาว” “เธอเองก็นั่งมาตั้งยี่สิบเอ็ดปีแล้ว ตอนนี้ก็ควรคืนให้ฉันได้แล้วสิ?”