All Short Stories & Novels

เฉิงเวยอี้กับเพื่อนสาววัยเด็กของสามีถูกลักพาตัวไปพร้อมกัน คืนนั้นเสียงครวญครางดังอยู่ในโกดังตลอดทั้งคืน หนึ่งเดือนต่อมา ทั้งคู่ตรวจพบว่าตั้งครรภ์พร้อมกัน เพื่อรักษาชื่อเสียงของเพื่อนสาววัยเด็ก ลู่จิ่งหวายจึงออกมารับผิดชอบโดยไม่ลังเล และประกาศว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขา ส่วนลูกของเฉิงเวยอี้กลับถูกตราหน้าว่าเป็น “ลูกนอกคอก” ที่เกิดจากการถูกพวกคนร้ายย่ำยี เธอทุบทำลายทุกสิ่งที่ทุบได้ ก่อนจะพังทลายลงและตะโกนถามอย่างเจ็บปวด “ทำไม? ทั้งที่คุณก็รู้อยู่แล้วว่าเด็กคนนี้มีมาก่อนถูกลักพาตัว พวกคนร้ายไม่เคยแตะต้องฉันเลยด้วยซ้ำ!”

คุณชายใหญ่แห่งวงการผู้มีอิทธิพลในเมืองหลวง ต้วนหวยซ่ง เป็นอัมพาตมานานสามปี และในที่สุดก็หายเป็นปกติ เหล่าพี่น้องของเขาจึงตั้งใจจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นที่คลับส่วนตัวแห่งหนึ่ง เหวินม่านยืนอยู่หน้าประตูคลับ มืออุ้มของขวัญที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถัน กำลังจะผลักประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงสนทนาของต้วนหวยซ่งกับบรรดาเพื่อน ๆ ดังมาจากด้านใน “หวยซ่ง เหวินม่านดีกับนายจริง ๆ นะ สามปีมานี้ ถ้าไม่มีเธอ นายจะฟื้นตัวได้ดีขนาดนี้ได้ยังไง?” “ใช่แล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งคอยนวดให้ทุกวัน อยู่เป็นเพื่อนตอนทำกายภาพบำบัด ขนาดนอนยังไม่กล้าหลับสนิท เพราะกลัวว่านายจะอารมณ์พังกลางดึก... น้ำใจแบบนี้ นายต้องจดจำไปทั้งชีวิต” “เธอเป็นคนที่ดีมากจริง ๆ” เสียงของต้วนหวยซ่งทุ้มนุ่มและอบอุ่น ปลายนิ้วของเหวินม่านสั่นเล็กน้อย ความอบอุ่นสายหนึ่งเอ่อล้นขึ้นในหัวใจ แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็ได้ยินใครบางคนถามขึ้นว่า “แล้วนายคิดจะแต่งงานกับเธอเมื่อไหร่?”

แอบคบกับน้องชายของเพื่อนสนิทมาสี่ปี ตอนแรกนึกว่าต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน คิดไม่ถึงว่ามันคือรักลวงเพื่อเลื่อนสถานะกับผู้หญิงคนนั้น

เมื่อสหายวัยเยาว์ทั้งสามมาหาเจียงหลินหลาง บอกว่าวันคล้ายวันเกิดของเจียงไต้เยว่ใกล้จะมาถึงแล้ว นางอยากได้พิณหงส์เป็นของขวัญวันเกิด และหวังว่านางจะยอมตัดใจยกให้ เจียงหลินหลางกลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพียงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ได้” เซียวจ้าน เซี่ยอวิ๋น และหรงจิ่งหลี่ต่างนิ่งงันไปตามกัน เพราะพิณหงส์ตัวนี้ พวกเขาทั้งสามเคยทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมหาศาล เสาะหาวัสดุชั้นเลิศทั่วหล้า เชิญอาจารย์ทำพิณผู้วางมือไปนานแล้วกลับมาสร้างพิณ ใช้เวลาถึงหนึ่งปีเต็ม กว่าจะทำขึ้นเป็นของขวัญวันเกิดสำหรับนางเพียงผู้เดียว วันมอบพิณ พวกเขาเคยหัวเราะหยอกล้อกันว่า “หลินหลาง พิณตัวนี้คือของแทนใจที่พวกเราสามคนมอบให้เจ้า คนอยู่พิณอยู่ เจ้าต้องเก็บรักษามันไว้ให้ดี ชั่วชีวิตก็ห้ามทำหาย” บัดนี้ เจียงไต้เยว่เพียงเอ่ยขึ้นมาว่าชอบ พวกเขากลับลังเลอยู่เนิ่นนาน กว่าจะรวบรวมความกล้ามาเอ่ยปากขอ ก่อนจะมาที่นี่ พวกเขายังนึกภาพปฏิกิริยาของเจียงหลินหลางเอาไว้แล้ว ว่านางอาจมีขอบตาแดงก่ำ กัดริมฝีปากแล้วบอกว่า “ไม่ได้” หรือไม่ก็เอ่ยถามพวกเขาด้วยความน้อยใจว่า “เหตุใดต้องนำของที่มอบให้ข้าไปยกให้ผู้อื่นด้วย”

ภารกิจล้มเหลว ระบบจึงส่งฉันกลับสู่โลกยุคปัจจุบัน พร้อมทั้งพรากความรู้สึกทั้งหมดของฉันไป แต่สามปีต่อมา ระบบกลับส่งสัญญาณเตือนในหัวฉันราวกับคลุ้มคลั่ง ระบบบอกว่า ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการเซี่ยอวิ๋นหลาน ผู้ที่ฉันทำภารกิจพิชิตใจไม่สำเร็จ บ้าคลั่งไปแล้ว เขาสังหารผู้คนในราชสำนักจนเลือดนอง คิดจะลากทั้งแผ่นดินต้าเหลียงลงนรก โดยมีความปรารถนาอันแรงกล้าเพียงอย่างเดียว คือการได้พบฉันอีกสักครั้ง ฉันปฏิเสธทันที เขาทำร้ายฉันจนตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว มีสิทธิ์อะไรจะให้ฉันกลับไปช่วยเขา? ระบบร้อนใจจนข้อมูลเพี้ยน สุดท้ายจึงทำสัญญาเลือดกับฉัน ขอแค่ฉันยอมกลับไป บทลงโทษทั้งหมดจะถูกยกเลิก แถมยังมอบเงินก้อนโตให้ฉัน มากพอให้ฉันใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสุขสบายโดยไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง หลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว ฉันก็ตกลง แต่เมื่อฉันในสภาพที่ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเซี่ยอวิ๋นหลานอีกครั้ง ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการผู้กุมอำนาจทั่วหล้า กลับคุกเข่าลงแทบเท้าฉัน

ด่านชายแดนถูกตีแตก แม่ทัพน้อยตระกูลกู้ลงนามในหนังสือทัณฑ์บนทหารว่า “หากไม่ทำลายล้างโหลวหลาน จะไม่ขอหวนคืนกลับมา” เสด็จพ่อทรงพระเกษมสำราญยิ่ง ตัดสินพระทัยประทานสมรสพระราชทาน ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรับรู้ว่ากู้อวี่หลานกับเสด็จพี่หญิงของข้ามีใจปฏิพัทธ์ตรงกัน ทว่าเขากลับเลือกข้า คืนวันวิวาห์ เขายืนอยู่หน้าเตียงด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเย็นชา “เดินทางไปชายแดนครานี้ มีโอกาสรอดเพียงหนึ่งในสิบ กระหม่อมไม่อยากให้เหยาเอ๋อร์ต้องมาเผชิญคราวเคราะห์นี้” “พระมหากรุณาธิคุณยากจะปฏิเสธ กระหม่อมจำต้องเลือกท่าน ทำให้ท่านต้องน้อยเนื้อต่ำใจแล้ว” ข้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง อดมิได้ที่จะย้อนถามกลับไป “เช่นนั้นข้านับเป็นตัวอันใดเล่า?” เขายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาเหินห่าง “ถือว่ากระหม่อมติดค้างท่านก็แล้วกัน” เขาผลักประตูแล้วเดินจากไป ข้าถึงได้ระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก กู้อวี่หลานหารู้ไม่ว่า ตัวข้าเองก็มีบุรุษในดวงใจอยู่ตั้งนานแล้ว ถือว่าต่างฝ่ายต่างไม่ติดค้างกัน เฝ้าด่านชายแดนเจ็ดปี เผชิญความตายสิบส่วนรอดเพียงส่วนเดียว ข้าอยู่เคียงคู่ร่วมเป็นร่วมตายกับเขา ถูกลอบสังหาร ถูกซุ่มโจมตี เคยได้รับบาดเจ็บ เคยหนีตายเอาชีวิตรอด... ข้าไม่เคยตัดพ้อบ่นว่า ทว่ากลับทุ่มเทสุดจิตสุดใจช่วยเขาตรึงขวัญกำลังใจของกองทัพ และดูแลสะสางงานพลาธิการ กระทั่งยามที่กู้อวี่หลานบาดเจ็บสาหัส จำต้องใช้ดีงูที่มีพิษร้ายแรงเพื่อขับพิษ ข้ายังยอมเสี่ยงอันตรายด้วยตนเอง ไปเสาะหาดีงูมาได้จากถ้ำเบญจพิษ ในที่สุด กู้อวี่หลานก็ตีทัพโหลวหลานจนแตกพ่าย ผนวกซีอวี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของผืนแผ่นดินมาตุภูมิ ภายหลังยกทัพกลับด้วยชัยชนะ เสด็จพ่อทรงแต่งตั้งเขาขึ้นเป็นอ๋องต่างแซ่ และทรงตรัสถามว่าเขาต้องการรางวัลพระราชทานใด “กระหม่อมกราบทูลขอลดขั้นภรรยาเอกกลายเป็นอนุ เปลี่ยนมาตบแต่งองค์หญิงอวิ๋นเหยาเป็นภรรยาเอกแทนพ่ะย่ะค่ะ” ในท้ายที่สุด เขาก็ยังคงเลือกตบแต่งเสด็จพี่หญิงอยู่ดี ทว่ายังดีที่ในที่สุดข้าเองก็สมปรารถนาตามที่หวัง สามารถจากไปเสียที

ในคืนวันครบรอบสามปีของเรา คิลเลียนพลาดมื้อค่ำอีกครั้ง เขาพิมพ์ข้อความมาบอกว่าติดงานดึกอยู่ที่อู่ซ่อมรถ ฉันมองเค้กราคา 5.90 ดอลลาร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นเค้กราคาลดล้างสต็อกที่ฉันต้องไปเบียดเสียดกับผู้คนมากมายในซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อแย่งซื้อมา ฉันกลืนก้อนความขมขื่นลงคอไปอย่างยากลำบาก เราต้องเก็บเงินเพื่อซื้อบ้านจริงๆ ในบรูคลิน ฉันบอกตัวเองแบบนั้น ก่อนจะเก็บเค้กเข้าตู้เย็น ฉันกระชับเสื้อโค้ทราคาถูกเข้าหากันแน่น แล้วเดินออกไปในอากาศหนาวเหน็บเพื่อส่งอาหารเดลิเวอรี่รอบดึกหาเงินเพิ่ม ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะได้มาเจอ "สามีผู้ยากจน" ของตัวเองที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่งในแมนแฮตตัน เขาเดินลงมาจากรถโรลส์-รอยซ์ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ พลางโยนธนบัตรใบละร้อยดอลลาร์ให้พนักงานนำรถไปจอดอย่างไม่ใส่ใจ หญิงสาวสุดเซ็กซี่ที่สวมทับทิมเลือดนกพิราบราคาประเมินค่าไม่ได้เดินตามหลังเขามา พร้อมกับคล้องแขนเขาไว้อย่างสนิทสนม "คิลเลียนคะ หิมะตกหนักขนาดนี้ คุณจะกลับไปบรูคลินเพื่อเล่นบทผัวเมียกับยัยภรรยาบ้านนอกซื่อบื้อนั่นจริงๆ เหรอคะ?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน คิลเลียนมองแหวนเงินราคาถูกและหมองคล้ำบนนิ้วของเขา แววตาที่เย็นชาของเขามีร่องรอยความอ่อนโยนปรากฏขึ้นชั่วครู่ "สามปีมานี้ เธอทำงานวันละห้าอย่างเพื่อชดใช้หนี้ปลอมๆ ที่ฉันกุขึ้นมา แม้แต่ตอนที่ป่วย เธอก็ยังไม่ยอมไปหาหมอเลยด้วยซ้ำ" "พอเถอะค่ะ เธอผ่านบททดสอบของคุณแล้วนี่คะ เมื่อคุณจัดการพวกหนูในตระกูลได้แล้ว ก็ค่อยบอกความจริงกับเธอเถอะค่ะ มอบเกียรติยศที่เธอควรได้รับในฐานะนายหญิงของคุณให้เธอสักที" หญิงสาวกัดริมฝีปาก "แล้วถ้าเกิดเธอรู้ว่าคุณเป็นถึงเจ้าพ่อมาเฟีย แล้วเธอเข้ามาเพราะหวังเงินของคุณล่ะคะ? ทำไมไม่ลองบอกเธอไปว่าคุณป่วยระยะสุดท้ายดูล่ะคะ... ดูซิว่าเธอจะยอมทุ่มเงินเก็บทั้งหมดที่มีเพื่อช่วยชีวิตคุณไหม ทดสอบเธออีกสักครั้งเถอะค่ะ..." คิลเลียนนิ่งเงียบไปนาน ในที่สุด เขาก็พยักหน้า "บททดสอบสุดท้าย หลังจากนี้ ฉันจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้เธอ" ลมหนาวพัดกรรโชก ฉันกำถุงกระดาษใส่อาหารในมือแน่น น้ำตาร่วงหล่นลงมาโดยไม่มีเสียงสะอื้นแม้แต่น้อย ฉันพอแล้ว... กับความรักที่เต็มไปด้วยคำโกหกและความเย่อหยิ่งของเขา

ในฐานะพยาบาลฝึกหัด งานประจำวันของฉันคือการดูแลผู้ป่วย แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะต้องกลายมาเป็นผู้ป่วยเสียเอง แถมยังต้องนอนอยู่บนเตียงในห้องตรวจที่ฉันทำงานอยู่ทุกวัน ในขณะที่แพทย์เจ้าของไข้ของฉัน กำลังใช้สายตาประหนึ่งกำลังจ้องมองเหยื่อ กวาดมองไล่ไปตามเรือนร่างเปลือยเปล่าของฉันทีละนิ้ว "ไม่ต้องกลัวนะครับ" เขาเอ่ย "นี่เป็นส่วนหนึ่งของการรักษา"

ระหว่างทางกลับจากการจดทะเบียนสมรส จู่ ๆ ฉือเยี่ยนก็เอ่ยขึ้นว่า “ผมนอกใจคุณ” เขาชี้ไปที่เบาะข้างคนขับที่ฉันนั่งอยู่ ก่อนยิ้มอย่างโหดร้าย： “เมื่อวานเธอนั่งจูบผมที่ตรงนี้ ใส่ชุดเซ็กซี่มาก ผมอดใจไม่ไหว เลยนอนกับเธอ” ถูกหักหลังเป็นครั้งที่สอง ฉันนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น เจ็บปวดจนไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้ แต่ฉือเยี่ยนกลับยังนึกถึงเรื่องนั้นอย่างไม่รู้เบื่อ “ตอนนี้ผมเข้าใจฉีเจินแล้ว ฟางฉงมีเสน่ห์ความเป็นผู้หญิงมากกว่าคุณจริงๆ” ฉีเจินคืออดีตสามีของฉัน ส่วนฟางฉงคือเพื่อนสนิทในอดีตของฉัน เมื่อห้าปีก่อน ทั้งสองถูกฉันจับได้คาหนังคาเขาที่บนเตียง ตอนที่สิ้นหวังอย่างที่สุดนั้น เป็นฉือเยี่ยนที่ช่วยฉันไว้ แต่ตอนนี้ เขากลับหักหลังฉันเพราะคนคนเดียวกันอีก

ตอนฉันอายุเจ็ดขวบ พ่อประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต แม่พาฉันไปแต่งงานใหม่กับรักแรกของเธอ ในการกินข้าวร่วมกันมื้อแรกหลังย้ายเข้าบ้าน พ่อคนใหม่ได้ประกาศกฎใหม่ของบ้าน [ต่อจากนี้ไป บ้านของเราจะใช้ระบบหารจ่าย] ฉันคีบเนื้อวัวกินไปหนึ่งชิ้น พ่อคนใหม่กลับให้เด็กเจ็ดขวบอย่างฉันจ่ายค่าอาหารให้เขาหนึ่งหมื่นห้าพันบาท ฉันมองดูพี่สาวต่างพ่อที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย “พี่สาวก็กินเนื้อวัวเหมือนกัน ทำไมพ่อถึงไม่ให้พี่สาวจ่ายค่าข้าวด้วยล่ะคะ?” “เพราะพี่สาวเป็นสายเลือดแท้ ๆ ของพ่อ พ่อรักพี่สาว พี่สาวเลยมีสิทธิพิเศษทางสายเลือดยังไงล่ะ” พ่อใหม่ตอบ ฉันปรายตามองไปทางแม่ พ่อใหม่จึงอธิบายต่อ “แม่ของแกเป็นภรรยาของพ่อ พ่อรักแม่ แม่ก็เลยมีสิทธิพิเศษเหมือนกัน” “ส่วนแก เราไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกัน ทั้งยังไม่มีความผูกพันใด ๆ ฉันจึงไม่มีหน้าที่ที่จะต้องเลี้ยงดูแก”

หลังจากจับได้ว่าลู่เยี่ยนฉือนอกใจ  ทุกวันหลังจากเขากลับบ้านสิ่งแรกที่ฉันทำคือ ฉันจะจับเขาถอดกางเกงที่หน้าประตูบ้าน แล้วฉีดแอลกอฮอล์เข้มข้นใส่บริเวณอวัยวะเพศของเขาเพื่อฆ่าเชื้อ เนื่องจากความรู้สึกผิด ลู่เยี่ยนฉือจึงยอมให้ความร่วมมือกับฉันด้วยดวงตาที่แดงก่ำและอ่อนโยน เขาพยายามปลอบใจฉันว่าอย่าก่อเรื่อง แต่วันนี้เขากลับบ้านช้ากว่าเดิมสองชั่วโมง ทันทีที่ได้กลิ่นน้ำหอมจากบนตัวของเขา ฉันก็กระชากหัวเข็มขัดของเขาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง  “ครั้งที่แล้วที่กลับบ้านช้าครึ่งชั่วโมง นายก็ไปมีอะไรกับผู้หญิงหนึ่งคน” “วันนี้ได้กลับบ้านช้าไปสองชั่วโมง นายพูดมาสิว่า! นายไปมีอะไรกับผู้หญิงสี่คนใช่ไหม!” หลังจากเขาขอโทษฉันเป็นครั้งที่ยี่สิบเก้าและถูกฉันผลักออกไป ในที่สุดเขาก็ยกมือที่มีเลือดไหลจากการใส่สายน้ำเกลือขึ้นมา แล้วตะโกนใส่ฉันด้วยความสิ้นหวัง “พอได้แล้ว! ฉันไข้ขึ้นสูง เกือบจะตายอยู่แล้ว แต่เธอกลับไม่ถามสักคำ เมื่อไหร่เธอจะเลิกบ้าแบบนี้เสียที?” “ฉันก็แค่ไปมีอะไรกับคนอื่นตอนเมาครั้งเดียวไม่ใช่เหรอ? แต่เธอคิดว่าตัวเองบริสุทธิ์นักหรือไง?” “มิน่าล่ะตอนอายุสิบหกเธอถึงถูกจับลากไปแก้ผ้าในซอยเปลี่ยว! ซ่งจืออี้ ผู้หญิงบ้าขี้ระแวงแบบเธอก็สมควรโดนแบบนั้นแล้ว!” ขวดสเปรย์แอลกอฮอล์แตกกระจายอยู่ที่ข้างเท้า กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจนทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก เมื่อมองไปทางสายตารังเกียจของเขา ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาเล็กน้อย  ช่างเถอะ ฉันไม่ต้องการความรู้สึกพังยับเยินแบบนี้อีกต่อไปแล้ว 

วันดับเบิ้ลอีเลฟเว่น ผู้ช่วย “ลุคใสซื่อ” ของคู่หมั้นฉัน ขายเพชรขนาดหนึ่งกะรัตออกไปในราคาแค่หนึ่งสตางค์ ภายในเวลาสั้นๆ เพียงยี่สิบนาที บริษัทก็ขาดทุนไปถึงพันล้าน ฉันโกรธจนตัวสั่นไปหมด สวีจื้อเหิงกลับเข้ามากอดฉันเอาไว้พร้อมปลอบว่า “ไม่ต้องห่วงนะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง” แต่คืนนั้น ซูเจิ่นเยว่กลับโพสต์สเตตัสอวดรูปยอดเงินโอนห้าแสนบาท พร้อมเขียนแคปชั่น [วันนี้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่บอสกลับคอยปลอบใจฉัน แถมเขายังกำชับฉันอีกว่าอย่าไปโกรธเคืองยัยแม่เสือคนนั้นเลย ต้องเป็นเด็กดีนะ~] ฉันเข้าไปคอมเมนต์ใต้โพสต์นั้นว่า [ขอให้รักกันนานๆ นะ] ซูเจิ่นเยว่ลบโพสต์ทิ้งในไม่กี่วินาที จากนั้นสวีจื้อเหิงก็พังประตูพรวดเข้ามา แล้วตบหน้าฉันอย่างแรงฉาดหนึ่ง “คุณเข้าไปคอมเมนต์ให้เยว่เยว่ด้วยเจตนาอะไร ตอนนี้เธออับอายจนแทบจะฆ่าตัวตายอยู่แล้ว!” “ก็แค่เสียเงินไปพันล้านเองไม่ใช่รึไง คุณถึงกับต้องบีบให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้เลยเหรอ?” เขาพูดออกมาด้วยความมั่นใจว่าตัวเองถูกและไม่เกรงกลัวอะไรเลยสักนิด แต่หลังจากนั้น ตอนที่เขาไม่มีแม้แต่เงินหนึ่งร้อยบาทจะซื้อข้าวกิน ทำไมถึงร้องไห้ออกมาล่ะ?

"ตัดไม่ขาดหรอก... มีแต่จะทำให้เธอนุ่มนิ่มขึ้นกว่าเดิมต่างหาก" "กลัวอะไรล่ะ? ผมก็แค่กำลังสั่งสอน ว่าต้องทำยังไงถึงจะเปิดข้อต่อในส่วนที่ลึกที่สุดของร่างกายออกได้ต่างหาก" ภายในห้องซ้อมเต้นไร้ผู้คนในยามดึกสงัด ฉันสวมชุดสำหรับฝึกซ้อมสีชมพูคู่กับกางเกงตัวจิ๋วบางเฉียบ ถูกเสิ่นจือเหยา มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแห่งคลับหรูผู้มีท่าทางเคร่งขรึม กดร่างของฉันแนบลงกับแผ่นกระจกอันเย็นเยียบอย่างดุดัน ฉันถูกบังคับให้ทำท่วงท่าฉีกขาและแอ่นเอวลงต่ำในท่าสะพานโค้งอันแสนน่าอับอาย ทั่วทั้งตัวชโลมชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ฝ่ามือใหญ่หนาคู่นั้นของเขา ครูดผ่านผิวเนื้ออันอ่อนนุ่มและบอบบางตรงต้นขาด้านในของฉันไล่ขึ้นไปด้านบนอย่างเชื่องช้า ก่อนจะบดขยี้และเค้นตรงจุดเสียวซ่านซ้ำ ๆ อย่างหยาบโลนและร้ายกาจ ทุก ๆ ท่วงท่าในการยืดเหยียดร่างกายจนสุดขีดจำกัด ต่างทำให้จุดซ่อนเร้นของฉันถูกเปิดเปลือยสะท้อนบนแผ่นกระจกตรงหน้า ความเสียวซ่านขั้นสุดยอดแล่นปราดจากปลายกระดูกสันหลังพุ่งตรงดิ่งขึ้นสู่สมอง เรียวขาทั้งสองข้างของฉันอ่อนเปลี้ยเพลียแรง หยาดน้ำหวานแห่งความกระสันรัญจวนหลั่งไหลจนเปียกชุ่มถุงน่อง ทว่ายังไม่ทันที่ฉันจะได้ส่งเสียงสะอื้นไห้วิงวอนขอความเห็นใจ ความเป็นชายอันใหญ่โตที่แข็งขึงและร้อนผ่าวภายใต้กางเกงสแลกตัวหรูของเขา ก็บดกระแทกเข้าใส่ร่องสะโพกอันอวบอิ่มของฉันอย่างแรง ก่อนจะโหมทะลวงแทรกเข้าใส่ร่างของฉันด้วยความกระหายจนทำให้ฉันแทบเป็นบ้า...

เพื่อนสมัยเด็กของแฟนแนะนำตัวเองตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันว่าเธอคือ “มือปราบไฮโซจอมปลอม” ที่เก่งกาจที่สุด บนโต๊ะอาหารเธอเอาแต่สั่งสอนฉันไม่หยุดหย่อน “ผู้หญิงเราน่ะไม่ควรแต่งตัวจัดเกินไปนะคะ ถ้าไม่ใช่อาเซิ่นบอกเองว่าเธอเป็นแฟนเขา ฉันคงจัดเธอไปอยู่ในกลุ่มพวกไฮโซจอมปลอมที่ฉันเคยแฉไปแล้วแน่ ๆ” แฟนของฉันก็พยักหน้าเห็นด้วยรัว ๆ “เธอแต่งตัวฉูดฉาดเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ ฟังที่เยว่เยว่บอกแล้วเอาไปปรับปรุงหน่อยเถอะ” ฉันขี้เกียจจะใส่ใจจึงหาข้ออ้างไปเข้าห้องน้ำ แต่กลับได้ยินผลการประเมิน “ไฮโซจอมปลอม” ของเว่ยเยว่ดังมาจากหลังประตู “อาเซิ่น ท่าเดินกับวิธีพูดของผู้หญิงคนนี้มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าผ่านการฝึกมาแบบพวกไฮโซจอมปลอม ที่เธอเข้าใกล้นายก็เพื่อเงินของนายทั้งนั้นแหละ!” “ทั้งนาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์ กระเป๋าแอร์เมสรุ่นลิมิเต็ด แล้วก็รถสปอร์ตราคาหลายสิบล้านของเธอ หมอที่ไหนจะจ่ายไหว” ฉันโกรธจนไฟลุกโชน อดรนทนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว จึงหมุนตัวเดินไปโทรศัพท์หาพ่อซึ่งเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง “พ่อคะ โอนเงินให้หนูสักสองร้อยห้าสิบล้านสิคะ หนูจะไปซื้อสตูดิโอ “มือปราบไฮโซจอมปลอม” จะได้ให้ยัยนั่นรู้ซะบ้างว่าคนรวยก็มีลูกสาวได้เหมือนกัน!”

ภรรยาที่เป็นผู้พิพากษา เพื่อจะช่วยชีวิตรักแรกของเธอที่ป่วยเป็นโรคไตวายเรื้อรัง ได้ถือวิสาสะตัดสินเอาไตข้างหนึ่งของผมไปให้รักแรกของเธอ ผมอธิบายให้ภรรยาฟังว่า ผมป่วยเป็นโรคไตวาย หากต้องปลูกถ่ายไตออกไปอีกข้าง ผมต้องตายอย่างแน่นอน แต่ภรรยากลับตะโกนใส่ผมด้วยความรังเกียจว่า "ทิงไป๋ป่วยหนักขนาดนี้แล้ว นายยังจะมามัวหึงหวงเรียกร้องความสนใจอยู่อีก! นายไม่มีหัวใจบ้างเลยหรือไง!" ภายใต้คำสั่งตัดสินบังคับของภรรยา ผมถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลเพื่อรับการผ่าตัดปลูกถ่ายไต ในท้ายที่สุด เพราะอาการไตวายที่กำเริบหนักขึ้น ผมจึงต้องตายอย่างอนาถในมุมที่ไร้ผู้คนของโรงพยาบาล

หลังจากกลับมาแต่งงานกันอีกครั้ง ผมก็ปล่อยเช่าภรรยาของตัวเอง เมื่อไหร่ที่เพื่อนสนิทชายของเธอโทรมาตามตัวเธอไปจากข้างกายผม ผมจะไม่โมโหอาละวาดอีกต่อไป แต่จะคิดเงินเป็นรายชั่วโมงแทน กลางวันชั่วโมงละห้าแสน กลางคืนชั่วโมงละหนึ่งล้าน ส่วนวันหยุดเทศกาลคิดสามเท่า หลังจากทำแบบนี้มาได้สามเดือน ในบัญชีของผมก็มีเงินเพิ่มขึ้นมาเกือบหนึ่งร้อยล้าน ทั้งที่นัดกันไว้ดิบดีว่าจะไปช่วยผมเลือกชุดสูทสำหรับงานเลี้ยงค่ำนี้ แต่เพื่อนสนิทชายกลับโทรมาบ่นว่าตัวเองหั่นผักแล้วบาดโดนมือ ผมไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ทำเพียงแค่ยื่นคิวอาร์โค้ดรับเงินไปตรงหน้าภรรยา กลางดึกคืนหนึ่งผมไข้ขึ้นสูงกะทันหัน ในระหว่างที่ภรรยากำลังขับรถพาส่งโรงพยาบาล เพื่อนสนิทชายก็โทรมาบอกว่าเขาเมาเหล้าจนทรมานและนอนไม่หลับ ผมหยิบร่มออกมาด้วยความเคยชิน แล้วบอกให้ภรรยาจอดทิ้งผมไว้ตรงทางแยกข้างหน้า เมื่อเห็นท่าทางอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างของเธอ ผมก็ทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "อย่าลืมโอนเงินมาล่ะ" จนกระทั่งถึงวันที่ลูกชายต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลตามนัดปกติ เพื่อนสนิทชายโทรมาอีกครั้ง "หยาหย่าอยากไปสวนสนุกน่ะ สถานที่แบบนั้นยังไงก็ต้องมีผู้หญิงไปเป็นเพื่อนด้วยถึงจะสนุก..." หลังจากภรรยาวางสายเธอก็หันหลังกลับมา และกำลังจะย่อตัวลงเพื่อบอกกับลูกชาย ลูกชายก็เลียนแบบท่าทางของผมด้วยการยื่นมือไปตรงหน้าเธอ "ไม่เป็นไรครับแม่ แค่โอนเงินมาก็พอ วันนี้ต้องคิดสามเท่านะครับ"

ตอนอายุยี่สิบปี หนิงรั่วซีแต่งงานกับเสิ่นเยี่ยนโจว เพื่อนต่างวัยของพ่อเธอ เขาอายุมากกว่าเธอแปดปี เป็นที่รู้จักกันดีในวงการว่าเป็นยมทูตไร้หัวใจ ที่มีวิธีจัดการเด็ดขาดในโลกธุรกิจ และไม่เคยเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนเลย ทว่ากับเธอ เขากลับอ่อนโยนจนน่าเหลือเชื่อ เขาจะยอมให้คนส่งเครื่องประดับมูลค่าหลายล้านไปถึงมือเธอในวันรุ่งขึ้น เพียงเพราะเธอเอ่ยปากลอยๆ ว่า "สร้อยเส้นนั้นสวยดีนะ" ในยามที่เธอปวดท้องประจำเดือนจนต้องขดตัวอยู่บนเตียง เขาก็จะยอมวางมือจากโปรเจกต์มูลค่าหลายร้อยล้าน เพื่อมาต้มน้ำขิงผสมน้ำตาลทรายแดงให้เธอด้วยตัวเอง และคอยป้อนเธอทีละช้อนอย่างทะนุถนอม ในยามที่เกิดอารมณ์เสน่หา เขามักจะใช้มือบีบเอวเธอแล้วเรียกเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า "ที่รัก" พร้อมกับชมว่าเธอช่างว่าง่าย จนทำให้เขาเสพติด แม้แต่ชื่อบัญชีโซเชียลมีเดียทั้งหมดของเขาก็ยังตั้งชื่อว่า "แด่อลิซ" เธอเข้าใจมาโดยตลอดว่ามันเป็นชื่อเพื่อรำลึกถึงวันที่พวกเขาพบกันครั้งแรก ซึ่งเป็นวันที่เธอเล่นเพลงนั้นหน้าเปียโน จนกระทั่งวันนั้น วันที่เธอพบอัลบั้มรูปเก่าเล่มหนึ่งในห้องทำงานของเขา

ทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนล่วงรู้ดีว่า ระยะนี้จวนอู่อันโหวมีกฎเกณฑ์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งข้อ นั่นคือในแต่ละวันทั่วทั้งจวนอนุญาตให้ใช้จ่ายเงินได้เพียงสิบอีแปะเท่านั้น และกฎเกณฑ์นี้ ล้วนเป็นเพราะจวนโหวรับเอาหญิงเก็บดอกบัวผู้ชิงชังคนมั่งมีนามว่า ซูหลิงอิน เข้ามา จ้าวเซ่อเซ่อในฐานะฮูหยินโหว เพียงเพราะใช้เงินเกินไปหนึ่งอีแปะ กลับถูกลากตัวไปโบยถึงยี่สิบแส้ “เพียะ!” แส้ฟาดลงบนแผ่นหลังของจ้าวเซ่อเซ่ออย่างโหดเหี้ยม เสียงเนื้อแตกหนังปริท่ามกลางความเงียบสงัดของลานเรือนนั้นช่างบาดหูยิ่งนัก “ฮูหยิน!” สาวใช้หงซิ่วร้องไห้ตะโกนลั่นพลางโผเข้าไปหา “หยุดมือ! หยุดมือเดี๋ยวนี้! ฮูหยินร่างกายอ่อนแอ ทนรับการทุบตีเช่นนี้ไม่ไหวหรอก!” จ้าวเซ่อเซ่อคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากมีรอยเลือดซึม นางผ่ายผอมจนแทบจะเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก อาภรณ์สีขาวเรียบง่ายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด นิ้วมือจิกพื้นแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว “กฎเกณฑ์ของจวนโหว ผู้ใดก็มิอาจล่วงละเมิดได้” ซูหลิงอินยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน ในชุดอาภรณ์สีเรียบง่าย สีหน้าและแววตาเย็นชา “ใช้เงินเกินหนึ่งอีแปะ โบยยี่สิบแส้ นี่คือสิ่งที่ท่านโหวเอ่ยปากอนุญาตแก่ข้าด้วยตนเอง” จ้าวเซ่อเซ่อขบเม้มริมฝีปาก มิได้เอ่ยปากอ้อนวอน นางรู้ดีว่า การอ้อนวอนขอความเมตตานั้นไร้ประโยชน์ นับตั้งแต่ซูหลิงอินก้าวเข้ามาในจวน เซี่ยชิงเยี่ยนก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เหลียงหมิงเจา คือองค์หญิงน้อยที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดแห่งราชวงศ์ ฮ่องเต้ทรงคัดเลือกคุณชายจากสี่ตระกูลใหญ่อย่างพิถีพิถันมาเลี้ยงดูและอบรมไว้ตั้งแต่เล็ก เพื่อให้เป็นพระสวามีในอนาคตขององค์หญิง ในชาติที่แล้วเมื่อถูกถามว่าต้องการอภิเษกกับผู้ใด นางก็หน้าแดงระเรื่อ ก่อนจะเลือกเสิ่นเยี่ยนชิงบุรุษผู้เย็นชาดุจจันทราผู้นั้น ทว่าอภิเษกสมรสได้ไม่ถึงหนึ่งปี เขากลับจากโลกนี้ไป พระนางจึงครองตัวเป็นหม้ายเพื่อเขาไปตลอดชีวิต จนกระทั่งช่วงบั้นปลายชีวิตพระนางกลับได้พบเขาโดยบังเอิญที่เจียงหนาน บุรุษที่ควรตายไปนานหลายปีแล้ว กำลังกอดจูบกับหลินเจินเจินคุณหนูแห่งจวนเสนาบดีอยู่ใต้ต้นท้อ ในวินาทีนั้นพระนางจึงเข้าใจทุกอย่างแล้วว่าแท้จริงแล้วเขามีสตรีในดวงใจอยู่ก่อนแล้ว การแกล้งตายก็เพียงเพื่อละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างและหนีไปใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อครองคู่กับคนรักของเขา

เมื่อเสียงระฆังนับถอยหลังข้ามปีดังขึ้น สือจิงเชวี่ยก็ได้รับของขวัญชิ้นแรกของปีนี้ เป็นภาพถ่ายสนิทสนมของสามีกับผู้หญิงคนอื่น เมื่อสิบนาทีก่อน เขายังอุ้มลูกสาวจุดพลุอยู่เลย แต่สิบนาทีต่อมาเขากลับขึ้นเตียงกับผู้หญิงอีกคนแล้ว แทบจะในเวลาเดียวกันนั้น หัวข้อข่าว "คุณชายใหญ่ตระกูลเจียงแอบพบดาราสาวดาวรุ่งคืนข้ามปี" ก็พุ่งทะยานขึ้นเทรนด์ร้อนแรง กวาดกระแสไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต ภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเจียง แขกทุกคนที่มาร่วมงานต่างหันมามองสือจิงเชวี่ยเป็นตาเดียว รอปฏิกิริยาจากเธอ "คุณผู้หญิง..." ผู้ช่วยรีบเดินเข้ามา สีหน้าดูประหม่าเล็กน้อย "เรื่องที่ติดเทรนด์ เราจะใช้วิธีเดิมช่วยโหมกระแสให้ดังยิ่งขึ้นไหม" น้ำเสียงของสือจิงเชวี่ยเรียบเฉย "ไม่ต้อง ติดต่อฝ่ายประชาสัมพันธ์ แล้วกดข่าวลง" ผู้ช่วยชะงักไปทันที