Kuwento นิยาย & เรื่องราว

sagot ni Gian. Hindi na ako nagulat sa kwento nila. Nakwento naman na sa akin ni Kylo ang tungkol sa mga ganitong bagay sa buhay niya. Mabuti nga at tumino na siya kahit papaano ngayon.

Sa wakas natapos ko na rin ito! Isang kuwento na naman ang nadagdag sa mga likha ko.. Salamat sa pagbabasa! Happy reading everyone!!!

At mukhang isa pa nga sa mga lalaking iyon ang nagkainteres sa pera at ngayon ay gumawa na lang ng kuwento. "Kung ipaglalaban ko na hindi ko itinulak si Anton at aksidente lamang ang nangyari, kailangan kong ikwento ang lahat." giit ni Amara. "Ngunit papaano ko magagawa iyon kung walang natatandaan si Anton at wala rin siyang patunay nang totoong pangyayari.?" si Amara na mismo ang nagbigay ng tuldok sa mga naiisip niya ngunit nalunod si Amara sa malalim na pag-iisip, lalong nagkakaroon ng pagkabalisa kaya hindi niya namalayan na ang niluluto niyang pagkain ay natuyuan na ng tubig at nasunog na.

kuwento nito. "Hmmm, anong connect niya kay Clover?" takhang tanong niya. "Ayon nga po, hindi sila nagkaroon ng pagkakataon na makilala ang isa't-isa kaya habang nasa States siya ay binigay ko 'yong name ni Clover sa Facebook. Pero ayon nga, dahil maldita iyang si Clover ay pinagsabihan niya ito ng mga masasakit na salita. Gusto lang naman kasi ng pinsan ko makipag-kaibigan sa kaniya," inis nitong kuwento.

tanong niya na may puno ng pagtataka. "Mahabang kwento e," tanging naging palusot ko na lang pero totoo rin naman ang sinabi ko. Masyadong mahaba nga kung ikukwento ko iyon sa kaniya ngayon. "Pero kapag naresolba na namin ng tuluyan ang tungkol doon ay sasabihan naman kita kaagad kung ano ang mga nangyare, okay?"

Pero pareho nilang naramdaman— na iyon na ang sagot sa lahat ng tanong na minsan nilang hinanap. — Hindi pera. Hindi tagumpay. Hindi perpektong buhay. — Kundi— isang pamilyang pinipiling manatili. — At sa paglipas ng panahon— hindi man nila namalayan— unti-unti nilang naisulat ang isang kwento. — Hindi engrande. Hindi perpekto. — Pero totoo. — Isang kwento ng dalawang taong napagod.

Sa daming nagdaan na taon I am a little confident on my improvements in story telling at sana kung maninibago kayo sa way ng aking pagkukwento iyon ay dahil dumaan na ang mahabang panahon, nag iimprove rin po ako. At sa uulitin, pasensya na kung ngayon lang ulit ako nagparamdaman. Ang huling update ko sa kuwentong ito ay 2020 or 2021 pa? It has been five or four years ago! Wooooh! Ang haba ng taon na iyon hahahaha! Kung tutuusin ang next chapter nito ay nasa drafts pa at nagawa ko iyon that year pa…

“Kung alam mo ang initials ko na C.M., sigurado akong natapos mo nga talaga ang mga kuwento ko.” “Syempre naman po! Paborito ko nga po ‘yong kuwento na ‘Lady Rabbit!’ Si Hae won po talaga ang unang nakakita no’n sa isang online platform. Dahil libre iyon noong una, nagawa ko ‘yong tapusin bago iyon nagkaroon ng bayad!”

" Dapat iba-ibang klaseng kuwento para puwede rin silang maghiraman kapag natapos na nila 'yong kuwentong matatanggap nila. Ano sa tingin niyo? " " Magkano ba ang isa? " tanong ni Adam saka tumingin sa tinderang nagkukumahog nguyain ang pagkaing nasa bibig upang sila'y sagutin. " Bente ang isa niyan, hijo. Kung kukuha kayo ng isang set, 280 na lang, " anito saka itinuro ang isang box na naglalaman ng mga aklat. " Sa isang set kasi, labing-lima ang laman. Iba-ibang storya na ito kagaya ng sabi ng kasama niyo. Gusto niyong tignan? "

— Dahil doon, sa pagitan ng mga salita at katahimikan, nabubuo ang isang kwento na hindi kailangang ipaliwanag— kundi maramdaman lang bilang bahagi ng isang buhay na patuloy na umaandar