คนปลาด Novels & Stories

ไป๋ตงมองพวงปลาในมือถามอย่างสงสัย “กินได้สิเจ้าคะ ปลาในมือพี่ใหญ่มีชื่อว่าปลากุ้ยหวี เนื้อแน่น รสชาติหวาน วันนี้ข้าจะนำไปต้มน้ำแกงปลาให้กิน”

้างใหญ่ กระแสน้ำสีครามดูเย็นฉ่ำและน่าดึงดูดใจเหลือเกิน ในขณะที่ร่างเปลือยเปล่าของผมจมดิ่งอยู่ใต้กระแสน้ำ มนุษย์ปลาตัวหนึ่งที่ดูเจ้าเล่ห์ดุดันที่สุดก็ว่ายวนเข้ามาประชิดด้านหลัง มันใช้ลำแขนที่ลื่นเยิ้มไปด้วยเมือกเกล็ดหนาโอบกอดรัดตัวผมไว้แน่นหนาจนแผ่นหลังขาวเนียนแนบสนิ ทไปกับแผงอกที่แกร่งกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของมัน ก่อนจะเอื้อมมือหนามาด้านหน้าเพื่อจัดการกับจุดอ่อนไหวร่านกามของผมอย่างเชี่ยวชาญ

“กระเพาะปลาเชื่อกันว่าจะช่วยให้ผิวพรรณดี ดูอ่อนเยาว์ ทำให้เนื้อเยื่อแข็งแรงและกระชับ ให้พลังงาน เสริมภูมิคุ้มกันของร่างกาย สามารถรักษาอาการตกเลือด อาการซีด และโลหิตจางได้” “แล้วดำ ๆ อันนี้ล่ะ?” “ปลิงทะเล” “ฮะ? ปะ… ปลิงทะเล มันกินได้หรือพี่หญิง?”

ปลาสีส้มนับสิบตัวในบ่อปูนขนาดใหญ่ที่มีน้ำพุพุ่งขึ้นกลางบ่อทำเอาเด็กหญิงกมลพิชญ์ตาลุกวาว หวีดร้องเบา ๆ แล้วชี้มือด้วยความตื่นเต้น “ไหนนนน อ้อ มันเรียกว่าปลาคาร์ปครับ” “ปลาคาร์ปครับ ปลาคาร์ปครับบบบบ” ความใสซื่อทำให้เด็กหญิงพูดตามทุกคำ มือป้อม ๆ เล็ก ๆ โบกไปมาเพื่อท ักทาย ก้องภพถึงกับหลุดยิ้มขำ แล้วก้มลงไปกระซิบ สอนลูกสาวเรียกใหม่ให้ถูกต้อง

พนิดาชวนปิ่นปักยิ้มๆ อากาศเช่นนี้ถ้าได้เล่นน้ำคงจะสดชื่นไม่น้อย “มีปลาด้วยเหรอคะ” ปิ่นปักถามตาโตอย่างตื่นเต้น “จ้ะ ปลาดุกหิน เนื้อหวานอร่อยมากเลย ถ้าได้ย่างทานกับน้ำพริก พูดแล้วหิวเลย”

ฟ้ารดาพูดพร้อมกับก้มหน้าให้ แสดงบทบาทของผู้ถูกรังแกออกมา "พี่ไม่ได้..." "น้องฟ้าไม่ผิดเลยครับ คนที่ผิดคือนิสา นิสาคนเดียว" เธอหน้าซีดพูดอะไรไม่ออก ที่เธอต้องทำอาหารแล้วไม่ชิมก็เพราะว่า เธอแพ้ปลาบางชนิด เช่นปลากะพง เธอแพ้รุนแรงมาก ถ้ากินเธอจะหายใจไม่ออก และผื่นจะขึ้นเต็มตัว เ� �อเลยหลีกเลี่ยงเมนูปลาให้มากที่สุด เพราะเกือบตายมาแล้ว

ปลาทำไมเยอะจังวะ) อำนาจอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น ไม่น่าเชื่อว่าหนุ่มเมืองกรุงอย่างเขาจะหาปลาเก่งปานนี้ มีทั้งปลาหมอ ปลาตะเพียน ปลาแขยง และปลาดุก ต่อไปนี้ก็จะไม่ได้กินแค่ไข่ต้มกับปลาร้าสับอย่างเดียวอีกแล้ว เสร็จแล้วอำนาจก็ถือมองและปลาขึ้นมาเขาได้ปลาเกือบครึ่งข้องใบใหญ่ ตอนเย็นค่อยไปดักไว้อีก ในน้ำแห่งนี้ช่างอุดมสมบูรณ์นัก คิดแล้วก็ใจฟูขึ้นมาว่าตัวเองหาปลาได้และนึกสนุกที่จะทำมันอีก “อ้ายทิดคือได้ปลาหลายแท่” (พี่นาจทำไมได้ปลาเยอะจัง) นิตยาที่กำลังรดน้ำผักถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น นานมากแล้วที่เธอไม่ได้กินปลา

อาเธอร์พยักหน้าช้าๆ พลางมองปลาที่กำลังสะบัดหางแหวกกระแสน้ำอย่างสง่างาม “งั้นก็แปลว่าตัวผู้กินได้สินะครับ?” “อืม... แต่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบกินเท่าไหร่ เนื้อปลาสวรรค์จะเป็นสีส้มๆ ดูแปลกตา บางคนบอกว่ามีกลิ่นหอมคล้ายดอกไม้ แต่ก็มีรสขมปลายลิ้น” รินตอบพร้อมหัวเราะเบาๆ

�อจึงรับไม้มาแทะปลากินด้วยความหิว เธอรู้สึกว่าเนื้อปลาช่างหวานเหลือเกิน และอร่อยอีกด้วย เขาจึงบอกต่ออีกว่า “ปลานี้คือปลากะพง ความจริงมันก็อยู่น้ำลึกแหละ แต่ว่าฉันใช้หลาวแทงมาตรงโขดหินน้ำลึก ได้มาตัวหนึ่ง ส่วนตัวนี้เป็นปลาดาบ” เขาเอ่ยบอกแล้วยกปลาที่เสียบไม้ที่เขา บอกว่าเป็นปลาดาบมาแทะกิน ซึ่งตัวเล็กกว่าปลากะพงอีก

ผุดลุกขึ้นยืนต้อนรับ พร้อมกับช่วยประคองพาขวัญแก้วข้ามลำธารความลึกแค่เข่ากลับมา ส่วนป๋องก็จัดการเก็บข้าวของ และนำเบ็ดตกปลาเดินกลับไปเก็บ [1] ปลาดุกด้าน