คนปลาด Novels & Stories

พนิดาชวนปิ่นปักยิ้มๆ อากาศเช่นนี้ถ้าได้เล่นน้ำคงจะสดชื่นไม่น้อย “มีปลาด้วยเหรอคะ” ปิ่นปักถามตาโตอย่างตื่นเต้น “จ้ะ ปลาดุกหิน เนื้อหวานอร่อยมากเลย ถ้าได้ย่างทานกับน้ำพริก พูดแล้วหิวเลย”

ฟ้ารดาพูดพร้อมกับก้มหน้าให้ แสดงบทบาทของผู้ถูกรังแกออกมา "พี่ไม่ได้..." "น้องฟ้าไม่ผิดเลยครับ คนที่ผิดคือนิสา นิสาคนเดียว" เธอหน้าซีดพูดอะไรไม่ออก ที่เธอต้องทำอาหารแล้วไม่ชิมก็เพราะว่า เธอแพ้ปลาบางชนิด เช่นปลากะพง เธอแพ้รุนแรงมาก ถ้ากินเธอจะหายใจไม่ออก และผื่นจะขึ้นเต็มตัว เ� �อเลยหลีกเลี่ยงเมนูปลาให้มากที่สุด เพราะเกือบตายมาแล้ว

ปลาทำไมเยอะจังวะ) อำนาจอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น ไม่น่าเชื่อว่าหนุ่มเมืองกรุงอย่างเขาจะหาปลาเก่งปานนี้ มีทั้งปลาหมอ ปลาตะเพียน ปลาแขยง และปลาดุก ต่อไปนี้ก็จะไม่ได้กินแค่ไข่ต้มกับปลาร้าสับอย่างเดียวอีกแล้ว เสร็จแล้วอำนาจก็ถือมองและปลาขึ้นมาเขาได้ปลาเกือบครึ่งข้องใบใหญ่ ตอนเย็นค่อยไปดักไว้อีก ในน้ำแห่งนี้ช่างอุดมสมบูรณ์นัก คิดแล้วก็ใจฟูขึ้นมาว่าตัวเองหาปลาได้และนึกสนุกที่จะทำมันอีก “อ้ายทิดคือได้ปลาหลายแท่” (พี่นาจทำไมได้ปลาเยอะจัง) นิตยาที่กำลังรดน้ำผักถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น นานมากแล้วที่เธอไม่ได้กินปลา

อาเธอร์พยักหน้าช้าๆ พลางมองปลาที่กำลังสะบัดหางแหวกกระแสน้ำอย่างสง่างาม “งั้นก็แปลว่าตัวผู้กินได้สินะครับ?” “อืม... แต่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบกินเท่าไหร่ เนื้อปลาสวรรค์จะเป็นสีส้มๆ ดูแปลกตา บางคนบอกว่ามีกลิ่นหอมคล้ายดอกไม้ แต่ก็มีรสขมปลายลิ้น” รินตอบพร้อมหัวเราะเบาๆ

�อจึงรับไม้มาแทะปลากินด้วยความหิว เธอรู้สึกว่าเนื้อปลาช่างหวานเหลือเกิน และอร่อยอีกด้วย เขาจึงบอกต่ออีกว่า “ปลานี้คือปลากะพง ความจริงมันก็อยู่น้ำลึกแหละ แต่ว่าฉันใช้หลาวแทงมาตรงโขดหินน้ำลึก ได้มาตัวหนึ่ง ส่วนตัวนี้เป็นปลาดาบ” เขาเอ่ยบอกแล้วยกปลาที่เสียบไม้ที่เขา บอกว่าเป็นปลาดาบมาแทะกิน ซึ่งตัวเล็กกว่าปลากะพงอีก

ผุดลุกขึ้นยืนต้อนรับ พร้อมกับช่วยประคองพาขวัญแก้วข้ามลำธารความลึกแค่เข่ากลับมา ส่วนป๋องก็จัดการเก็บข้าวของ และนำเบ็ดตกปลาเดินกลับไปเก็บ [1] ปลาดุกด้าน

เขาผละปากออกมาเอ่ยเสียงพร่าจนลมหายใจเป่ารดใบหน้าสวยหวานชื้นเหงื่อ “คนต่ำทราม! อะ...อื้อ” แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งเมื่อปากหนาก้มลงไปขบเม้มยอดอกที่แข็งตึงของตัวเอง มือน้อยทุบตีไหล่กว้างให้หยุดแรงดูดคลึง แต่เขาก็ไม่สนใจ ดูดคลึงยอดอกหนักหน่วงรุนแรงขึ้น พร้อมอีกเต้าที่ว่างก ็มีมือสากกร้านกอบกุมเคล้นคลึงจังหวะไปด้วย

แอ๊ว แอ๊ว เสี่ยวเฟิ่ง เสี่ยวเฟิ่ง ข้างในมีของดี ขาทั้งสองข้างของมันกระโดดเตะไปที่ประตูบานหนึ่ง ในอุ้งมือของมันถือเศษโครงกระดูกของมังกรบรรพกาลอยู่ “เจ้าจอมตะกละ” หลี่หลิงเฟิ่งถึงกับมุมปากกระตุก ฉวยโอกาสนี้สะบัดหลุดจากมือปลาหมึกของใครบางคน เดินเข้าไปอุ้มเสี่ยวไป ๋ขึ้นมา โดยมีโม่จื่อหลิงเดินตามหลังมาอย่างอารมณ์ดี นางถลึงตาใส่ชายหนุ่มทีหนึ่ง ก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับประตูหินที่อยู่เบื้องหน้า

เสิ่นตงหยางโพล่งขึ้น เสิ่นตงหมิงพยักหน้าหงึกๆ เหมือนว่าจะเข้าใจแล้ว “อืม จริงๆ แล้วปลาดาวไม่ใช่ปลาจ้ะ ตามหลักวิทยาศาสตร์แล้ว ปลาหมายถึงสัตว์มีกระดูกสันหลังที่อยู่ในน้ำ ซึ่งมีเหงือกและครีบ แต่ว่าปลาดาวนั้นไม่มีลักษณะที่กล่าวมาเลยสักอย่างเดียว มันจึงเป็น “สัตว

พวกเขาเดินเข้าไปที่แผงขายปลา นัทเอารูปให้แม่ค้าดู "ป้าครับ พอจะรู้จักเด็กคนนี้ไหมครับ ชื่อลูกกวาด" แม่ค้าปลาเงยหน้ามองรูปภาพครู่หนึ่ง ส่ายหน้าช้าๆ "ไม่คุ้นเลยหนู"