คนปลาด Novels & Stories

จุ๊บมั๊วะ (จุ๊บหน้าผากเมีย) โซฟาในห้องนั่งเล่นกลายเป็นที่รองรับเเรงราคะของเขากับณคิน คนใต้ร่างคลอนเเคลนตามเเรงกระเเทกเข้าออกช่องรูสวาท นัยน์ตาสีอัลมอนด์ปรือมองคนตัวใหญ่ที่โหมเเรงเข้าใส่ไม่พัก ฝ่ามือขาวสัมผัสลงบนกลุ่มกล้ามเนื้อใต้ชุดลูกไม้สีเเดงเกาะติดบนตัวคนตัว

ลืมไป ปริญญ์เกลียดซุบไก่สกัดมากที่สุดในโลก และนั่นมันสูตรเข้มข้นเสียด้วย กิดากานต์เลยรีบเทน้ำใส่แก้ว เผื่อว่าการดื่มน้ำจะทำให้อาการผะอืดผะอมลดลง “ไม่เอาพี่ ไม่ๆๆๆ” ปริญญ์ว่าปากสั่นมือสั่น แล้วพยายามที่จะกลืนลมที่ตีฟุ้งทีเดียวขึ้นมาถึงคอหอย ให้มันดันลงท้องไปอย่างย ากลำบาก

มันก็จริงอย่างที่คุณกฤษณ์เขาพูดนั่นแหละ น้ำใสออกจะตายไปจะไปมีตัวอะไรได้ยังไงนอกจากพวกปลาตัวเล็กตัวน้อย “ปะ ปลาเหรอคะ ปลาอะไรคะ ริตากลัวมันกัดริตาจังเลยค่ะ!” หน้าตาแตกตื่น ประหนึ่งว่าปลาที่กำลังถูกพูดถึงนั้นเป็นปลาฉลามตัวเขื่อง ที่พร้อมจะงับคองับขาลากลงไปเขมือบใต ้น้ำอย่างนั้นแหละ

“ไม่ใช่คุณปลาเหรอ” “ปลาค่ะ” “ปลา บุญจิรา” “ปลา มัสยาค่ะ” ก้องภพเงียบกริบ เขาพยักหน้ากับตัวเองช้าๆ

ชายคนหนึ่งสวมเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวลำลองสีขาวกำลังให้อาหารปลาหน้าตู้ปลาอย่างสบายอารมณ์ ลู่เซียวเดินเข้าไป “โอ้ เจ้าปลาอ้วนด่างตัวนี้อ้วนขึ้นอีกแล้ว น่าจะพิจารณาเอาลงหม้อได้แล้วนะ” “ถ้านายจะทำเครื่องปรุง งั้นก็ให้มันลงไปกับนายด้วยเลยสิ” คำพูดนี้ก็เฉียบคมเช่นกัน

‘หน้าปลา’ เธอชี้ไปที่ชูชิหน้าปลาดิบ [ปลาตากแห้งแล้วนึ่งให้นุ่ม จากนั้นหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ สีออกชมพูอ่อน ดูคล้ายแซลมอนมาก แทนปลาดิบญี่ปุ่นไง] ‘โอ้! เหมือนจนน่าแปลกใจ’ อวี้ซินไล่เลียงดู มีหน้าปลาไหล จริง ๆ คือ ปลาช่อนแม่น้ำเคี่ยวซีอิ๊วและน้ำตาล จนเข้มข้น เนื้อ แน่น ๆ หวานเค็มคล้ายปลาไหลญี่ปุ่น

เธอไม่รู้จักชื่อของมัน แต่หางมันมีสีแดง “เขาเรียกว่าปลาเวียนไฟ เอากี่ตัว” “เอาหมดเลยค่ะ” เธอจะทำปลาตากแห้ง และแล่เนื้อหมักเกลือไว้นึ่ง เพราะปลาเวียนไฟที่เขาบอกค่อนข้างตัวใหญ่ และเธอกับลูกจะได้มีปลากินโดยไม่ต้องไปหาซื้อในตลาด “ไม่เอาปลากดคังไปต้มยำเหรอ ปลาสดต้มใส ่มดแดงอร่อยนะ”

ิน เป็นปลาตะเพียน ราคายังถูกกว่าท้องตลาดอีกด้วย เรื่องปลาไม่ใช่ประเด็นใหญ่ ที่สำคัญคือน้ำใจ ลูกเขยคนเล็กก็ดีมาก ๆ เวลาคุยโทรศัพท์ก็พูดจาน่ารัก บอกว่าชีวิตที่นั่นดีไม่ต้องห่วง พอตนถามย้ำว่าจริงไหม หรือแค่พูดให้ตนสบายใจ ลูกสาวก็ตอบมาอย่างภาคภูมิใจว่า ชีวิตหนูดีเหม ือนกับพี่รองและพี่เขยค่ะแม่ แค่คำพูดนั้นคำเดียว ทำเอาหลินหลานโล่งอกดีใจเกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

นางยอมออกเรือนแทนพี่ใหญ่เพื่อหวังเป็นอิสระจากตระกูลอวี้โดยเร็ว มอบทายาทให้เขาสักคนเพื่อแลกกับหนังสือหย่า แต่...มิใช่เขาหรอกหรือที่เอ่ยปากว่าจะขอร่วมหอกับภรรยาเพียงครั้งเดียว เหตุใดถึงได้ขยันให้นางอุ่นเตียงบ่อยเช่นนี้เล่า! “เปิ่นหวางมิแข็งแรงเช่นนี้ ประสิทธิภาพการมีบุตรย่อมน้อยยิ่ง หากเจ้ามิอยากให้ผิดพลาด เรามาร่วมหอกันอีกครั้งเถิด...”

ปลาช่อนคือปลาโคลนเนื้อดีที่สุดของคนอีสานก็ว่าได้ ถ้าเมื่อใดมีการสูบน้ำออกจากบ่อเพื่อจับปลาแล้วได้ปลาช่อนนะ บอกเลยว่าลาภปาก! “สรุปไปงมปลาเหรอ ไม่เอากุ้งแล้ว?” คินเดินตามหลังฉันมาถามพร้อมหันไปมองเพื่อนๆ ที่กำลังสนุกสนานกับการลากอวนกุ้งแล้วเห็นมันกระโดดไปมา ดูเหมือนเด็กๆ ยั งไงก็ไม่รู้ แต่ก็น่ารักดี