คนปลาด Novels & Stories

เขาใช้ส้อมจิ้มมาที่ปากของเธอ “ขอบคุณค่ะ” เธออ้าปากรับ เคี้ยวตุ้ยๆ เมนูหมูทอดเรียกว่าเป็นเมนูโปรดของเธอเลยทีเดียว ไม่ต่างจากเมนูปลา “อันนี้ปลากะพงนึ่งมะนาว วันนี้ได้ปลาสดๆ มาด้วย”

"กลางทะเลแบบนี้มีพวกปลาฉลามหรือเปล่า" "แถวนี้คนเขามาเล่นน้ำกันไม่มีปลาฉลามหรอก จะมีก็แต่ปลาตัวน้อยๆ แต่ไม่มีอันตรายกับมนุษย์" "อ๋อ" "เธอกลัวเหรอ?"

ไห่อิ่งมองสบตาของชายหนุ่มที่มองเขาคล้ายจะให้ทะลุถึงเนื้อในอย่างประหวั่น “เรียนท่านตามตรงข้าต้องการปลาชนิดหนึ่งชื่อปลากุ้ยฮั้วหวี เมื่อได้ยินว่ามีการลอกคลองข้าจึงได้มาดูขอรับ” คำพูดของเขาไม่ดังไม่เบาจนเกินไปกระนั้นเด็กหญิงก็ หูผึ่งเมื่อได้ยิน (ปลาที่เขาพูดถึงไม่ใช่เจ้าตัวใ หญ่ที่อยู่ในมือข้าหรอกหรือ โฮ๊ะ ๆ ข้าจะได้เงินอีกแล้ว)

มันก็จริงอย่างที่คุณกฤษณ์เขาพูดนั่นแหละ น้ำใสออกจะตายไปจะไปมีตัวอะไรได้ยังไงนอกจากพวกปลาตัวเล็กตัวน้อย “ปะ ปลาเหรอคะ ปลาอะไรคะ ริตากลัวมันกัดริตาจังเลยค่ะ!” หน้าตาแตกตื่น ประหนึ่งว่าปลาที่กำลังถูกพูดถึงนั้นเป็นปลาฉลามตัวเขื่อง ที่พร้อมจะงับคองับขาลากลงไปเขมือบใต ้น้ำอย่างนั้นแหละ

“ไม่ใช่คุณปลาเหรอ” “ปลาค่ะ” “ปลา บุญจิรา” “ปลา มัสยาค่ะ” ก้องภพเงียบกริบ เขาพยักหน้ากับตัวเองช้าๆ

ชายคนหนึ่งสวมเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวลำลองสีขาวกำลังให้อาหารปลาหน้าตู้ปลาอย่างสบายอารมณ์ ลู่เซียวเดินเข้าไป “โอ้ เจ้าปลาอ้วนด่างตัวนี้อ้วนขึ้นอีกแล้ว น่าจะพิจารณาเอาลงหม้อได้แล้วนะ” “ถ้านายจะทำเครื่องปรุง งั้นก็ให้มันลงไปกับนายด้วยเลยสิ” คำพูดนี้ก็เฉียบคมเช่นกัน

‘หน้าปลา’ เธอชี้ไปที่ชูชิหน้าปลาดิบ [ปลาตากแห้งแล้วนึ่งให้นุ่ม จากนั้นหั่นเป็นชิ้นบาง ๆ สีออกชมพูอ่อน ดูคล้ายแซลมอนมาก แทนปลาดิบญี่ปุ่นไง] ‘โอ้! เหมือนจนน่าแปลกใจ’ อวี้ซินไล่เลียงดู มีหน้าปลาไหล จริง ๆ คือ ปลาช่อนแม่น้ำเคี่ยวซีอิ๊วและน้ำตาล จนเข้มข้น เนื้อ แน่น ๆ หวานเค็มคล้ายปลาไหลญี่ปุ่น

เธอไม่รู้จักชื่อของมัน แต่หางมันมีสีแดง “เขาเรียกว่าปลาเวียนไฟ เอากี่ตัว” “เอาหมดเลยค่ะ” เธอจะทำปลาตากแห้ง และแล่เนื้อหมักเกลือไว้นึ่ง เพราะปลาเวียนไฟที่เขาบอกค่อนข้างตัวใหญ่ และเธอกับลูกจะได้มีปลากินโดยไม่ต้องไปหาซื้อในตลาด “ไม่เอาปลากดคังไปต้มยำเหรอ ปลาสดต้มใส ่มดแดงอร่อยนะ”

ิน เป็นปลาตะเพียน ราคายังถูกกว่าท้องตลาดอีกด้วย เรื่องปลาไม่ใช่ประเด็นใหญ่ ที่สำคัญคือน้ำใจ ลูกเขยคนเล็กก็ดีมาก ๆ เวลาคุยโทรศัพท์ก็พูดจาน่ารัก บอกว่าชีวิตที่นั่นดีไม่ต้องห่วง พอตนถามย้ำว่าจริงไหม หรือแค่พูดให้ตนสบายใจ ลูกสาวก็ตอบมาอย่างภาคภูมิใจว่า ชีวิตหนูดีเหม ือนกับพี่รองและพี่เขยค่ะแม่ แค่คำพูดนั้นคำเดียว ทำเอาหลินหลานโล่งอกดีใจเกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เธอมองชิ้นปลาที่อยู่ในจานของเธอที่เขาคีบมาให้ ชายหนุ่มสั่นหน้าน้อยๆ ​“อันนี้เรียกว่าโอโทโร่ มาจากปลาทูน่าครีบเหลือง อร่อยกว่าแซลมอล กินแบบนี้”