คนพาลโรงเรียน Novels & Stories

เพราะโรงเรียนอยู่ห่างจากบ้านเพียงแค่ไม่ถึง 500 เมตร สองแม่ลูกจึงพากันเดินกลับไปตามเส้นทางที่เพิ่งเดินมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วถูกลอบมองจากคนที่นั่งอยู่ภายในรถหรู ฟิล์มกรองแสงที่มืดทึบทำให้คนที่อยู่ภายนอกไม่สามารถมองเห็นคนที่นั่งอยู่ภายในได้ จึงไม่รับรู้เลยว่าธามธารากำลังจ้องมองพวกเขาอยู่ไม่ไกลเลย เขาหันหน้าไปมองป้ายชื่อโรงเรียนอีกครั้ง ก่อนจะยกโทรศัพท์โทรหาใครบางคนที่รู้จักมักคุ้นกันมานานแสนนาน “พี่มงคล ผมมีเรื่องให้ช่วย”

“นังสารเลวเจียงหยิงหยิง คิดว่าหาลูกเศรษฐีมาช่วยก็สามารถไกล่เกลี่ยความขัดแย้งได้ ไม่คิดว่าเรื่องราวมันจะบานปลายออกไปเรื่อย ๆ เลยสินะ” “เมื่อกี้เจ้าหมอนั่นขับรถบุกเข้ามาในโรงเรียนของเราด้วยความโอหัง ตอนนี้ก็รู้คงแล้วว่าโรงเรียนของเราแข็งแกร่งแค่ไหน”

เขาตะคอกเสียงดัง “ดูผ้าพันแผลบนมือเธอสิ นี่เรียกว่าแผลเล็ก ๆ ได้เหรอ “ลูกผมไม่เคยต้องมีแผลตั้งแต่กลับมาหาผม แต่เธอได้แผลตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียน” เขาทำหน้าบึ้งใส่ลูน่า “โรงเรียนอะไรของเธอ? ทำไมเธอเลือกที่แบบนี้ ฉันจะพาเนลลี่ไปโรงพยาบาลให้หมอเอ็กซ์เรย์ดู ถ้าเนลลี่มีร อยกระดูกร้าวฉันจะให้เธอรับผิดชอบ โรงเรียนนี้ไม่มีความรับผิดชอบเลย ฉันจะปิดโรงเรียนนี้ทันที”

เพิ่มรีบงับข้าวคำสุดท้ายเข้าปากกระดกน้ำตามประนมมือขอบคุณมื้ออาหารแล้วจึงบอกลาแม่ คว้ากระเป๋าเป้วิ่งออกจากบ้านไปโดยพลันไม่เช่นนั้นคงได้โดนเพื่อนร่วมงานใหม่ติฉินนินทาว่าไปทำงานสายตั้งแต่วันแรก! ไม่น่าเชื่อว่าวิ่งมาเพียงไม่ถึงสิบห้านาทีก็จะเห็นป้ายโรงเรียน ตอนนี้เป็นเวลาเจ ็ดโมงครึ่งจวนจะใกล้เวลาเข้าแถวเต็มที ด้านหน้าเป็นป้ายไม้ขนาดใหญ่เขียนชื่อโรงเรียน'ศรียาภัย' เขาพอจำได้ว่าอดีตนักเรียนที่นี่เคยเป็นทหารร่วมสู้กับกองทัพญี่ปุ่นบุกขึ้นฝั่งเมื่อหลายปีที่แล้ว ถ้านับถอยหลังคนเหล่านั้นตอนนี้คงจะอายุไล่เลี่ยกันกับเขากระมัง

พาสต้าปรากฏตัวขึ้นที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งของแฟนมีต “พรุ่งนี้ผมจะไปที่โรงเรียนมัธยมของเฟลเล่ คุณจะไปกับผมไหม” “แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าโรงเรียนมันอยู่ที่ไหน”

กะตัญเอ่ย "คุณกะตัญคะใจเย็นๆนะคะ ทางโรงเรียนจะจัดการให้แน่นอนค่ะ" "อ่อ เส้นใหญ่ เดี๋ยวได้เห็นดีกัน!" พ่อของพอร์ชพาลูกชายออกไป กะตัญหันมาหามาเฟียแล้วเอ่ยถามขึ้น

บทที่ 1 คำต้องห้าม @วันต่อมา โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง "พาย!" มิลินเพื่อนสนิทของพะพายเอ่ยเรียกเพื่อนอยู่ไม่ไกลนัก เธอรีบวิ่งเข้ามาหาและสวมกอดพะพายไว้แน่นเพราะเธอเพิ่งรู้ข่าวที่บ้านของพะพายล้มละลาย "ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่ตรงนี้อยู่กับแกตลอดนะพาย"

ร่วมถึงครอบครัวอันแสนน่ารักและวุ่นวายของปุยฝ้ายและสายลมด้วย สามพ่อแม่ลูกเดินไปตามถนนของโรงเรียนจุดหมายแรกคือหอประชุมใหญ่ที่สามารถไปถ่ายรูปกับป้ายจบของโรงเรียน ครืด ครืด ครืด หญิงสาวล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าสะพายปรากฎชื่อน้องชายจึงรีบกดรับ ~ อิบ้าพายุ calling ~ " โหล ว่าไง "

กะตัญเอ่ย "คุณกะตัญคะใจเย็นๆนะคะ ทางโรงเรียนจะจัดการให้แน่นอนค่ะ" "อ่อ เส้นใหญ่ เดี๋ยวได้เห็นดีกัน!" พ่อของพอร์ชพาลูกชายออกไป กะตัญหันมาหามาเฟียแล้วเอ่ยถามขึ้น

ฟ้าใสพูดขึ้น รถเมล์แล่นไปตามถนนผ่านโรงเรียนต่าง ๆ จนกระทั่งมาถึงป้ายหน้าโรงเรียนของพวกเขา เด็ก ๆ ต่างทยอยลงจากรถและเดินเข้าไปในโรงเรียน เมื่อมาถึงห้องเรียนพวกเขาเห็นเพื่อน ๆ กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน บางคนกำลังทบทวนบทเรียน บางคนกำลังวาดรูปเล่น ฟ้าใส ครีม และม ่านเมฆวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะของตัวเองและเดินไปทักทายทุกคน จากนั้นหลังได้ยินเสียงเตือนพวกเขาจึงได้รีบลงจากตึกเพื่อไปเข้าแถวเคารพธงชาติ