คนพาลโรงเรียน Novels & Stories

นัทเชลล์จ้องมองฟินิกซ์ด้วยความมึนงง ก่อนจะมองรถสปอร์ตคันหรูที่กำลังขับเคลื่อนออกไปด้วยความเร็ว " ฟินิกซ์ มีอะไรจะเล่าให้ป๊าม้าฟังไหม" " มันผ่านไปแล้ว... อย่าพูดถึงมันเลยนะ" " วันนี้มีจดหมายจากโรงเรียนส่งมาให้ เป็นจดหมายไล่ออกจากทางโรงเรียน แต่ไม่เป็นนะลูก.... เราไปเ รียนที่อื่นกันก็ได้"

วันต่อมา หลังจากที่พ่อโจวกับโจวสือซานขนของทะเลขึ้นจากเรือไปให้คนงานที่บ้านทำเสร็จ ทุกคนก็รีบไปที่โรงเรียนร้างตามเวลาที่นัดหมาย เช่นเดียวกับเสี่ยวหนานที่มาจากร้านข้าวแกงพร้อมกับถังน้ำเย็น ๆ และน้ำหวานน้ำอัดลมที่เสี่ยวหนานซื้อมาจากร้านป้ากู้ข้างร้านของเธอ สือซานกับเสี่ยวหนา นไปถึงโรงเรียนได้ไม่นาน รถจี๊ปของทางการหลายคันก็แล่นเข้ามาจอดหน้าประตูรั้วของโรงเรียน เวลาไล่เลี่ยกันหัวหน้าหมู่บ้านก็ตามมาติด ๆ พอคนบนรถลงมาก็รีบทักทายเสี่ยวหนานที่เดินออกจากอาคารไปต้อนรับ

@มหาลัย B ด้านโรราร่างบางในชุดกระโปรงพลีทสั้น และรองเท้าผ้าใบ ด้านโรราวันนี้เป็นอีกวันที่ฉันมาเรียน แต่วันนี้ฉันมีเรียนแค่ช่วงเช้า ส่วนช่วงบ่ายวันนี้ฉันมีซ้อมที่ค่ายเพลง ขณะที่ร่างบางเดินมาที่โรงอาหารเพื่อจะทานมื้อเที่ยงก่อนที่จะไปค่ายเพลงนั้น ในช่วงเวลาเที่ยงๆ โรงอาหารแถวๆ นี้มันจะเต็ม "แกฉันว่าพวกเราไปกินก๋วยเตี๋ยวหลังมอ ไหมตรงนี้คนเยอะอะ" ยัยข้าวตังหันมาเอ่ยกับฉันและยัยมะปราง

แผ่นหลังแกร่งเอนกายพิงกับเบาะ และมองสองข้างทางไปแบบเงียบ ๆ นึกถึงรอยยิ้มบนใบหน้าหวานที่ถ่ายรูป ไม่เหมือนกับวันนั้นที่เธอมีแต่คราบน้ำตา พอนึกถึงเหตุการณ์ครั้งสุดท้ายที่อยู่ด้วยกันทำให้สายตาคมกริบวูบไหว เสียงร้องไห้ของเธอยังกึกก้องอยู่ในหู ไม่คิดเลยว่าการบังคับขืนใจเธอใ นวันนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน ใช้เวลาเป็นชั่วโมงกว่าจะมาถึงโรงเรียนที่ปักบนหน้าอกเสื้อของเด็กคนนั้น ถึงแม้จะเป็นตัวย่อแต่โรงเรียนในจังหวัดนี้มีไม่กี่โรงเรียน และตัวย่อที่ปักลงบนเสื้อนักเรียนก็มีอยู่แค่โรงเรียนเดียว "ที่นี่งั้นเหรอ"

คำถามแสนซื่อและการออกเสียงคำว่า โรงเรียนในแบบเด็กน้อยของปั้นขลิบ ทำให้ทุกคนในที่นั้นหลุดยิ้มออกมา ปลากริมย่อตัวลงคุยกับน้องชายในระดับสายตา "ใช่จ้ะอีกไม่นานปั้นขลิบก็จะได้ไปโรงเรียน ไปหาเพื่อนใหม่" ปั้นขลิบพยักหน้ารับคำหงึกหงัก

ล้วแน่ ๆ จากนั้นอนาวินก็เห็นพลอยใสเดินผ่านห้องเรียนของตนเองไป เขาจึงออกไปคุยกับพลอยใสแทน เด็กสาวได้เล่าเรื่องราวชีวิตของเธอให้อนาวินฟังว่า เธอเป็นเด็กมัธยมต่างจังหวัดคนหนึ่งที่พยายามอ่านหนังสือจนสอบติดโรงเรียนชื่อดัง แต่นั่นส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเธออยากมาอยู่กับแ ม่ แม่ของพลอยใสมาทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ ได้หลายปีแล้วตั้งแต่เธอยังเด็ก ๆ

เห็นละพึ่งเดินออกมาจากโรงเรียนกับเด็กนั่น' 'เฮ้ย ไปไหน' 'ไปทางสยามแสควร์' 'ไปทำไม นี่โดดเรียนเหรอ! 'โรงเรียนนี้เลิกเรียนเร็วไม่อ่านกฎโรงเรียนเหรอ' 'กูจะตามไปดู' 'ไอ้แมน!' มอหนึ่ง..มอหนึ่งเองนะ

น้ำใสกระซิบ “เรียบร้อย! คราวนี้แหละ หลักฐานคาตาว่าแอบมาจู๋จี๋กันนอกโรงเรียน มาสเตอร์สายช่วยไม่ได้แน่!” พราวฟ้าที่รอฟังข่าวอยู่ที่คาเฟ่ใกล้ ๆ ยิ้มร้าย “กฎโรงเรียนอาจจะทำอะไรไม่ได้... แต่ถ้าเป็น ‘คณะกรรมการบริหารโรงเรียน’ ที่เป็นญาติของฉันล่ะก็... มิล่าเตรียมตัวย้ายโรง เรียนของจริงได้เลย!”

“นี่สินะโรงเรียนคนรวย ชุดนักเรียนก็ไม่เหมือนที่เราเคยใส่เลย อิจฉาเด็กพวกนี้จังที่มีพ่อมีแม่รวยขนาดนี้” ปาลิตายังคงตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็นจนลืมว่าเพื่อนสาวของเธอรอเอกสารอยู่ พอรู้ตัวอีกทีก็รีบวิ่งไปยังสถานที่ที่จริญตารออยู่ ที่นี่กว้างขวางจนเกินไปเลยทำให้หญิงสาวสับสนเ ดินวนเป็นเวลานาน กว่าจะได้เจอจริญตาก็ใช้เวลาอยู่พอสมควร แต่อย่างน้อยก็ยังทันเวลาก่อนที่เพื่อนสาวของเธอจะเริ่มบรรยาย

บทที่ 1 รับปากว่าจะย้ายโรงเรียนกับเพื่อนวัยเด็กที่ถูกกลั่นแกล้ง ทว่าเธอกลับเปลี่ยนใจก่อนวันประทับตรา