روايات وقصص ضمن ความรักทรมาน

เดือนที่สามหลังจากที่สามีประสบอุบัติเหตุหายตัวไป ฉันก็เห็นเขาที่บาร์ เขากำลังโอบไหล่ “เพื่อนผู้หญิง” พลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ต้องขอบคุณไอเดียของเธอจริง ๆ ไม่งั้นฉันคงลืมไปแล้วว่าความรู้สึกเป็นอิสระมันเป็นยังไง” พวกเพื่อน ๆ ที่อยู่ข้างกายผลัดกันชนแก้วกับเขาแก้วแล้วแก้วเล่า พลางถามว่าเมื่อไหร่เขาถึงจะยอมโผล่หน้าไปเสียที เขาหลุบตาลงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อีกสักหนึ่งสัปดาห์แล้วกัน รอให้เธอตามหาฉันจนแทบบ้า แล้วฉันค่อยโผล่ไป” ฉันยืนอยู่ในมุมมืด มองดูท่าทีดื่มด่ำกับอิสรภาพของเขา ก่อนจะต่อสายหาเพื่อนที่ทำงานอยู่ฝ่ายทะเบียนราษฎร

ในวันเกิดของฉัน ลูกน้องของสามีกระซิบกับเขาเป็นภาษารัสเซียว่า: "คืนนี้คุณชาชาเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้รอท่านครับ" สามีผู้แสนดีบรรจงตัดเค้กให้ฉันจนเสร็จสิ้น ก่อนจะตอบกลับด้วยภาษาเดียวกันพร้อมรอยยิ้ม: "ลีลาบนเตียงของหล่อนแพรวพราวเป็นบ้า อีกเดี๋ยวฉันจะตามไป" "แต่ต้องปิดบังภรรยาฉันให้มิดล่ะ ฉันยังไม่อยากถูกเธอทิ้งตอนนี้" ทุกคนในที่นั้นต่างยิ้มอย่างรู้กัน พร้อมกับเอ่ยคำรับรองเป็นเสียงเดียว พวกเขาทั้งหมดหารู้ไม่ว่า ฉันเชี่ยวชาญภาษาต่างประเทศมาตั้งแต่เด็ก และฉันก็ค้นพบโทรศัพท์ที่เขาซ่อนไว้ในช่องลับตั้งนานแล้ว รวมถึงคลิปวิดีโออันน่าสะอิดสะเอียนระหว่างเขากับชาชาในนั้นด้วย ฉันไม่ได้ตีโพยตีพายทำเรื่องใหญ่ เพียงแค่ติดต่อกลุ่มขั้วอำนาจเก่าของตระกูลซู เพื่อจัดการทำตัวตนและบัตรประชาชนใบใหม่ให้เรียบร้อย อีกสามวันข้างหน้า ตัวตนที่ชื่อซูฉือจะหายสาบสูญไปอย่างถาวร และเขาจะสูญเสียฉันไปตลอดกาล

ฉันแต่งงานกับอเล็กซานเดอร์มาได้สามปีแล้ว ใครต่อใครต่างก็หวาดเกรงในความโหดเหี้ยมของเขา แต่สำหรับฉัน เขากลับอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อเสมอมา แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป นับตั้งแต่เอเลน่ารับกระสุนแทนเขาในเหตุการณ์ยิงปะทะเมื่อหกเดือนก่อน เขาพูดเสมอว่าเธอเจ็บตัวเพราะช่วยเขาไว้ ดังนั้นฉันจึงต้องคอยยอมตามเธอ ในงานกาล่าอันทรงเกียรติที่สุดของตระกูล สามีของฉัน ท่านเจ้าพ่อมาเฟีย อเล็กซานเดอร์ ปรากฏตัวพร้อมกับเอเลน่า เลขาของเขา ที่ควงแขนเขามาด้วย บนหน้าอกของเธอประดับด้วยเข็มกลัดทับทิมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตำแหน่งนายหญิงแห่งตระกูล “เอเลน่ายอมรับกระสุนแทนฉัน เธอถูกใจเข็มกลัดนั่น ฉันก็เลยให้เธอยืมสักพักหนึ่ง ถึงอย่างไร คุณก็เป็นนายหญิงเพียงคนเดียว วางตัวให้สมเกียรติหน่อยสิ” ฉันไม่ได้เถียงเขา ฉันเพียงถอดแหวนแต่งงานออกและหยิบใบหย่าออกมา “ในเมื่อเธอชอบมันนัก ก็เอาไปเลยสิ รวมทั้งที่นั่งข้าง ๆ คุณด้วย ฉันก็ยกให้เหมือนกัน” อเล็กซานเดอร์เซ็นชื่อโดยไม่ลังเล พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่ปรากฏบนใบหน้า “นี่เธอกำลังเล่นลูกไม้อะไรอีกล่ะ? เธอก็แค่เด็กกำพร้าที่พลัดพรากจากครอบครัว คงอยู่รอดในซิซิลีได้ไม่ถึงสามวันหรอก ฉันจะรอวันที่เธอกลับมาอ้อนวอนฉัน” ฉันหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมเข้ารหัสที่ไม่ได้ใช้มาสามปีขึ้นมา อเล็กซานเดอร์ไม่รู้เลยว่าจริง ๆ แล้ว ฉันเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลมาเฟียที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป แต่ตระกูลของฉันกับตระกูลของอเล็กซานเดอร์เป็นคู่อริกันมาโดยตลอด เพื่อที่จะได้แต่งงานกับเขา ฉันยอมเปลี่ยนชื่อของตัวเองและถึงขั้นตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อและพี่ชายของฉัน ปลายสายเชื่อมต่อแล้ว ฉันสูดหายใจเข้าลึกและกระซิบ “พ่อคะ หนูเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป อีกสองสัปดาห์ส่งคนมารับหนูด้วยนะคะ”

หลังจากที่รักแรกของกู้เซินตายจากไป เขาก็เกลียดชังฉันมาตลอดห้าปีเต็ม ฉันพยายามเอาอกเอาใจเขาในทุกทาง แต่เขากลับพูดว่า "ถ้าเธออยากให้พี่มีความสุขขึ้นมาบ้าง งั้นเธอก็ไปตายซะ ไปตายตามเซี่ยโม่ไป" ในใจของฉันปวดร้าวไปหมด ฉันคิดว่าเขาจะเกลียดฉันแบบนี้ตลอดไป แต่ไม่คิดเลยว่า ในตอนที่พวกเราถูกลอบสังหาร กู้เซินจะเอาตัวเข้ามารับกระสุนแทนฉันอย่างไม่ลังเล ก่อนตายเขาล้มลงในอ้อมกอดของฉัน และใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพูดกับฉันว่า "แอนนี่ ถ้าชาติหน้ามีจริง พี่หวังว่าจะไม่ได้เจอเธออีก" ในงานศพ พ่อของกู้เซินเสียใจอย่างที่สุด "กู้เซิน พ่อผิดไปแล้ว ตอนนั้นพ่อไม่ควรบังคับให้ลูกแต่งงานกับแอนนี่เลย ถ้าตอนนั้นพ่อฟังลูก ปล่อยให้ลูกแต่งงานกับเซี่ยโม่ เรื่องมันคงไม่ลงเอยแบบนี้" แม่ของกู้เซินจ้องมองฉันทั้งน้ำตา "เป็นเพราะแกคนเดียว! ทุกครั้งกู้เซินต้องตกอยู่ในอันตรายก็เพราะแก นอกจากจะนำหายนะมาให้เขาแล้ว แกยังให้อะไรเขาได้อีก!" ฉันก้มหน้าลงเงียบๆ ไม่ใช่แค่พวกเขาที่เสียใจที่ให้กู้เซินแต่งงานกับฉัน แม้แต่ตัวฉันเองก็เสียใจที่ได้แต่งงานกับเขา ในคืนพระจันทร์เต็มดวง ฉันจึงกระโดดลงมาจากโบสถ์ และได้ย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อนอีกครั้ง ครั้งนี้ ฉันจะไม่รักกู้เซินอย่างโง่งมอีกต่อไป

รักแรกของสามีป่วยเป็นโรคไตวายเฉียบพลัน และฉันเป็นเพียงคนเดียวที่ผลตรวจเนื้อเยื่อเข้ากันกับเธอได้ เพื่อช่วยชีวิตเธอ เขาบังคับให้ฉันไปทำแท้งในตอนที่ฉันตั้งครรภ์ได้หกเดือน เขาใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเอ่ยคำพูดที่กรีดแทงใจที่สุดออกมา “คุณหัดมีเมตตาบ้างได้ไหม คุณแค่เสียลูกไปหนึ่งคน แต่สิ่งที่เธอต้องเสียไปคือชีวิตเลยนะ!” ฉันไม่ยินยอมอย่างเด็ดขาด แต่เขากลับเอาความตายมาขู่บังคับฉัน บนเตียงผ่าตัด ฉันและลูกในท้องต้องสิ้นใจไปพร้อมกัน ส่วนรักแรกของเขาได้รับการปลูกถ่ายไตจนสำเร็จ และรอดชีวิตมาได้อย่างปลอดภัย ผลลัพธ์ของเรื่องราวเป็นไปตามที่เขาต้องการแท้ๆ แต่เขากลับกลายเป็นคนเสียสติไปหลังจากที่ได้รับข่าวการตายของฉัน

ฉันจ้องมองสัญญาแต่งงานตระกูลเวอร์เซตติที่พ่อผลักมาตรงหน้าบนโต๊ะ ไม่ต้องลังเล ฉันเขียนชื่อ 'เดมี่' น้องสาวต่างแม่ของฉันลงไป แล้วเลื่อนสัญญานั้นกลับไปให้เขา พ่อนิ่งชะงักไป ก่อนที่ดวงตาจะปรากฏความตื่นเต้นอย่างน่าตลกราวกับถูกรางวัลใหญ่ “แกยกโอกาสที่เพอร์เฟกต์ขนาดนี้ให้น้องสาวแกได้ยังไงกัน?" ในชีวิตแต่งงานที่แล้วของฉันมันเป็นแค่เรื่องตลกในสายตาของทุกคนรอบตัว ฉันคือยัยแม่มดน้อยผมแดงผู้ไม่ยอมเกรงกลัวใคร ที่บังอาจปีนป่ายเข้าไปในวงโคจรของ 'แคสเซียน เวอร์เซตติ' ทายาทและผู้นำตระกูลเวอร์เซตติผู้ดีเก่า ฉันไม่เคยสมบูรณ์แบบ และไม่เคยเป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง เขาชอบผู้หญิงที่ใส่ชุดราตรียาวราวกับเทพธิดา แต่ฉันกลับนุ่งกระโปรงสั้นแล้วขึ้นไปเต้นสะบัดอยู่บนโต๊ะ" เขาต้องการความสัมพันธ์แบบปกติธรรมดา เป็นไปตามแบบแผนที่วางไว้ ส่วนฉันอยากขึ้นไปอยู่ข้างบน ควบคุมเขา และปล่อยตัวปล่อยใจไปอย่างเต็มที่ ที่งานกาล่า พวกเมียไฮโซต่างพากันหัวเราะเยาะทรงผม ชุดที่ฉันใส่ และ"ความเปรี้ยวซ่า"ของฉัน ฉันหลงคิดว่าอย่างน้อยเขาก็คงจะแสร้งทำเป็นปกป้องฉันบ้าง แต่เขาไม่ทำเลย "ขอโทษแทนเธอด้วยครับ พอดีเธอ...ยังไม่ได้รับการฝึกฝนมาดีพอ" ฝึกฝนงั้นเหรอ เหมือนกับหมา ฉันใช้ชีวิตที่ผ่านมาอย่างทุกข์ทรมานภายใต้กฎเหล็กของเขา ฝืนตัวเองจนไม่เหลือความเป็นตัวเองเพื่อให้เป็นไปตามสิ่งที่เขาต้องการ จนกระทั่งคืนที่บ้านของเราเกิดไฟไหม้ พอฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในช่วงเวลาที่เพิ่งรู้เรื่องการคลุมถุงชนนี้ ฉันมองไปที่ตัวสัญญาที่วางอยู่ตรงหน้า ครั้งนี้น่ะเหรอ? ฉันว่าพวกหนุ่มๆ ในไนท์คลับน่าจะเหมาะกับฉันมากกว่า แต่ทันทีที่แคสเซียนรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่ฉัน เขาก็ทำลายกฎทุกข้อที่เขาเคยยึดถือมาตลอด

ภรรยาของผมคือนักเดินทางข้ามมิติ กฎข้อห้ามคือไม่อนุญาตให้มีความรู้สึกผูกพันกับคนในมิติเล็กๆ แห่งนี้ แต่เธอกลับตกหลุมรักผมตั้งแต่แรกพบ และทุกครั้งที่เธอหวั่นไหว จะต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานราวกับวิญญาณถูกฉีกทึ้ง เธอทนรับความทรมานเช่นนี้มาแล้วถึงเก้าสิบเก้าครั้ง ต่อมา ผมถูกลักพาตัวไปที่พม่าตอนเหนือ ต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกทุบตีอย่างหนักตลอดทั้งวัน ในตอนที่กำลังจะสติแตก ผมก็นึกถึงวิธีลับที่จ้านจิ้งเคยสอนไว้ มันคือวิชาที่ใช้ติดต่อกับเธอในต่างโลก ทว่าหลังจากที่ทำสำเร็จ ผมกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างจ้านจิ้งกับอาจารย์ที่ปรึกษาจากต่างโลกของเธอ "จ้านจิ้ง เธอติดต่อกับพวกองค์กรใต้ดินให้ไปลักพาตัวซูรุ่ยมาได้ยังไงกัน เขาไม่ใช่สุดที่รักของเธอหรือไง?" น้ำเสียงของภรรยาเย็นชาและแข็งกร้าว "เคราะห์กรรมครั้งนี้เดิมทีพระรองอย่างเจิ้นถิงต้องเป็นคนรับไว้ เพื่อช่วยเขา ฉันไม่มีทางเลือกอื่น" "ซูรุ่ยคือพระเอกของโลกใบนี้ เขามีวิถีสวรรค์คอยคุ้มครองอยู่ ไม่มีทางเป็นอะไรไปหรอกค่ะ" "รอให้ภารกิจครั้งนี้สำเร็จ ฉันก็จะสามารถอยู่ที่ห้วงมิตินี้ได้ตลอดไป ถึงตอนนั้น ฉันจะชดเชยให้เขาอย่างดีเลยล่ะ" ผมปวดใจจนแทบขาด ในยามที่พวกเดนมนุษย์เหล่านั้นย่างก้าวเข้ามาใกล้ ผมก็ละทิ้งการดิ้นรนขัดขืนไปโดยสิ้นเชิง

เธอตกหลุมรักเพื่อนของพ่อ เป็นผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอ 12 ปี ครั้งแรกที่เธอได้พบเขา เขาสวมสูทเนี้ยบไหล่กว้างเอวคอด แค่เหลือบมองก็รู้ว่าเขาโดดเด่นที่สุดในฝูงชน เขายิ้มแล้วลูบหัวเธอเบา ๆ ก่อนจะมอบชุดเดรสเจ้าหญิงสวย ๆ ให้เธอ ตอนอายุยี่สิบปี เขาไปงานเลี้ยงแล้วถูกวางยา ส่วนเธอสวมชุดเดรสเจ้าหญิงตัวนั้น มอบร่างบริสุทธิ์ของตัวเองเพื่อเป็นยาถอนพิษให้เขา

ในฐานะลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่อวงการการพนัน ฉันเกิดมาก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางอันตรายและการนองเลือดมาตลอด พ่อเพื่อปกป้องฉัน ตั้งแต่ฉันยังเด็กก็ฝึกคนไว้คอยเอาตัวบังแทนฉันถึงเก้าคน พอฉันโตเป็นผู้ใหญ่ พ่อก็ให้ฉันเลือกหนึ่งคนจากทั้งเก้าคนนั้นมาเป็นคู่หมั้น แต่ฉันกลับตัดสินใจอย่างเด็ดขาด กลับเลือกเลี่ยงห่างจากเจียงเย่ คนที่ฉันแอบรักมานาน เพียงเพราะในชาติก่อน ในวันงานหมั้นของฉัน ฉันถูกศัตรูลักพาตัวไป ตอนที่พวกเขาใช้ตะปูเหล็กชุบพิษตอกทะลุฝ่ามือของฉันอย่างโหดเหี้ยม… ฉันสั่นเทาโทรไปหาเจียงเย่ขอความช่วยเหลือ แต่กลับได้รับคำตอบที่เย็นชาจากเขา “เสิ่นชิงฮวน เลิกเล่นละครไร้สาระแบบนี้เถอะ ตำแหน่งของคุณยังแสดงว่าอยู่ในห้องสวีทของโรงแรมชัด ๆ!” “เพื่อจะครอบครองผมคนเดียวถึงกับใช้แผนทำร้ายตัวเองเรียกความสงสาร น่าขยะแขยงจริง ๆ!” ฟังเสียงหัวเราะออดอ้อนของผู้หญิงในสาย ฉันก็ฉันหลับตาลงอย่างหมดสิ้นความหวัง เมื่อกรงเหล็กจมลงสู่ก้นทะเล น้ำทะเลเย็นเยียบก็ทะลักเข้าปากเข้าจมูก ฉันก็สิ้นลมหายใจลงในที่สุด เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาอยู่ในวันที่พ่อให้ฉันเลือกคู่หมั้นอีกครั้ง ครั้งนี้ ฉันขีดชื่อเจียงเย่ออกจากรายชื่อเป็นคนแรก! แต่ในงานหมั้นของฉันกับมู่เฉินโจว แล้วเหตุใดเขาถึงกลับมาร้องไห้ ขอให้ฉันแต่งงานกับเขาอีกครั้ง?

ภายในห้องรับรองวีไอพีของคาสิโนใต้ดิน เมฟ เจ้าหญิงแห่งตระกูลฟัลโคนถูกมอมด้วยเหล้าแรงจนเมาหนักมาก ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่สูบฉีด ใครบางคนพยายามบังคับให้เธอพูดเปิดเผยเรื่องที่ไร้ยางอายที่สุดที่เธอเคยทำเพื่อพิชิตใจท่านหัวหน้ามาเฟีย เธอกวัดแกว่งแก้วในมือ ชี้มาทางฉันที่กำลังแจกไพ่อยู่หลังโต๊ะ แล้วเงยหน้าหัวเราะ "เจ็ดปีก่อน ตอนที่เดแคลนนอนโคม่าหลังเหตุการณ์ดวลปืน ฉันเอาโทรศัพท์ส่วนตัวของเขามา แล้วลบข้อความขอความช่วยเหลือที่อีตัวดีนั่นส่งมาหาเขา ลบทิ้งทุกอย่างจนเกลี้ยง จากนั้นฉันก็ตอบกลับไปในนามของเขาว่า: เธอมันเป็นตัวภาระ ไปตายซะเถอะ" "พวกนายทายไม่ถูกหรอกว่าเกิดอะไรขึ้นต่อ ยัยโง่นั่นยืนตากฝนอยู่หน้าเซฟเฮาส์ทั้งคืนเหมือนหมาจรจัดข้างถนนเลย ฉันขำจนแทบจะบ้าตาย..." ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะอย่างหยาบคายออกมาพร้อมกัน มีเพียงชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะคนเดียวที่ยังคงเงียบงัน แก้วคริสตัลที่มีเหล้าวิสกี้ในมือของเขาแตกละเอียดส่งเสียงดังเพล้ง หยดเลือดผสมปนกับน้ำสีอำพัน ไหลรินผ่านเส้นเลือดบนหลังมือเขาก่อนจะหยดลงบนพรม ดวงตาแดงก่ำของเขาที่เต็มไปด้วยรังสีอาฆาตจ้องเขม็งมาที่ฉัน ฉันวางไพ่ใบสุดท้ายลงตรงหน้าเขาอย่างใจเย็น พลางยื่นผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีขาวสะอาดให้ "ท่านหัวหน้ามาเฟียเดแคลน ควรเช็ดมือหน่อยนะคะ เลือดที่เปื้อนบนผ้ากำมะหยี่บนโต๊ะไพ่มันเป็นลางไม่ดี" เพราะท้ายที่สุดแล้ว คราบสกปรกบางอย่าง... ก็ไม่มีวันล้างออก