ความเสียใจหลังตาย Novels & Stories

เด็กสาววัยสิบเจ็ดเสียใจมาก เธอกลับมาร่วมงานศพด้วยความโศกเศร้า เสาหลักของครอบครัวสูญสิ้นไปแล้ว เธอไม่รู้ว่าชีวิตจะเป็นเช่นไร “หนูดาวอย่าเสียใจไปเลย พี่กมุทไปสวรรค์แล้ว ไปอยู่กับแม่ของหนูไงครับ”

เขาคุกเข่าลงตรงหน้าฉันทันที “ชิงเกอ ผมขอโทษ” “คุณรู้ไหม หลังจากที่คุณทำให้พวกเขาตาย ฉันก็ฝันร้ายอยู่ตลอดเวลา และฉันรู้สึกเจ็บปวดมากจริง ๆ” “ตอนที่คุณฆ่าพวกเขา คุณควรจะคิดถึงวันนี้เอาไว้บ้าง”

เก็จมณียิ้มให้ลัดดาที่น้ำตาไหลส่งเสียงอื้อๆ ในลำคออยู่อย่างนั้น นัยน์ตาลัดดาหลากหลายความรู้สึก โกรธแค้น ไม่พอใจ เสียใจและเจ็บปวด “แค้นเหรอ แค้นแล้วไง ก็ทำอะไรฉันไม่ได้ ที่ฉันมาวันนี้ ฉันจะมาบอกแกว่า ฉันสุขสบายดี มีความสุขกับครอบครัวที่รักฉัน ไม่ได้ตั้งแง่เกลียดช ังฉันตั้งแต่ฉันยังไม่เกิด แต่ขอโทษ แกหว่านพืชเช่นไร ย่อมได้ผลเช่นนั้น ได้ยินอย่างนี้อกจะแตกตายไหมหนอ” พูดไปยิ้มไป “ลานะคะคุณย่า ถ้าตายหลานคนนี้ไม่มางานศพนะคะ”

เขาจ้องมองลั่วอ็ฉางด้วยดวงตาเบิกกว้างและประหลาดใจ แน่นอนว่าเขาไม่เคยคิดฝันว่าเขาจะตายง่าย ๆ แบบนี้ หงุดหงิด เสียใจ ไม่เต็มใจ! อารมณ์ที่ซับซ้อนต่าง ๆ ก่อต่อขึ้น แต่ถูกแทนที่ด้วยสีเทาที่ไร้ชีวิตชีวาอย่างรวดเร็ว “โครม!”

เสียใจ คือความรู้สึกที่ตามมาติดๆเพียงแต่ผ่านเข้ามากระทบหัวใจของเธอเพียงชั่วครู่เท่านั้นก็พลันสลายหายไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ได้ทราบข่าวดีแล้วหม่อนไหมก็ตั้งใจฟังคำแนะนำของคุณหมอสาวพร้อมพูดคุยสอบถามเพิ่มเติมโดยที่ใบหน้ายังคงฉาบไปด้วยรอยยิ้มตลอดการสนทนาเธอไม่นึกเส ียใจเลยแม้แต่น้อยที่ลูกคนที่สองของเธออยากจะออกมาลืมตาดูโลกเพื่อเป็นเพื่อนเล่นของพี่สาว คฤหาสน์แพรไหม

ยาที่สวมกอดร่างไร้วิญญาณ อาชีพหมอพบเจอการเกิดแก่เจ็บตายมามาก แต่ไม่มีครั้งไหนสัมผัสหัวใจเขาได้เท่าการเสียชีวิตของชายคนนั้น ลูกสาวผู้เสียชีวิตอายุน่าจะใกล้เคียงกับหนูวาววา ลูกสาวที่น่ารัก ในฐานะที่เป็นพ่อคน ปรเมศวร์สงสารครอบครัวผู้เสียชีวิตจับใจ ความสูญเสียนี้ทำให้เ ขาย้อนกลับมามองตัวเอง ถ้าเขาประสบอุบัติเหตุหรือเป็นอะไรไปจะเป็นอย่างไรต่อไป คนตาย ตายไปแล้วไม่รู้สิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน แต่คนเป็นต้องอยู่กับความเสียใจตลอดชีวิต

คำว่าผู้เสียชีวิตทำให้เขารู้สึกเข่าอ่อนขึ้นมาทันใด ก่อนที่น้ำใสๆ จะรื้นขึ้นมากลบนัยน์ตาจนทุกอย่างรอบกายพร่าเลือน หัวใจถูกบีบรัดอย่างแรงกับภาพที่เห็นตรงหน้า เขามันโง่! โง่ที่สุด ในที่สุดความโง่งี่เง่านั่นก็พาให้เขาต้องพบกับจุดจบที่ต้องสูญเสียอีกครั้ง ครั้งแรกเป็นการจ ากเป็นที่ว่าเจ็บปวดรวดร้าวแสนสาหัสแล้ว แต่ครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่า เพราะเขาจะไม่ได้พบเธออีกต่อไปแล้ว เพียงคิดน้ำตาก็รื้นขึ้นมากลบนัยน์ตาจนพร่าไปหมด

บุตรชายคนโตเสียชีวิตในกองเพลิงเผาไหม้ กลายเป็นตราบาปในใจไม่มีวันเลือนหาย เขาจะไม่ยอมปล่อยให้บุตรคนนี้ตายจากไปอีกเด็ดขาด ความรู้สึกเสียใจอัดแน่นบีบรัดหัวใจบุรุษผู้เคยตัดสินผิด จนกลายเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ความเสียใจในวันวานยังคงหยั่งรากฝักลึกในหัวใจ บิดาผู้โง่เขลา

นางเข้าใจเรื่องราวเหล่านี้ดีเพราะเคยตายมาแล้วและภาพที่เห็นมันก็ชัดเจนว่าความเสียใจมันอยู่กับคนเราได้ไม่นานหรอก เมื่อมีคนมาปลอบโยน มีความสุขเข้ามามันก็จะทำให้ลืมเรื่องราวเสียใจไปได้ สุดท้ายคนตายก็จะกลายเป็นเพียงคนที่นอนสงบนิ่งภายในหลุมฝังศพรอให้ถึงวันครบรอบวันตายถึ งจะมีใครสักคนมาเยี่ยมเยือนพูดคุยหรือรำลึกถึง “ทุกชีวิตต้องเดินต่อไปพวกเราเองก็เช่นกัน” นางหันมากุมมือของตงป๋อเหวินแล้วมอบรอยยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ แต่เขาก็ยังคงมีเรื่องกังวลใจอยู่จนต้องตัดสินใจกล่าวออกไป

น้ำใจพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความเศร้า ทั้งสองคนเป็นแฟนกัน คบกันได้ยังไงผมไม่เคยได้ถาม รับรู้แค่ว่ามันจบลงที่คำว่า ‘จากตาย’ ตายอย่างเหี้ยมโหด ภาพสุดท้ายก่อนตายที่ได้เห็นก็น่าสงสารจับใจ น่าสงสารทั้งไอ้หวายที่ตายไป และน้ำใจที่ยังมีชีวิตอยู่