ความเสียใจหลังตาย Novels & Stories

เก็จมณียิ้มให้ลัดดาที่น้ำตาไหลส่งเสียงอื้อๆ ในลำคออยู่อย่างนั้น นัยน์ตาลัดดาหลากหลายความรู้สึก โกรธแค้น ไม่พอใจ เสียใจและเจ็บปวด “แค้นเหรอ แค้นแล้วไง ก็ทำอะไรฉันไม่ได้ ที่ฉันมาวันนี้ ฉันจะมาบอกแกว่า ฉันสุขสบายดี มีความสุขกับครอบครัวที่รักฉัน ไม่ได้ตั้งแง่เกลียดช ังฉันตั้งแต่ฉันยังไม่เกิด แต่ขอโทษ แกหว่านพืชเช่นไร ย่อมได้ผลเช่นนั้น ได้ยินอย่างนี้อกจะแตกตายไหมหนอ” พูดไปยิ้มไป “ลานะคะคุณย่า ถ้าตายหลานคนนี้ไม่มางานศพนะคะ”

ประสบอุบัติเหตุหรือเป็นอะไรไปจะเป็นอย่างไรต่อไป คนตาย ตายไปแล้วไม่รู้สิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน แต่คนเป็นต้องอยู่กับความเสียใจตลอดชีวิต เพราะรักและคิดถึงลูกสาวแทบขาดใจ ทำให้ปรเมศวร์รักชีวิตและลมหายใจตัวเองมากขึ้น เพื่อจะได้อยู่กับลูกไปนานๆ ถึงแม้ตอนนี้เขาทำ พลาดปล่อยให้ลูกสาวย้ายไปอยู่ที่อื่นกับอดีตภรรยาสาว

คำว่าผู้เสียชีวิตทำให้เขารู้สึกเข่าอ่อนขึ้นมาทันใด ก่อนที่น้ำใสๆ จะรื้นขึ้นมากลบนัยน์ตาจนทุกอย่างรอบกายพร่าเลือน หัวใจถูกบีบรัดอย่างแรงกับภาพที่เห็นตรงหน้า เขามันโง่! โง่ที่สุด ในที่สุดความโง่งี่เง่านั่นก็พาให้เขาต้องพบกับจุดจบที่ต้องสูญเสียอีกครั้ง ครั้งแรกเป็นการจ ากเป็นที่ว่าเจ็บปวดรวดร้าวแสนสาหัสแล้ว แต่ครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่า เพราะเขาจะไม่ได้พบเธออีกต่อไปแล้ว เพียงคิดน้ำตาก็รื้นขึ้นมากลบนัยน์ตาจนพร่าไปหมด

บุตรชายคนโตเสียชีวิตในกองเพลิงเผาไหม้ กลายเป็นตราบาปในใจไม่มีวันเลือนหาย เขาจะไม่ยอมปล่อยให้บุตรคนนี้ตายจากไปอีกเด็ดขาด ความรู้สึกเสียใจอัดแน่นบีบรัดหัวใจบุรุษผู้เคยตัดสินผิด จนกลายเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ความเสียใจในวันวานยังคงหยั่งรากฝักลึกในหัวใจ บิดาผู้โง่เขลา

นางเข้าใจเรื่องราวเหล่านี้ดีเพราะเคยตายมาแล้วและภาพที่เห็นมันก็ชัดเจนว่าความเสียใจมันอยู่กับคนเราได้ไม่นานหรอก เมื่อมีคนมาปลอบโยน มีความสุขเข้ามามันก็จะทำให้ลืมเรื่องราวเสียใจไปได้ สุดท้ายคนตายก็จะกลายเป็นเพียงคนที่นอนสงบนิ่งภายในหลุมฝังศพรอให้ถึงวันครบรอบวันตายถึ งจะมีใครสักคนมาเยี่ยมเยือนพูดคุยหรือรำลึกถึง “ทุกชีวิตต้องเดินต่อไปพวกเราเองก็เช่นกัน” นางหันมากุมมือของตงป๋อเหวินแล้วมอบรอยยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ แต่เขาก็ยังคงมีเรื่องกังวลใจอยู่จนต้องตัดสินใจกล่าวออกไป

น้ำใจพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความเศร้า ทั้งสองคนเป็นแฟนกัน คบกันได้ยังไงผมไม่เคยได้ถาม รับรู้แค่ว่ามันจบลงที่คำว่า ‘จากตาย’ ตายอย่างเหี้ยมโหด ภาพสุดท้ายก่อนตายที่ได้เห็นก็น่าสงสารจับใจ น่าสงสารทั้งไอ้หวายที่ตายไป และน้ำใจที่ยังมีชีวิตอยู่

มันไม่ใช่ความโศกเศร้าเสียใจ มันคือความรู้สึกสิ้นหวังและเกลียดชังตัวเองที่เกิดขึ้นหลังจากโลกทั้งใบของเขาพังทลายลงมา ซึ่งน่ากลัวยิ่งกว่าความโศกเศร้าเสียใจ ลู่จิ่งได้ยินแล้วช็อกมาก มองพ่อที่เหมือนคนสติแตก แล้วก็มองแม่ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

Pine: มันมีคนสองคน กำลังเสียใจกับเรื่องเรื่องหนึ่ง คนที่หนึ่งเสียใจจนเป็นความโกรธต่อเรื่องที่เกิดขึ้น ความโกรธของเขาเป็นเหมือนมังกร คนที่สองก็เสียใจ แต่เป็นแบบซึมๆ เหมือนหมา แต่หมาของเขาได้ตายไปแล้ว ก็คือเขาไม่เสียใจแล้ว แต่ยังทำเป็นเสียใจเพราะคนที่หนึ่งยังโกรธอ ยู่ LICO: มันอ่านยังไงให้เป็นคนละเรื่องเดียวกันได้ขนาดนั้นวะเนี่ย Red King Crab: … โอยตาย

เขาจ้องมองลั่วอ็ฉางด้วยดวงตาเบิกกว้างและประหลาดใจ แน่นอนว่าเขาไม่เคยคิดฝันว่าเขาจะตายง่าย ๆ แบบนี้ หงุดหงิด เสียใจ ไม่เต็มใจ! อารมณ์ที่ซับซ้อนต่าง ๆ ก่อต่อขึ้น แต่ถูกแทนที่ด้วยสีเทาที่ไร้ชีวิตชีวาอย่างรวดเร็ว “โครม!”

โงหัวขึ้นมามองเขาด้วยดวงตาวาววับ ทั้งที่เพิ่งร้องไห้เสียใจไปแท้ ๆ “ผมไม่มีทางตาย จะตายก็เพราะยอมให้คุณฆ่าชดเชยความผิดที่ผมทำให้คุณร้องไห้เสียใจ” “ที่ร้องไห้ไม่ได้เพราะเสียใจสักหน่อย”