ฆาตกร Romane & Geschichten

เกรียงไกรเบิกตากว้าง แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ "ใช่ ไอ้ผู้ชายสารเลว ไอ้ฆาตกรคนนั้น ไม่ว่าจะนานแค่ไหนฉันก็ไม่มีวันให้อภัยมัน มันฆ่าพ่อของฉันอย่างโหดเหี้ยม และฉันจะไม่มีวันลืมหน้าอุบาทว์ๆ ของมัน ฉันอยากฆ่ามันเหลือเกิน ฉันอยากให้มันตายด้วยมือของฉัน เพื่อจะได้แก้แค้นให้พ่อ!"

จ๊อดตะโกนหน้าซีด ไกรสรจักรกลอ้าปากกว้าง พลังงานพลาสม่าสีส้มแดงรวมตัวกันที่ลำคอ เตรียมจะปลดปล่อยลำแสงความร้อนสูงเพื่อแผดเผาทุกสิ่ง!

ภูผาพูดขึ้น "ต้องขอโทษด้วยนะคะ วันนี้ฉันมีนัดแล้วค่ะ มีแมงปอ ผู้ช่วยดิฉันว่างอยู่ค่ะ " รมย์นลินพูดขึ้น "ทำไม จะไปออกล่าเหยื่อรึไง" ภูผาพูดขึ้น

มือร้อนจัดแตะต้นคอขาวผ่องแล้วดึงเข้ามาจุมพิต ตะครุบเหยื่ออย่างรวดเร็วดุจเหยี่ยวดุร้าย แต่อู๋ซานเหนียงยกฝ่ามือขึ้นกันไว้ได้ รอบแรกป้องกันไว้ได้ แต่ทว่านึกไม่ถึงว่าเขาจะตะปบมือของนางลง ตรึงไว้แล้วประกบริมฝีปากลงไป เรียกว่าเอาปากมากระแทกชนกันจนต่างฝ่ายต่างเจ็บ ต้องหันไป ซี้ดปากคนละทาง ไอ้บ้า

เอกอัคราชทูตเอ่ย โคร์บาตาร์แค่นหัวเราะต่ำ ๆ ปรายตามองไปยังชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งนิ่งราวกับภูผาที่แข็งแกร่งเบื้องหลังตนเองท่ามกลางเหล่านักรบของชาฮาร์ “เจอีเต! เจอีเต! เจอีเต! เจอีเต!” นักรบของชาฮาร์ประสานเสียง เสียงฮือฮาก็ดังก้องทั่วพลับพลาทันทีเมื่อชื่อของเจอีเต เอ่ยออกมาจากปากเอกอัคราชทูต เจอีเต... คือนักรบผู้ที่ได้รับสมญาว่า หมาป่าทะเลทราย ของชาฮาร์ หนึ่งในแม่ทัพที่เคยทำศึกมานับครั้งไม่ถ้วนทั่วรอบแถบมองโกล ที่ทั้งแขนขาของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นอันเป็นหลักฐานการต่อสู่นับครั้งไม่ถ้วนของเขา

“ฉันใจดำอำมหิต ฉันวางแผนฆ่าคน แต่พวกพี่ก็ไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ ฉันไม่ได้ฆ่าเสิ่นถังเยว่คนเดียว พวกพี่ก็คือฆาตกรเหมือนกัน” คำพูดแต่ละประโยคเหมือนมีดคมกริบแทงทะลุหัวใจพวกเขา ทำให้ลมหายใจพวกเขาขาดห้วง

โคตรน่ากลัว “สวรรค์มั้ง” “นาย!” “หรือว่านรกดี!” กายแกร่งเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเปียกชุ่ม สวมเสื้อยืดสีน้ำเงินมีชื่อร้านวัสดุก่อสร้างของบ้านเธอสลักอยู่ด้านหลัง บ่งบอกว่าที่นี่ต้องเป็นแคมป์คนงานก่อสร้างของบิดาเธอแน่

แกร๊ก ปืนสีดำในมือถูกขึ้นไกรวดเร็วพลางกดแนบหน้าผากชุ่มเหงื่อของอีกฝ่ายพร้อมความเดือดดาลสุดขีด

องครักษ์ในวังกับทหารหน่วยเงาปะทะกันกลางหิมะ เสียงเหล็กปะทะเหล็กสั้น คม และไม่ยืดยาวตามนิสัยของผู้ล่าที่มาเพื่อฆ่า ไม่ใช่จับ ซูเหยาชักดาบไร้นามออกมา โลหะเย็นแตะฝ่ามือดังชีพจรของผู้ตาย นางเฉือนเส้นเอ็นมือของศัตรูคนหนึ่ง ลากตัวออกจากเส้นยิง เงาหน้ากากเงินก้าวลงจากระ เบียง เขาเคลื่อนตัวดุจเงาดาบ คม รวดเร็ว และไร้เสียง

ริต้ายิ้มกริ่มออกมาเพราะคิดจะทำอะไรบางอย่างอยู่ในใจ “ไม่ต้องตบจริงนะริต้า เพราะฉากต่อไปน้องหมอกต้องเข้ากับคิม” ผู้จัดละครเบรกริต้าเพราะไม่อยากให้เกิดการตบจริงขึ้น แต่นางเอกสาวกลับทำเพียงแค่ไหวหัวไหล่ให้เท่านั้น “ถ้าเห็นท่าไม่ดีก็รีบหลบนะน้องหมอก เดี๋ยวค่อยเทคกันใหม่”