ฆาตกร Novels & Stories

“ไอ้ชั่ว! ถ้ามึงทำอะไรแฟนกู กูไม่เอามึงไว้แน่!!” “จุ๊ๆ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ ก็แค่สนุกกันนิดหน่อยเอง” “ไอ้โรคจิต!” “ไอ้ฆาตกร! ด่าสิ ไอ้ฆาตรกร! ฮ่าๆๆๆ” “แกมันก็แค่สัตว์ร้ายตัวหนึ่งเท่านั้น”

เขาบอกไอ้ผาดแล้วดูดบุหรี่ปล่อยควันออกมาแล้วสาวท้าวเดินตรงไปยังตำรวจที่กำลังเข้ามาเคลียร์พื้นที่คลังแสงเดินมาถึงศพของปีแอร์ที่ตอนนี้ตำรวจกำลังดูศพของมันอยู่ “มิสเตอร์คอนแวนต์” หนึ่งนายตำรวจทำความเคารพเขา แม้เขาไม่ได้อยู่ที่สเปนแต่ทุกคนที่นี่รู้จักเขาผู้เป็นราชาแห่ งกาสิโน และราชาแห่งความบาป หากใครคิดจะต่อต้านหรือทรยศมันผู้นั้นต้องจบชีวิตลงและปีแอร์ก็คงเป็นหนึ่งในคนทรยศนั่นเช่นกัน

แกสตรอน มีเสียงตัดอากาศ ทรอยยังคงนั่งนิ่ง เขาขยับคอเล็กน้อยแต่ร่างกายก็ยังปกติดี เมื่อลืมตาขึ้นจึงเห็นว่าเพชฌฆาตล้มลงกองกับพื้นกลายเป็นเศษเหล็ก “โทษนะเพื่อน แต่คนนี้ฉันขอ” ลูกชายของลูก้ายืนบิดคอเล็กน้อย มือทั้งสองข้างถือดาบยาว ดวงตาสีฟ้าเข้มเหมือนกับเจมม่าจ้องเ ขาเขม็ง เขาแทบจะถอดแบบพ่อมา ยกเว้นแต่ชีวิตที่ต้องหนีตลอดทำให้เขาแข็งแกร่งว่าพ่อแม่มากนัก

ถึงตาสิงขรและมาลิน นายกองจ้องมองทั้งคู่ด้วยสายตาเหยียดหยาม “แล้วพวกเจ้าล่ะ? ดูท่าทางไม่เหมือนคนแถวนี้... อย่าบอกนะว่าเป็นคู่รักหนีตามกันมา?” สิงขรก้าวออกมาข้างหน้า เขาปรับเสียงให้ดูห้าวหาญและกักขฬะ “ข้าชื่อ ‘กานต์’ ดาบพเนจรจากแดนใต้ ส่วนนี่ ‘มิลิน’ น้องสาวข้า นางเป็นหมอสมุนไพร และมีดบิน... พวกเราได้ยินว่าที่นี่จ่ายงามสำหรับหัวของพวกผู้ไร้บุญ”

ชายผู้บ้าคลั่งร้องโหยหวน แต่เขากลับชักมือออกมาจากคีมหนีบกล้ามเนื้อไม่ได้ “ฆาตกรอันดับที่เก้า แสตรงเกิล ซ่อนตัวเร้นลับอยู่นาน ที่แท้ก็มามุดหัวอยู่ใต้ร่มเงาของเพลย์เมคเกอร์นี่เอง” เคนยูทุ่มฆาตกรลงกระแทกพื้นอย่างแรงจนแตกร้าว “อ๊ากกกก! เจ็บโว้ยย อดัม บุชเชอร์ ทำอะไรสัก อย่างสิ!”

เข็มบอก ห๊ะ!!! เสียงห้าสาวตะโกนขึ้นพร้อมกัน จนทุกคนบริเวณนั้นถึงกับหยุดและหันมามอง "ไอ้บ้าสอง มันบังอาจมาหลอกเพื่อนกู" นิ่มจังโกรธ

คำว่า ‘ฆาตกร’ ถูกพ่นออกมาจากปากเขาอีกครั้ง มันเป็นเหมือนตราบาป ที่ถูกยัดเยียดให้ และไม่มีวันหลุดพ้น พริริมาปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น กำแพงที่พยายามสร้างไว้พังทลายลงจนหมดสิ้น เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นประนบระดับอก ไหว้เขาด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเป็นสาย “ฮือออ พี่ตรี มัน ไม่ใช่นะ แพงไม่ได้ทำ ช่วยฟังกันหน่อยได้ไหม”

แกร็ก "ฮึก ๆ ฮือ"ลิต้ายอมปิดปากไม่ส่งเสียงร้องเมื่อบอดี้การ์ดด้านหน้าเอาปืนมาจ่อเธอ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดแต่เธอก็ต้องยอมกัดฟันทนให้โทมัสรังแกร่างกายเธอตามใจต้องการ แม้ความดุร้ายราวกับสัตว์ป่าผู้หิวโหยนั้นจะสร้างบาดแผลทำให้พรุ่งนี้เช้าเธอเป็นไข้นอนซมอยู่บนเตียงก็ตา ม "ฮึก"

แกร๊ก ~ “เฮ้อ...ง่วงนอนจัง” มัวแต่ยุ่งวุ่นกับลูกค้าจนลืมแนะนำตัวเลย สวัสดีทุกคนนะคะเราชื่อว่า เทียน น้า อย่างที่ทุกคนได้ยินกันเมื่อกี้ เรากำลังทำงานอยู่ในร้านมินิมาร์ทแวร์ซาย เป็นร้านขนาดกลางไม่เล็กไม่ใหญ่ ขายของจำพวกทั่วไปเลย เช่น น้ำ ขนม ข้าว และของใช้อื่น ๆ