ฆาตกร นิยาย & เรื่องราว

โกหกน่า〞 หลังจากคำร่ายเพื่อเรียกหน้าต่างสเตตัสของตัวเองเหมือนทุกทีจบลง หน้าต่างที่แสนคุ้นเคยก็ถูกแสดงอยู่ในระดับสายตาของกรเหมือนเช่นที่ผ่านมา เพียงแต่ว่าข้อมูลที่ถูกแสดงอยู่นั้นได้เปลี่ยนไปมาก นั่นเลยทำให้กรที่เห็นแบบนั้นถึงกับกลืนน้ำลายเสียงดัง แล้วตะโกนออกมาแบบนั้นด้วย อาการตกใจสุดขีดเลยทีเดียว ข้อมูลสเตตัส 『อุษณกร วัชรวิรุฬห์ 』เพศ ชาย อายุ 17 เผ่าพันธุ์ ยอดอมนุษย์ยักษา อาชีพ นักลอบสังหาร เลเวล 1

ซึ่งเขาไม่ได้สำนึกเลย “ไม่มีโรงพยาบาลไหนรับคุณเข้าทำงานสินะ คุณเลยแจ้นมานี่ อยากจะขอกลับมาทำงานก็บอกมาเถอะ” ปาลิดากำหมัดแน่นจนตัวสั่น โกรธจนเลือดขึ้นหน้า แก้มแดงเรื่อเหมือนลูกตำลึง “ฉันจะฆ่าคุณ!” เขากระดกคิ้วแล้วยิ้มยั่ว “ฆ่าเลยสิ ฆ่าเลย”

จากวันนั้นผมนึกว่าจะหมดเวรหมดกรรมจากมัน ไม่รู้ผมไปทำกรรมอะไรไว้มันตามไม่เลิก ตามอยู่นั่นแหละจับผมกด กดเสร็จผมก็หนี มันก็ตามเจอก็จับกด พอมีอะไรกันบ่อย เจอกันหลายๆ ครั้งความสัมพันธ์เกิดขึ้น จนได้คบกันอยู่กันมาจน 3 ปีอย่างที่เห็นตอนยังไม่คบก็พอรู้ว่ามันโหดและเถื่อน พอคบก ันโอ้โหทั้งขี้หึงทั้งขี้หวงเจ้าอารมณ์ขี้โมโหมีในตัวมัน โซน อายุ 29 ปี เป็นช่างสัก ใบหน้าคม ผิวขาว หุ่นล่ำ มีซิกแพ็ก มีรอยสักที่แขนข้างซ้าย ใจร้อน ปากร้าย ดุ ปัจจุบัน

หมวดก้องตายแล้ว เขาถูกนายเจตน์รัวลูกตะกั่วใส่นับไม่ถ้วนจนขาดใจ ก่อนที่ร่างกำยำของฆาตกรจะทรุดตัวลงกับพื้นแล้วร่ำไห้ออกมา ศิลารีบตั้งสติ แล้วปล่อยให้ราชันดูแลหนูนาต่อ เขาตรงเข้าไปจับกุมมือขวาของพ่อค้ายาที่นั่งนิ่งให้จับแต่โดยดี ศิลาเตะกระบอกปืนออกห่าง แล้วสวมกุญแจมือ อย่างรวดเร็ว นายเจตน์ไม่ได้ขัดขืน ทั้งยังมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า เหมือนคนที่ได้รับการปลดปล่อยทั้ง ๆ ที่กำลังจะถูกจองจำ

แจฟฟาท้าทาย “ก็ได้ข้ารับคำท้า” ทั้งสองลงจากพาหนะ ปักดาบไว้ที่พื้น ถอดเสื้อเกราะกับหมวกออก และตั้งท่าเตรียมพร้อม ดูจากรูปร่างมาร์แชล เสียเปรียบเห็น ๆ เพราะแจฟฟาตัวใหญ่กว่ามาก มันวิ่งเข้ามาและออกหมัดก่อน มาร์แชลหลบไม่ทันโดนเข้าที่ปลายคางเข้าอย่างจัง เขากระเด็นและมึนงง แต่ก็ พยายามยั้งตัวไว้ไม่ให้ล้ม และชกสวนไป หมัดถูกรับเอาไว้แจฟฟาบีบอย่างแรง มาร์แชลรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งมือราวกับโดนคีมเหล็กบีบ เขาพยายามสลัดให้หลุดแต่ก็ไม่อาจหลุด ได้ จึงตัดสินชกไปใต้รักแร้ แจฟฟาชาไปทั้งตัวเป็นจังหวะให้เขากระชากมือออกมา แล้วรีบถอย

<<>> <<>> <<>> /สวัสดีครับ/ /เฮ้ย ตะวัน จำเราได้รึเปล่า?/ /หึ ใคร?/ /ฟังนะ กู ชื่อ นิค/ /หยาบคาย ไอ้นิค/ /เอ๊า ผมชื่อนิคครับคุณทานตะวัน/

แกสตรอน มีเสียงตัดอากาศ ทรอยยังคงนั่งนิ่ง เขาขยับคอเล็กน้อยแต่ร่างกายก็ยังปกติดี เมื่อลืมตาขึ้นจึงเห็นว่าเพชฌฆาตล้มลงกองกับพื้นกลายเป็นเศษเหล็ก “โทษนะเพื่อน แต่คนนี้ฉันขอ” ลูกชายของลูก้ายืนบิดคอเล็กน้อย มือทั้งสองข้างถือดาบยาว ดวงตาสีฟ้าเข้มเหมือนกับเจมม่าจ้องเ ขาเขม็ง เขาแทบจะถอดแบบพ่อมา ยกเว้นแต่ชีวิตที่ต้องหนีตลอดทำให้เขาแข็งแกร่งว่าพ่อแม่มากนัก

ฆาตกรชั่วร้าย ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม เคยวางแผนลักพาตัวหลายสิบคดีในเวลาเพียงไม่กี่ปี ทำให้คนรวยพูดถึงกันอย่างมาก พวกเขายังใช้การวางยาพิษ การลอบสังหาร และวิธีอื่นในการก่ออาชญากรรมมากมาย และได้รับการจัดอันดับให้เป็นสิ่งมีชีวิตที่อันตรายอย่างยิ่งในประเทศต่าง ๆ ทั่วโล ก

ภาสิตานอนเป็นอัมพาตปากเบี้ยวพยายามเปล่งเสียงพูดน้ำตาไหลหางตา ร่างแกร่งทรุดฮวบคุกเข่าก้มหน้าร้องไห้อย่างเกินกลั้น เขารักและเคารพภาสิตาที่อุปการะเขาในวันที่เคว้งขว้างไร้ที่พึ่งไม่คิดเลยว่าเขาเคารพฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่ตัวเอง ลินินสงสารเขาจับใจพุ่งตัวเข้าไปโอบร่างแกร่งที่สั่นเทาเสียงส ะอื้นของเขาทำให้เธอร้องไห้ไปด้วย

อบซุ่มโจมตีที่เดิม เมื่อจู้จื่อนำกำลังพลมาถึงพื้นที่เขาเหลียง ปากทางนั้นกว้างแต่ทางออกแคบ จู้จื่อยังไม่ทันส่งคนปีนขึ้นไปยึดเชิงผาด้านบน ทหารม้าที่ทำหน้าที่อารักขาก็ถูกเกาทัณฑ์เจาะกะโหลกเสียก่อน ร่วงลงไปตายราวกับใบไม้ร่วง จู้จื่อเงยหน้าขึ้นมองตามทิศทางยิง จึงพบร องแม่ทัพหยางเกา สวมหน้ากากอัปลักษณ์ยืนกอดอกย้อนแสงตะวัน เกิดเป็นเงาทะมึนน่าสะพรึงกลัว ดวงตาคู่งามหรุบตามองเขาอย่างเย็นชา “ขึ้นสาย!”