จักรพรรดิ/ฮ่องเต้ Novels & Stories

ลับไปคุกเข่าทำความเคารพตามระเบียบของนางกำนัลชั้นต่ำที่สุด เบื้องหน้านางคือบุรุษในฉลองพระองค์สีม่วงเข้มปักดิ้นทองจางๆ ลายมังกรสี่เล็บ ท่าทางองอาจและแผ่รังสีแห่งอำนาจที่ทำให้บรรยากาศรอบกายกดดันจนหายใจลำบาก ใบหน้าของเขาคมเข้มดุจรูปสลัก แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับมีความ ระแวงและความโดดเดี่ยวที่ฝังลึก 'จ้าวลวี่' ฮ่องเต้ผู้ที่คนทั้งวังหลังต่างขนานนามว่า 'จักรพรรดิผู้ไร้ใจ' "หม่อมฉันเพียงขีดเขียนแก้เบื่อเพคะ" เสิ่นเวยตอบ โดยไม่เงยหน้ามอง

“เจ้าจะเอาอย่างไรพูดมา” “แน่ใจหรือจะให้ข้าพูด” “รีบ ๆ พูดมาได้แล้วอย่ามาพูดให้มากความ” “ได้ วันนี้ฮ่องเต้จะสละราชบัลลังก์ และคนที่จะขึ้นสืบทอดบัลลังก์ต่อจากนี้ไปคือองค์ชายสี่ ลั่วหยุนซี หาไม่แล้วข้าจะระเบิดวังทิ้งพร้อมกับพวกท่านทุกคนก็จะไม่มีชีวิตรอด”

"เดียวกันบ้าอะไร ฮ่องเต้เป็นสรรพนามที่ใช้เรียกแทนตำแหน่งจักรพรรดิ ส่วนตำแหน่งอ๋องเป็นตำแหน่งที่แต่งตั้งให้กับพระโอรส พระเชษฐา หรือพระอนุชาในองค์จักรพรรดิ หรือเรียกว่าเป็นบรรดาศักดิ์ชั้นพิเศษอยู่ลำดับสูงสุดในราชวงศ์จีนแล้วก็เป็นตำแหน่งที่มีสิทธิ สืบทอดตำแห น่งฮ่องเต้ได้ในสมัยราชวงศ์หมิงองค์จักพรรดิชอบส่งบรรดาอ๋องให้เดินทางไปปกครองดินแดนที่ได้รับมอบหมาย เพื่อที่โอรสและพระเชษฐาจะได้มีแคว้นในการปกครองของตนเองแต่ถ้าอ๋องคนไหนมีแนวโน้มว่าจะเป็นภัยต่อบ้านเมือง

หลวงจีนลืมชื่อ ภิกษุชราผู้มีร่องรอยลี้ลับหาตัวพบยากนักหนา กำลังคีบเนื้อแพะตุ๋นน้ำแดงเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ประมุขพรรคยาจกประสานมือค้อมศีรษะให้ฮ่องเต้เป็นอันดับแรก

จักรพรรดิหนุ่มบ่นพึมพำ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้มังกรอย่างเกียจคร้าน พลางนึกถึงชะตาชีวิตอันน่าเบื่อบนบัลลังก์มังกรที่แข็งเหมือนเขียงหมู ใครๆ ก็บอกว่าข้า ‘สุ่ยเทียนจุน’ เป็นฮ่องเต้ผู้มีบุญญาธิการ ประสูติในฤกษ์ดาวมังกรทอง แต่จะมีใครรู้บ้างว่าไอ้ดวงบ้านี่มันทำให้ข้าต้องเ ห็นสิ่งที่ไม่อยากเห็น

สิ้นเสียงประกาศทรงพลัง โอรสสวรรค์ทรงหยัดพระวรกายขึ้นจากบัลลังก์มังกรอย่างสง่างาม พระหัตถ์หนาสะบัดชายฉลองพระองค์ที่ปักลายมังกรห้าเล็บสีทองอร่ามจนเกิดเสียง รังสีอำนาจแห่งจักรพรรดิแผ่ซ่านสะกดจนขุนนางทุกคนต้องก้มกราบราบลงกับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ห้าวเทีย นฮ่องเต้ทรงก้าวพระบาทลงจากบัลลังก์อย่างมั่นคง พลางทอดพระเนตรมองไหลเยี่ยนฟางด้วยความพึงพระทัยอย่างยิ่ง ก่อนจะเสด็จดำเนินลับหายไปหลังม่านมังกร พร้อมด้วยเหล่าขันทีและนางกำนัลที่รีบก้าวตามเสด็จไปเป็นพรวน

เพียงเท่านั้น วันต้นปีอันหนาวเหน็บก็กลายเป็นฤดูใบไม้ผลิแสนอบอุ่นอย่างง่ายดาย เจ้าของร่างอรชรขยับลุกขึ้นสวมกอดองค์ชายสิบสาม “เจ้าเป็นความภาคภูมิใจของแม่ องค์ชายสิบสาม” “แต่ยังมิมีราชโองการออกมา ลูกมิอยากให้เสด็จแม่…” พระสนมเสียนเฟยส่ายหน้า “เจ้ามีแม่ทัพประจิมอยู่ด้วย อย่างไรเสียเสด็จพ่อของเจ้าย่อมมอบหมายหน้าที่สำคัญนี้ให้แน่ องค์ชายสิบสามเจ้าต้องเป็นฮ่องเต้ เป็นที่พึ่งพิงของแม่และพี่สาวของเจ้า ใช่หรือไม่ หรงเอ๋อร์”

เฉินเฉิงฮ่องเต้เชิดพระพักตร์ขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว สองมือไพล่หลัง แผ่นหลังเหยียดตรง เรือนร่างสูงเด่นงามสง่าสมดั่งผู้อยู่บนบัลลังก์มังกร อยู่เหนือคนนับล้าน “หม่อมฉันไม่เคยทำผิดต่อพระองค์” แม้เสียงของฮองเฮาจะแผ่วเบา แต่คำนั้นหนักแน่น นับตั้งแต่นางอภิเษกกับ

"แล้วจะให้ดาวเรียกท่านประธานว่าอะไรละคะ" "ทศ...ผมชื่อทศราช" เขามองจ้องมาที่ฉันก่อนจะตอบ "ได้ค่ะ...คุณทศ" "งั้นดาวขอตัวก่อนนะคะ" ฉันพูดแล้วลุกขึ้นก้มหัวให้เขาทีนึงก่อนจะเดินออกจากห้องนี้ไป ออกมาเห็นคุณชัชกำลังจัดแฟ้มเอกสารกองโตอยู่

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม