จี้เฉิน Novels & Stories

เซียวเป่ยตอบ ถังจิ้งจือรีบพูดทันทีว่า:“ปรมาจารย์เซียว ผมรู้ว่าคุณมีความสามารถมาก แต่คุณไม่ควรพูดประโยคนั้น อาจารย์ของชิงจู๋ ชื่อเฉินเป่ยกั๋ว เขาเป็นคนที่กระผมตั้งใจเชิญมาจากสมาคมศิลปะการต่อสู้ประจำเมือง ในวงการศิลปะการต่อสู้ มีชื่อเสียงที่โด่งดังเป็นอย่างมาก” “สิ่งท ี่คุณเพิ่งจะพูดไปเมื่อกี้ ทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองแล้ว” “หลังจากที่คุณเฉินเหล่ารู้เรื่องนี้แล้ว ก็โกรธเป็นฟืนไฟ บอกว่าจะมาประลองกับคุณสักครั้งให้ได้”

เสิ่นเหยาขมวดคิ้ว เซียวเฉินเป็นคนอะไรล่ะ ศิษย์ใหญ่ของนิกายเทียนเฮ่อ อัจฉริยะนักดาบที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง

เฉินปินกล่าว หานซานเฉียนยิ้ม เฉินปินนั้นเป็นจิ้งจอกเฒ่า เขามีหัวสมองที่ฉับไว เจตนาในคำพูดของหานซานเฉียนคือการหาผู้หนุนหลังให้เจียงหยิงหยิงในเมืองหลงซื่อเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกในอนาคต ถึงอย่างไรเธอยังต้องเรียนที่เมืองหลงซื่อต่อ

ที่ตั้งอยู่กลางห้องโถงไปนั้นบนเตียงไม้มีร่างของชายผู้หนึ่งที่กำลังหลับใหลอยู่ จ๋ายเฉินฉี นั่นคือนามของจิ้งจอกเก้าหางสีขาวแห่งป่าท้อที่เป็นเพื่อนเล่นของเซียนบุปผาอย่าง เหมยซินซู แต่เมื่อไม่กี่ชั่วยามมานี้ระหว่างที่กำลังแอบดื่มสุราดอกท้อ ชมวิวที่เต็มไปด้วยลูกท้อสวรรค์น่าก ินทั้งหลาย กลับมีพายุลูกใหญ่พัดผ่านป่าท้ออย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันที่จะได้ตกใจก็พัดให้เขานั้นตกลงมายังถงอวิ๋นเมิ่งเสียแล้ว

ในคืนก่อนวันที่เขาจะออกเดินทางจากเมืองซื่อเหอนั้น ขณะกำลังศึกษาแผนที่ ตลอดจนข้อมูลเกี่ยวกับเมืองฉางโจว ที่เลขาเจียงค้นคว้ามาให้นั้น จู่ๆ หน้าต่างห้องทำงานของเขาก็พลันเปิดออก สายลมยามดึกพัดเรื่อยเข้ามานั้น ไม่ได้ทำให้เขาประหลาดใจเท่ากับผู้มาเยือนในยามวิกาลเลย เขาเป็นช ายร่างกำยำ หน้าตาดุดัน ผิวดำแดงดั่งพุทราสุก ดวงตาเรียวใหญ่ภายใต้คิ้วมังกรเข้ม เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ยามประสานมือข้างหนึ่งกับกำปั้นของตนเอง “ข้าคงจื่อ คารวะใต้ท้าวเฉิน ข้าเป็นคนของสำนักทักษิณ”

เฉินลู่เป็นชายตัวดำแนะนำตัวเอง แววตาหื่นที่มองมาทำเอาเยี่ยนเหนียงรู้สึกตื่นเต้น คนพวกนี้เป็นจับกังแบกข้าวสาร “ข้าชื่อเสี่ยวม่าน แล้วนี่เจียวเหม่ยสหายข้า… เราทั้งสองเป็นสาวใช้อยู่ในบ้านเศรษฐี เราแอบพากันออกมาเที่ยว… เราอยากเจอเรื่องตื่นเต้นเร้าใจ”

หนานเอ๋อร์ตาเบิกกว้างในทันทีเมื่อได้เห็นจี้หยกดังกล่าว นางรีบลุกเข้ามาประคองเฉินเม่าด้วยสองมือที่สั่นเทา ความหวังที่ริบหรี่ลงไปทุกวันทุกวันกลับลุกโชติช่วงอีกครั้ง โจวหนานเอ๋อร์รีบกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างคนที่แทบลืมหายใจ “เฉินเม่า...จี้หยกชิ้นนี้...เจ้าได้มาจากท ี่ใด”

[ลูกศิษย์ของคุณไม่ใช่เก้าอี้นะครับ! “รู้แล้วน่า” ระบบบอกนางแล้วว่าลูกศิษย์คนใหม่ของนางแท้จริงแล้วคือองค์ชายเก้าแห่งแคว้นเฉิน เขามีนามว่า จินชิงจู อายุสิบห้าปีสมบูรณ์ แต่เนื่องจากว่าเขามีสมองที่ค่อนข้าง...ไม่สมบูรณ์ เขาจึงไม่ได้รับความสนใจจากฮ่องเต้หรือแม้แต่คนรับใช้ แ ละด้วยนิสัยของเขาเมื่อได้รับคำสั่งเขาก็จะทำตามทุกอย่างโดยที่ไม่มีการโต้แย้ง นั่นจึงมักจะทำให้เขาถูกรังแกเป็นประจำ เขาเป็นองค์ชายที่น่าสมเพชมาก

“ครับ” ชายหนุ่มยื่นมือไปจับกับชายวัยกลางคนตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ระดับสูงของแบรนด์ที่เข้ามารับหน้าเขา มิสเตอร์เฉินคนนี้เป็นผู้ลงทุนรายใหญ่คนสำคัญในอุตสาหกรรมภาพยนต์ของเมืองจีน เขาแสดงเจตจำนงว่าต้องการพบประธานทีเอ็มเค สมใจแล้วก็จากไปพร้อมกับความหวังที่ว่าจะได้ทานอาหารร่วมกัน สักมื้อก่อนบินกลับประเทศในอีกสามวันข้างหน้า

เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนกรอบหน้าของเฉินซิ่วลี่ ในนิยายบรรยายเอาไว้ว่าเย่ชิงเหวินเป็นคนฉลาด ช่างสังเกต และมีไหวพริบมาก ขอเพียงมีพิรุธแค่เล็กน้อยก็ทำให้เขาเชื่อมโยงเรื่องราวต่างๆ ได้ราวกับมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เป็นคนที่เรียกได้ว่าอัจฉริยะเหนือคน มีเพียงหลี่อันเฉิงตั