ชาตินี้ข้าขอเป็นชายาองค์ชายจอมโฉด Novels & Stories

ชายคนนั้นรู้สึกพอใจที่ลูกเชื่อฟังตนเป็นอย่างดีและก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปอุ้มร่างของเมียที่บัดนี้ไม่ได้อยู่ในสภาพเดิมเจ้าตัวจึงได้มานั่งคุกเข่าลงต่อหน้าเสี่ยวหนิงเป็นการร้องขออีกครั้งด้วยใบหน้าเศร้าหมอง “คุณหนูข้ารู้ว่าสิ่งที่ข้าจะพูดต่อไปนี้เป็นการเห็นแก่ตัว แต่ข้าขอร้อง ท่า นได้โปรดเมตตาต่อลูกนกตกยากด้วยเถอะ เอาไว้หากชาติหน้ามีจริงข้าจะขอเกิดมาเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ท่าน” ชายคนนั้นพูดไปก็ยกชายเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตา

อี้เวยหนิงโกหกเพราะไม่อยากบอกชื่อจริงของตนเอง “ข้าไป๋เทียนจินเป็นองค์ชายแคว้นนี้อย่างไรล่ะ” เขาตอบด้วยท่าทางภูมิใจในฐานะตนเอง

“หม่อมฉันอยากให้องค์ชายแต่งชายาเอกเพคะ” “ตัวเจ้าไม่แต่ง อยากให้ข้าแต่งหรือไง ไม่เกินไปหรือไงเห็นข้าเป็นอะไรจางลู่เสียน!!!!”

"อ๊าก!!!! ท่านพ่อท่านแม่ช่วยข้าด้วยข้าเจ็บเหลือเกิน ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยด้วย!!!!" บุรุษหนุ่มผู้นี้เอ่ยออกมา อยากน่าสมเพชไม่เหลือคาบคุณชายผู้สูงศักดิ์อีกต่อไป

เสียงแผ่วดังขึ้น “หากท่านอยากรู้ข้าจะบอกก็ได้ เพียงหวังว่าท่านจะไม่โกรธขึ้งในตัวข้า” เขายิ้ม “ข้าเป็นคนแคว้นเยียน”

“องค์ชาย ดูจากการแต่งกายน่าจะเป็นหมอของแคว้นต้าหลี่ ดูสิร่างบอบบางราวกับสตรี ผิวนวลข่าวผ่อง” ทหารร่างกำยำเอ่ยขึ้น จ้องมองเว่ยฮวาเหยาด้วยสายตาหื่นกาม แสยะยิ้มออกมาอย่างน่าขยะแขยง

บทนำ กรี๊ด!!!!!!!! “ปล่อยข้านะ!! พวกเจ้าจะทำอะไร ข้าเป็นชายาองค์รัชทายาทแห่งแผ่นดินหลงหยางนะ!!!”

“ขอโทษเจ้าค่ะ บ่าวแค่สงสัยว่าเหตุใดวันนี้คุณหนูถึงดูแปลกไป ราวกับไม่ใช่คุณหนูคนเดิม คุณหนูตื่นแล้ว นี้ย่อมไม่ใช่ความฝันเจ้าค่ะ” “ไม่ได้ฝันจริง ๆ ด้วย ในจวนนี้คงจะมีแต่เจ้าที่กล้าต่อปากต่อคำข้า เจ้าคิดว่าข้าเปลี่ยนไป แล้วเจ้าอยากให้ข้าเป็นแบบไหน เป็นคนอารมณ์ร้ายโมโหง่าย เ อาแต่ใจเหมือนเมื่อก่อน หรืออยากให้ข้าเป็นเสวี่ยไป๋อีกคน”

“ฉันขอพี่เจคอปแล้วกัน ดูกร้าวใจมาก ฉันชอบผู้ชายแบดๆ ” “คนนี้เจ้าชู้ตัวพ่อนะแก ไหวเหรอ?” “ไหวดิ หล่อแบบนี้ได้ซักทีจะไม่ลืมพระคุณ” กรี้ดด กรี้ดด

ชายหนุ่มชักไม่สมอารมณ์ ตัวมันนั้นทั้งสกปรก หาที่พิศให้งามแทบ ไม่มี ยังทำท่าโอหัง “ก็ข้าเป็นคุณชายของตระกูลฉี ตัวจริงเสียงจริง เรื่องนี้มิอาจเปลี่ยนแปลง” “ใช่ ท่านเป็นมันผู้นั้น มิเสียแรงที่ข้าต้องเจ็บตัวถึงเพียงนี้”