ชุลมุนวุ่นรักเปลี่ยนฮูหยินแม่ทัพอย่างข้าให้เป็นชายาอ๋อง Novels & Stories

“ท่านอ๋องชมเกินไปแล้ว ข้ามิกล้ารับ” ถูลี่อ๋องคิ้วกระตุก “แล้วสถานการณ์ศึกตอนนี้เรียบร้อยหรือเปล่า” แม่ทัพคู่หลางกัดฟันจนสันกรามเด่นชัด หน้ากากบนหน้าเปลี่ยนไปแล้วกว่าร้อยอารมณ์ เขาเป็นแม่ทัพผู้โดดเด่น อายุไม่ใช่น้อย ๆ การถูกท่าทางหยิ่งยโสของเด็กอมมือเฉกเช่นถูลี่อ๋องมากดข่ม ย่ อมทำให้แม่ทัพอย่างเขาไม่พึงพอใจ ทว่าถูลี่อ๋องหรือจะสน แม่ทัพก็คือแม่ทัพ อ๋องก็คืออ๋อง หากว่ากันตามบรรดาศักดิ์ อ๋องย่อมสูงส่งกว่า

ฮูหยินตั้งครรภ์ แม่ทัพไม่สนใจภรรยา เพียงแค่เข้ามา เพียงแค่เอาอกเอาใจ เพียงแค่รอเวลาให้เขาใจอ่อน ตำแหน่งอนุ ก็จะตกเป็นของนางโดยไม่ยาก และจากอนุนางก็จะขับอู่เหมยหลินออกไปแล้วขึ้นเป็นฮูหยินเอกแทน “…” แต่พอได้พบจริง ๆ ทุกอย่างกลับไม่เป็นเช่นนั้น อู่เหมยหลิน ไม่ใช่สต รีที่นางคาดคิด

"แล้วหากเรื่องนี้ผ่านไปเล่าสวี่เอ๋อร์ เจ้าจะไปรับฮูหยินของเจ้ากลับคืนมาหรือไม่ หรือจะตบแต่งแม่นางไป่เข้ามาแทน" หานสวี่ก้มหน้าลงถอนหายใจออกมาเสียงดัง เรื่องไป่อ้ายเหม่ยไม่ใช่ว่าเขาจะหูตามืดบอด เหตุใดเขาจะไม่รู้ว่านางเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม หลังจากได้เจอแม่ทัพหนุ่มในวันนั้น ก็ดูเห มือนว่าไม่เพียงแค่ไป่อ้ายเหม่ย ทว่ายังมีฮูหยินน้อยของตนอีกด้วยที่เปลี่ยนไป หากจะให้พูดตามความจริงเขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกเช่นไร เรื่องนั้นก็ปล่อยไปก่อนเถิด สิ่งที่น่าห่วงที่สุดก็คงไม่พ้นเรื่องตรงหน้านี้

หนึ่งชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงนั้น เอ่ยถามออกมาลอย ๆ ด้วยไม่แน่ใจว่าท่านแม่ทัพ ผู้ซึ่งมีความฉลาด สุขุมและรอบคอบ แตกต่างจากจ้าวฮูหยินผู้เป็นมารดา ประหนึ่งมิใช่สายเลือดเดียวกัน “ความรัก ที่มีความเอนเอียง ย่อมทำให้คนเปลี่ยนแปลงได้เสมอ จ้าวฮูหยินรักในตัวคุณชายรอง ทุก

คำว่า ชายคนรักของข้า กลายเป็นประหนึ่งค้อนเหล็กทุบตรงอกแม่ทัพดวงตาเขากระตุกวูบ เลือดลมพลิกกลับอย่างรุนแรง ใบหน้าเปลี่ยนสีอย่างเฉียบพลัน ร่างกำยำสั่นสะท้านควบคุมไม่อยู่ปากเขาอ้าออกแต่ไม่มีถ้อยคำใดเล็ดลอดก่อนที่ร่างอันเคยแข็งแกร่งจะทรุดฮวบลงดังเสียงหนัก ตึง! แม่ทัพฉินเทียนหง ชักกระตุกบนพื้น หายใจหอบถี่ เลือดไหลซึมริมฝีปาก ปราณภายในปั่นป่วนราวกำลังแยกสลาย ทั้งหมดเป็นผลของโทสะและความอัปยศที่ท่วมท้นจนหัวใจมิอาจรับไหว

เสี่ยวชุ่ย เดินตามหลังผู้เป็นนายต้อยๆ ดวงตาจับจ้องแผ่นหลังบอบบางที่เดินเชิดหน้าอย่างมั่นคง นางจำได้ดีว่าเมื่อก่อน ฮูหยินหลงรักท่านแม่ทัพมากเพียงใด รักจนยอมลดศักดิ์ศรี ยอมทำตัวโง่เขลาเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่บัดนี้... สายตาที่ฮูหยินมองท่านแม่ทัพกลับว่างเปล่า เย็นชา ราวกับม องคนแปลกหน้า หรืออาจจะแย่กว่านั้น... เหมือนมองสิ่งที่น่ารังเกียจจนไม่อยากเฉียดกายเข้าใกล้

เขามองตรงมาที่เมิ่งซูเหยาแล้วกล่าวเสียงเข้ม “ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าจวนแม่ทัพไม่เคยมีฮูหยินเอก เจ้าเป็นคนที่แต่งแก้เคล็ดเท่านั้น อย่าคิดใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกผู้คนในจวนอีก!” เมิ่งซูเหยา ริมฝีปากยกยิ้มประชด แค่นหัวเราะ “หึ พวกเจ้าสองคนจงรับรู้ไว้เถิดว่า ข้าไม่เคยอยากเอาตั วเองมาพัวพันในรักของหญิงชั่วชายเลวสักนิด”

“ขออภัยคุณหนูลู่ เรื่องนี้หาใช่ความผิดของข้า เป็นคุณหนูที่เทียวเข้าเทียวออกสกุลชางเอง เหตุใดข้าต้องรับผิดชอบในเรื่องนี้” “ท่านแม่ทัพ ท่านใจร้ายเกินไปแล้ว จะเห็นแก่ความสัมพันธ์ครั้งเก่าของเรามิได้เลยหรือ เพียงแค่ท่านแต่งกับฮูหยินจ้าว ข้าที่เป็นคนรักของท่านก็อับอายผู้คน จนไม่รู้เอา หน้าไปไว้ที่ใด” จากคำอ้อนวอน เปลี่ยนมาเป็นตัดพ้อทันที

“ข้าคิดกับคุณชายชูแค่เพียงเป็นสหายที่ดีต่อกัน แล้วตอนนี้คุณชายชูก็คงจะคิดกับข้าเพียงแค่นั้นด้วย ท่านพี่ลืมไปแล้วหรือ ว่าคุณชายชูแต่งงานกับคุณหนูฟางหนิงแล้ว มีบุตรสาวน่ารัก ๆ จนท่านพี่ยังคิดจะไปหมั้นหมายให้หยางเอ๋อร์ของเราเลย” ริมฝีปากของแม่ทัพเผยรอยยิ้มกว้าง ก้มลง ไปฉกฉวยหอมแก้มของฮูหยินอย่างรักใคร่ ที่พูดไปก็แค่กระเซ้าแหย่ภรรยาเท่านั้น หาได้หึงหวงอย่างที่ปากพูดไม่ เพราะเชื่อมั่นในความรักที่ภรรยามีต่อเขาจนหมดใจ

ฟางอันโหรวถอนหายใจด้วยความลังเล อีกฝ่ายไม่ได้เป็นเพียงสาวใช้ แต่ยังเป็นญาติห่างๆ ของนางด้วย บิดาของนางกลับบ้านเกิด หลีกทางให้นางขึ้นมาเป็นฮูหยินน้อยของจวนแม่ทัพโดนไม่มีสิ่งใดมาขวางทาง ตอนนี้นางทำสำเร็จแล้วฮูหยินใหญ่เอ็นดูรักใคร่นาง อวี้เสียนอวิ๋นเองก็ เลื่อนนางขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก นางจะปล่อยให้สิ่งใดมาขวางทางความปรารถนาไม่ได้อีก! “เด็กโง่ ข้าพูดจริง ข้าจะส่งเจ้ากลับบ้านเกิด ไปหาท่านพ่อ ให้เขาเป็นคนจัดการเรื่องงานแต่งงานของเจ้ากับคนรัก”