ดาร์ก Novels & Stories

โมราห์ตบเข้าหน้าผมอย่างแรง “ใช่โมราห์เอากับคนอื่นไปทั่ว โมราห์เป็นผู้หยิงสกปรก ฮือๆ โมราห์มันสกปรกจริงๆ ฮือๆ”น้ำตาเธอเริ่มไหลออกมา “โมราห์ คือผม....”

ชายหนุ่มกระฉากเสียงใส่ “หนีอะไร ฉันมาทำงาน จะให้เดินทางค่ำมืดทุกวัน อันตรายแย่ เดี๋ยวนี้ ...คนเลวววว..มันเยอะ” เธอย้ำเสียงประโยคหลัง เพื่อหวังให้คนฟังรู้ตัว

ม่านยังไม่ถูกรูดปิด โซฟาตัวยาวกลางห้องกลายเป็นที่พิงร่างของหญิงสาวผู้เปลี่ยวเหงา นารานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น เอกสารในมือสั่นเล็กน้อยจากแรงกำ เธอยังไม่เปิดไฟ เธอไม่ต้องการแสง เพราะในเวลานี้…ความมืดคือเพื่อนที่ปลอบโยนได้ดีกว่าแสงสว่างใด แฟ้มรายงานถูกวางไว้บนตัก

น้องสาวขยับเข้าไปใกล้ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปคู่ ก่อนจะลงสตอรี่ กรุงเทพจ๋า เทียนมาแล้ว ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ในความมืดมืด พ่นควันสีขาว ออกจากปาก มองออกไปริมเขาที่เงียบสงบ คนที่มีเงินมากมายอย่างเขา ทำไมเหงาเหลือเกิน

เสียงก้าวเท้าของผู้ที่เข้ามาเยือนสุสานสะท้อนกลับมาเป็นเสียงก้องกังวานในความเงียบงัน ความมืดที่ปกคลุมทั่วบริเวณทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความอึดอัดและกดดัน แม้จะมีแสงจากตะเกียงที่นำพาแสงสว่างเพียงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศน่ากลัวนั้นหายไป ที่มุมหนึ่งของสุสาน มีบ่อน้ ำเก่าแก่ที่ลึกและมืด เสียงน้ำหยดจากขอบบ่อน้ำลงไปในความลึกที่มืดมน ยิ่งเพิ่มความน่ากลัวและลึกลับให้กับสุสาน

“ “ “รัตติกาลลึกล้ำหาใดเปรียบ เป็นที่สุดของที่สุดแห่งความมืดมิด - ดาร์คไนท์ซิริอุสปรากฎกาย!” กลุ่มปริศนา... กร ลิลิธและคาเรนประกาศก้องพร้อมระเบิดควันสีดำขึ้นดัง ตู้ม! เป็นฉากหลัง พวกเขาเหมือนขบวนการห้าสีที่ฉายทางทีวียังไงอย่างนั้น

00 ณ ถนน 109 บริเวณหน้าตึกร้างสูงเสียดฟ้าพวกชายชุดดำใส่หมวกไอ้โม่งปิดบังใบหน้าหลาย10คนพร้อมหัวหน้าแก๊งกำลังยืนคุมตัวนีน่ากับซินดี้โดยใช้ปืนจ่ออยู่ที่คอทั้งคู่เผชิญหน้ากับแดเนียลและพวกตามเวลานัดหมายพร้อมกับเงินสดเต็มกระเป๋า

“อืม… ไม่รู้ว่ามึงรู้จักไหม เดี๋ยวเขาไปมึงก็รู้เอง” [1] doppelgänger คือ “เงาคู่”, “ตัวแทนจากโลกวิญญาณ”, หรือ “ลางร้าย” หากใครเห็น doppelgänger ของตัวเอง จะหมายถึงลางไม่ดี หรือความตายที่ใกล้เข้ามา

“อื้ออ~” เสียงครางในลำคอดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ฝ่าความมืดสลัวในเวลาที่ใกล้เช้า

นางลุกขึ้น กำตะกร้าแน่น แม้น้ำเสียงพยายามแข็ง แต่ปลายเสียงกลับสั่นเบา ๆ แล้วมันก็เผยตัวออกจากเงาไม้ หมีดำตัวใหญ่ กายสูงเกือบเท่าบุรุษสองคนซ้อน ขนสีดำเงาทึบ หนาแน่นราวผืนพรมขนสัตว์ ดวงตากลมดำสนิทจับจ้องนางนิ่งงัน ไร้แววเป็นมิตร อุ้งเท้าขนาดมหึมากดพื้นจนใบไม้ย ุบตามแรง