ดาร์ก Novels & Stories

" อึก " องค์กรดาร์ก นอกจากการค้าอาวุธสงครามข้ามแดนเป็นมาเฟียกลางตลาดมืด ยังมีธุรกิจหนึ่งที่แฝงอยู่ นั่นคือผับ เรกาโดจอดรถในลานวีไอพี หลังอาสาขับมาเองด้วยความเร็วสูงคันเร่งจมเข็มไมล์ เขาไม่เคยเปลี่ยน เว้นแต่เอมิเลียที่เปลี่ยนไปหมดจด ชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ ความเกร็งตอนอยู ่ใกล้เขา กับสีหน้าสลดคู่กันเสมือนเนื้อแท้ของเธอ บัดนี้มันตรงกันข้าม

แต่ยังไม่ทันเดินไปได้ไกล ในแสงสลัวที่ถูกต้นไม้หนาทึบบังจนมืด หลังก้อนหินที่ไม่ไกลนัก มีเงาร่างสีดำทมิฬค่อยๆ ก้าวออกมา เงาแล้วเงาเล่า หนึ่งคน สองคน สามคน เงาร่างจำนวนมากปรากฏขึ้น ลำตัวยาวรีดูไม่ใช่มนุษย์ สะท้อนแสงสลัวกลายเป็นเงาผี

ฉันรับแก้วน้ำมา แล้วดื่มมันจนหมดในคำเดียว… ยานั้นขมจัด ดื่มเสร็จ ฉันก็หมดสติไปทันที เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง…สิ่งที่เห็นคือความมืดมิด จะว่าเป็นสีดำสนิท ก็ไม่ใช่ มันคือความว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ฉันรู้ตัวเลยว่าฉัน ตาบอดแล้ว "ป้าฮวา?" ฉันเรียกเบาๆ

เราทั้งคู่มันพวกประเภทน้ำมันกับไฟอยู่ละ ศีลเสมอจนน่ากลัวถ้าขาดจิตสำนึกหันสู่ด้านมืดหรือบ้าคลั่งขึ้นมาคงพากันเตลิดเหมือนฮาร์ลีย์ควินน์กับโจ๊กเกอร์ “สรุปฮังเลนี่ชื่อจริงหรือนามแฝง” เขาก็พอเดาได้อยู่ว่าป๊าทินคงเป็นฉายามาจากชื่อจริง เลยอยากถามเพื่อความแน่ใจไม่รู้ยังมี เรื่องไหนอีกไหมที่ทำเพื่อหลอกดาว

ดวงหน้าหล่อใสตรงข้ามกับวัยสี่สิบผุดยิ้มกว้างออกมาให้เมียด้วยความปลาบปลื้มใจ “ขอบใจนะยัยม้ามืด” ลัยลาเบะปาก “หมอใจร้าย เรียกแบบนี้อีกแล้ว” “งั้นไม่เรียกม้ามืด เรียก Dark Horse แทน”

สน่ห์ในแบบฉบับผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าที่เคยจำได้หลายเท่า แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนไปเลยคือดวงตาคมกร้าวซึ่งมีประกายไฟอยู่ในนั้น เพียงแค่คนผู้นี้ปรากฏตัวก็กดดันให้บรรยากาศรายรอบหนักอึ้ง เต็มไปด้วยอันตราย เฉินเถาฮวาตัดสินใจเงียบ พยายามใช้ความมืดพรางกาย แม้ว่าเมฆบนฟ้าจะล อยเลื่อนบดบังแสงจันทร์อีกครั้ง แต่ความมืดสลัวและม่านไอน้ำร้อนไม่อาจช่วยขวางกั้นกระแสเพลิงในแววตาของชายฉกรรจ์ผู้นี้ได้ นางไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะสู้ไหว

มือบางปลดกระดุมชุดเดรสเข้ารูปออกทีละเม็ด พูดไปก็เสียเวลาเปล่า ทำให้มันจบ ๆ จะได้ไปจากที่นี่ กระโปรงตัวสวยร่วงลงไปกองที่พื้น เมื่อแกะเชือกที่ผูกไว้เป็นโบว์ตรงเอวออกจากกัน ทั้งตัวของหญิงสาวเหลือแค่ชุดชั้นในลูกไม้สีดำปิดบังเอาไว้ ภาสันต์มองภาพตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ โดยเฉพาะผ้าลูกไม้สีดำที่ห่อหุ้มอกอวบเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ ผิวของเธอขาวจัดเมื่อตัดกับผ้าชิ้นน้อยสีดำสนิท ยิ่งทำให้เธอดูร้อนแรงและน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน

รถกระบะสี่ประตูคันสีดำขับออกไปจากมหาวิทยาลัยอย่างเชื่องช้า ในตอนที่ท้องฟ้าทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีดำ ระหว่างนั่งรถกลับฟาร์ม อติรุจน์พยายามพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ โดยการชวนคนตัวเล็กคุยเพื่อไม่ให้บรรยากาศระหว่างเขาและวรดาดูอึดอัดมากจนเกินไป

อามาร์ผละปากออกมาเอ่ยจริงจังพร้อมมองสบตานางอันเป็นที่รัก พุฒิตามองจ้องสบตาสีน้ำตาลเจือเขียวที่เต็มไปด้วยพลังและอำนาจลึกลับของอามาร์ เธอรับรู้ได้ถึงความจริงใจและเจ็บปวดที่แฝงเคลือบมากับคำพูดของเขาและใจของเธอเองก็ปวดร้าวโดยอธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่ามันคือความรู้สึกอะไ รกันแน่ เธอกำลังสงสารอมนุษย์เหนือร่างหรืออย่างไรกันแน่

นาฬิกาทรายเรือนนี้พี่มอบเป็นของขวัญวันแต่งงานให้มลนะครับ พี่ทำเองกับมือทุกขั้นตอน ทรายด้านในคือทรายที่พี่เก็บกลับมาจากทะเลที่เราไปเที่ยวกับวันนั้น นำมาอบจนแห้งและย้อมสีธรรมชาติ ไม้ทำจากไม้สัก ด้านในพี่ใส่ผลึกคริสตัลเอาไว้ให้ด้วย เวลากลางคืนมันจะส่องแสงสว่างไสว วันใดที่มลมี ปัญหาให้รู้ว่าพี่จะเป็นแสงสว่างในชีวิตของมลเสมอ ถ้ามลมีปัญหาอะไร แล้วไม่มีใครช่วยเหลือได้ ก็ขอให้นึกถึงพี่ รักเสมอ ธร ภัคธีมาร้องไห้สะอึกสะอื้น กอดนาฬิกานั้นเอาไว้แนบอก นทีที่เดินเข้ามาในห้องจึงรีบเอ่ยถาม “มลเป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม”