ต้าฉิน: เริ่มต้นเพิ่มความแข็งแกร่งและอมตะจากการเก็บคุณสมบัติในสนามรบ Novels & Stories

“เช่นนั้นก็ไปเถอะ ต้าไป๋อยู่ที่ห้องทำงานหรือไม่” “ท่านต้าไป๋อยู่สนามฝึกขอรับ” “อืมเช่นนั้นพวกเจ้าไปฝึกต่อเถอะไม่มีอะไรแล้ว” “ขอรับ เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน"

จินชิงจูถือกระบี่เสอโหย่วตู๋และเดินเข้าไปในสนามรบอย่างกล้าหาญ ในยามนี้จินชิงจูไม่เหลือคราบของเด็กหนุ่มผู้อ่อนแออีกต่อไปแล้วเพราะตลอดสองปีที่ผ่านมาเขาบำเพ็ญเพียรและฝึกฝนวิชาการต่อสู้อย่างหนักจนกระทั่งแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายสิบเท่า

เล่นได้อย่างไร!” จางไป่เจิงพยักหน้าเห็นด้วย “องค์รัชทายาท ในสนามรบนั้นไม่มีที่ว่างสำหรับสิ่งจอมปลอมใดๆ ทั้งสิ้น ทุกสิ่งทุกอย่างเมื่อเข้าสู่สนามรบแล้ว ย่อมต้องแสดงธาตุแท้ออกมา ท่วงท่าที่สวยงามแต่ไร้ประโยชน์นั้นไร้ความหมายโดยสิ้นเชิงเมื่ออยู่ต่อหน้าความแข็งแกร่งที่แท้ จริง แม้จะดูยิ่งใหญ่ตระการตาเพียงใด หากไร้ซึ่งประโยชน์ก็เท่านั้น”

“ส่วนนี่เป็นตำราฝึกฝน จำเอาไว้ว่าพวกเจ้าต้องแข็งแกร่งให้มากกว่านี้ ไม่ใช่แข็งแกร่งเพื่อไปอวดอ้างบารมีกับผู้ใด แต่แข็งแกร่งเพื่อตัวเจ้าเองและคนที่พวกเจ้ารัก” “...” “อย่าหวาดกลัวต่อขุมอำนาจ ขุมอำนาจแล้วอย่างไร หากพวกเจ้าแข็งแกร่งกว่า”

เฉินเจิ้งกั๋วพยักหน้าช้าๆ "เช่นนั้นสงครามครั้งนี้ต้องจบให้เร็วที่สุด" "เจ้าค่ะ ค่ายกลแห่งนี้ต้องไม่กลายเป็นสนามรบ เราต้องรักษามันไว้เป็นสถานที่ปลอดภัยสำหรับคนเหล่านั้น ดังนั้นคนที่จะออกไปรบต้องเป็นพวกเรา ไม่ใช่พวกผู้หญิงหรือเด็ก"

ขาดูไม่ตึงเครียดจนเกินไป “ทหารน้อยทุกนายจงจำเอาไว้ ความแข็งแกร่งที่แท้จริงไม่ได้มาจากกล้ามเนื้อที่ใหญ่โตเพียงอย่างเดียว แต่มันมาจากแกนกลางลำตัวที่มั่นคงและลมหายใจที่สม่ำเสมอ! ลองฝึกยืนให้มั่นคงเหมือนภูเขา หายใจให้ลึกเหมือนท้องทะเล แล้วพวกนายจะพบว่าพลังที่ซ่อนอยู่ ในตัวเองมีมากกว่าที่คิด!” เขาตะโกนบอกเหล่าทหารลูกน้องในสนามฝึกด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวาน

เม่ยเหนียงช้อนสายตามองเขา แววตานั้นกึ่งอ้อนกึ่งท้าทาย “กล้ามเนื้อของท่านแข็งแกร่งสมเป็นแม่ทัพใหญ่จริงๆ แต่ข้าเกรงว่าคงจะเห็นแก่ตัวเกินไปกระมัง ที่เก็บเรี่ยวแรงนี้ไว้ใช้ในสนามรบเพียงอย่างเดียว หรือจะลองใช้มันรบกับข้าบนเตียงนี้ดูก่อนดีล่ะเจ้าคะ” นางเโน้มตัวเข้าหา กระซิบเสีย งพร่าข้างหูของเขาที่ตัวแข็งทื่อราวกับเป็นรูปปั้นหินสลัก “ข้ารับรอง...ว่าท้วงท่ารบของข้าจะทำให้ท่านแม่ทัพลืมตำราพิชัยสงครามทุกเล่มที่เคยเรียนมาเลยทีเดียว”

โม่จิ่นยวนไม่อยากให้นางต้องเหนื่อยถึงเพียงนี้แล้ว ต้องยุ่งกับเรื่องร้านทุกวัน ตกกลางคืนกลับบ้านมาแล้วยังต้องเข้าไปฝึกยุทธ์ฝึกกระบี่ในมิติอีก มู่หนิงผุดยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่ได้หรอก ถึงอย่างไรการแข็งแกร่งขึ้นก็คือความมั่นใจอย่างหนึ่ง มีแต่ตนเองต้องแข็งแกร่งเท่านั้น ถ�

ไท่ซ่างหวงกล่าวอย่างกระตือรือร้น ซูหนี่ว์มองหน้าทุกคนก่อนจะเอ่ยขึ้น “อย่างแรกต้องเริ่มต้นที่ฝ่าบาทเลยเพคะ ท่านต้องแสดงให้ผู้คนเห็นถึงความเข็มแข็งของราชวงศ์ เรื่องไหนควรเด็ดขาดท่านก็อย่าลังเล เรื่องไหนที่สามารถผ่อนหนักผ่อนเบาท่านก็ต้องคิดให้รอบคอบ คราวนี้ทุกคนเห็นความส ามารถของหม่อมฉันและทหารที่หม่อมฉันฝึกขึ้น คงทำให้พวกเขาหวาดกลัวได้ระยะหนึ่ง แต่เราต้องสร้างความแข็งแกร่งของแคว้นให้มั่นคงในระยะยาว การสู้รบและสงครามไม่ใช่เรื่องดี มีแต่สร้างความทุกข์ยากให้ราษฏร”

เหล่าผู้คนของต้าเป่ยแรกๆ เดิมทีหลายคนก็ตั้งข้อสงสัย ทำไมทหารต้าเฉินที่เวลารบแสนจะเก่งกาจถึงมาทำอะไรแบบนี้ แต่ไม่นานทุกคนก็เริ่มจะชิน และสรุปเอาเองว่านั่นคือวิธีการฝึกที่ทำให้พวกเขาแข็งแกร่งนั่นเอง มิน่าเล่าพวกตนถึงได้สู้ทหารต้าเฉินไม่ได้ ที่แท้พวกเขาก็ฝึกกันถึงขนาดน ี้นี่เอง