พระชายาเจ้าเล่ห์ดุร้ายเกินไป Novels & Stories

แน่นอนว่านางยังคงทำใจกล้าต่อร้องกับสตรีที่แข็งแกร่งกว่า จ้าวหนี่ไป๋หรี่ตามองดรุณีน้อยอย่างขุ่นเคือง ในคราวแรกเสียนเปานึกว่าจะคว้าน้ำเหลว แต่คาดไม่ถึงว่าหญิงตรงหน้าจะเอ่ยบางอย่างออกมา เป็นถ้อยคำที่ทำให้ดวงตาของเสียนเปาเบิกกว้างจนแทบจะถลน งานประกวดสาวงามยังคงดำเนินไปในขณะที่ ด้านนอกหอคอยมีลมพัดแรงขึ้น การมาเยือนฮั๋วหรานในครั้งนี้ของนางถือว่าได้บางอย่างติดไม้ติดมือกลับไป และมันคุ้มค่าที่จะทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนกับอีกฝ่าย

"ข้าเป็นหญิงและเป็นชายาของท่าน การจะเข้าวังหลังหาใช่เรื่องยาก" "ไม่ได้...ในวังหลังยิ่งกว่าถ้ำเสือแดนมังกรเสียอีก แต่ละนางเจ้าเล่ห์แสนกล น้ำมืออำมหิต คิดแต่จะช่วงชิงความโปรดปรานจากเสด็จพ่อ ใส่ร้าย ทำร้ายกันไม่เว้นแต่ละวัน ถึงเจ้าจะเป็นพระชายาของรัชทายาท เจ้าก็สู้พวกนางไม่ไ ด้หรอก"

เจ้าหญิงตะโกนเสียงสั่นเมื่อเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของเขาที่ดูเหมือนจะสนุกกับการได้เห็นเธอกลัว “อย่าทำอะไรบ้าๆ!” เจ้าหญิงร้องเสียงหลง แต่ดวงตาของเจ้าชายกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความบ้าคลั่งที่ไม่อาจอ่านออก ทันใดนั้น

เพชรกล้าโมโหจนปากสั่น คิดไม่ถึงว่าคุณพ่อและคุณย่าจะทำกับเขาแบบนี้ ความน้อยใจเรื่องในอดีต มันเกิดขึ้นมาในใจของชายหนุ่ม รวมทั้งเรื่องที่ว่า เขาเป็นลูกที่พ่อไม่เคยต้องการ มันวนกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนรอยแผลเป็นที่ตกสะเก็ดขึ้นมาอีกครั้ง

มลมพัดโบกไปทั่วสารทิศ ไม่อย่างนั้นพระพายคงไม่สามารถเรียนสาขาโบราณคดีที่ต้องอาศัยความใจเย็นและอดทนในการขุดค้นหาเศษซากอารยธรรมเป็นเวลานาน ๆ ได้อย่างแน่นอน ต่างจากน้องสาวอย่างเธอที่เพื่อน ๆ มักชอบเรียกว่าพระเพลิงมากกว่าพระนาง เพราะความดื้อรั้นใจร้อนตามประสาลูกคนเล็ กซึ่งตรงข้ามกับพระพายพี่สาวอย่างสิ้นเชิง ชนิดที่เรียกว่าถ้าโชติรสเป็นสีขาว เธอก็คงจะเป็นสีดำ “ทำไมคุณพ่อถึงแน่ใจว่าท่านชายจะเลือกลูก ในเมื่อคนรักของท่านทั้งสวยและเหมาะสมกับท่านทุกประการ และลูกก็ได้ข่าวมาว่าท่านชายทรงรักผู้หญิงคนนั้นมาก”

ด้วยความอยากรู้ดรุณนุชก็ทำตามอย่างที่สามีเจ้าเล่ห์บอกทันทีและกว่าจะรู้ว่าคนๆ นั้นคือใคร ก็ทำเอาเธอหมดเรี่ยวแรงเพราะคนเจ้าเล่ห์ตักตวงความหวานล้ำจากร่างงามจนเกือบรุ่งสางสุดท้ายเธอก็รู้ว่าเป็นใคร แต่ก็เสียรู้ซาตานเจ้าเล่ห์ที่ยังคงความร้ายกาจหวานล้ำไม่เปลี่ยนแปลง ชายหนุ่

ส่วนเรื่องที่มันทั้งเล่าทั้งขู่ว่ามีคนอยากได้อิงฟ้าไปเป็นลูกสะใภ้ เรื่องนี้ยังไม่กระจ่างเลย แทนที่มันจะตอบคำถามดันยิ้มเจ้าเล่ห์คิดแล้วโมโห อยากจะกระชากคอมันมาเค้นหาความจริงจะแย่ มันสนุกแต่เขากลับไม่สนุกด้วยเลย อย่าให้ถึงทีบ้าง จะเอาคืนให้สาสมเลยคอยดู และใครคิดจะมาพราก

แต่มันไม่ใช่ความผิดฉันนะ ของเขาใหญ่อลังการขนาดนั้น มันนำสายตาจะตายไป “เอ่อ..ไม่จริงซะหน่อย” เขายิ้มร้าย สายตาเจ้าเล่ห์ จัดการล้วงควักลำฉกาจแข็งคัดออกจากกางเกงมาโชว์หรา

“ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องทำให้เจ้าหลับแล้วล่ะ จะได้พากลับง่ายๆ พระชายาตัวน้อยของข้า” “ช่างตลกสิ้นดี ข้าไม่มีทางร่วมทางกับคนหลอกลวงเช่นท่าน” นางยืนยันหนักแน่นทำให้องค์ชายเจ้าเล่ห์ที่เที่ยวต้มตุ๋นผู้คนจนเปื่อยยุ่ยราวกับขาหมูน้ำแดง และหลอกกินเต้าหู้นางทุกค่ำคืน

นี่ก็แสดงชัดเจนแล้วว่าองค์ชายใหญ่ผิดสัญญามาเนิ่นนานแล้ว หาไม่เดินทางเพียงสิบเอ็ดวันก็ถึงแคว้นเหล่ยแต่พระชายารองกลับมีครรภ์ถึงสามเดือนได้อย่างไร ตบแต่งก็ก่อนอี้หลานฮวา นี่ยังมาตั้งครรภ์ก่อนอีก อนาคตของบุตรสาวเขาเล่าจะเป็นเช่นไรกันเล่า? “ขอเป็นอีกสามวันเจ้าค่ะท่า นพ่อ” อี้หลานฮวาตอบแก่บิดาฉะฉานไร้ร่องรอยอาลัยอาวรณ์ ถึงดวงตายังแดงก่ำ แต่แววตาภายในกลับเด็ดเดี่ยวสมกับเป็นสกุลนักรบมาหลายชั่วอายุคน อี้หลานฮวานั้นเป็นสตรีเช่นนี้ ในยามรักนางให้ไปหมดใจ ทว่าในยามตัดนางก็สามารถสะบั้นจนขาดไร้ซึ่งเยื่อใยใด