Romans & histoires พระชายาเจ้าเล่ห์ดุร้ายเกินไป

“นายขโมยจูบแรกฉันไป ไอ้บ้า.. ฉันจะเอาเลือดหัวนายออกคอยดู” ต้นหลิวชี้หน้าชายหนุ่มพลางกระทืบเท้าเร่าๆ อย่างขัดใจที่ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ คนอะไรตัวโตราวกับยักษ์ซ้ำยังยิ้มฟันขาวใส่เธออีก

็จ ศึกครั้งนี้ทำให้อาณาจักรจินทรุดหนัก ต้องใช้เวลาหลายปีจึงฟื้นฟูได้” “จากข้อมูลที่ตรวจสอบพบ เย่ลู่กู่จ้านฉีมีนิสัยโหดร้าย หยิ่งยโส อำมหิต มีข่าวลือว่าเขาต้องฆ่าคนทุกวัน อารมณ์แปรปรวน ใช้ดาบและขวานลงโทษคนได้โดยง่าย ด้วยความแข็งแกร่งที่เหนือมนุษย์ ทำให้ในอาณาจั กรเหลียว มีเพียงฮ่องเต้เย่ลู่มั่นหวงและองค์รัชทายาทเย่ลู่เสินเสวียนเท่านั้นที่ควบคุมเขาได้”

อใจของฉัน” “งั้นตกลงค่ะ.......รับรองน้ำคุณหมดตัวแน่” “หึ.....มั่นใจเหรอว่าน้ำใครจะหมดตัวกันแน่”สายตาเจ้าเล่ห์นั้นทำให้ฉันนึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมา พี่ลูคัสที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ไม่เหมือนพี่ลูคัสเมื่อสิบกว่าปีก่อนเลย คนนั้นช่างอบอุ่นและแสนดี ผิดกับคนนี้ที่เยือกเย็นราวกับนำ้แข็งแ ละดูร้อนแรงจนน่ากลัว

“ไม่มีผู้ใดเจ้าเล่ห์และทำตัวลึกลับได้มากเท่าพระองค์อีกแล้วเพคะ” “พระชายาเจ้าพูดเช่นนี้เกรงว่าคืนนี้ข้าจะต้องเปลือยใจคุยกับเจ้าทั้งคืนแล้วกระมัง” “คนบ้ายังมีหน้าจะพูดเรื่องเช่นนี้อีก ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก”

ชาติชายหยอกหลานสาว "กินตั้งแต่จำความได้ จนนี้เท่าไหรแล้ว ยิ่สิบเจ็ดแล้ว นี่เขาเรียกว่าเขาเส้นเลือด"

“เยว่เอ๋อร์ พระชายา เจ้า...อ๊าาาา ลิ้นเจ้านับวันยิ่งร้ายกาจ อูววว” “หม่อมฉันร้ายกาจได้มากกว่านี้เพคะ พระองค์ก็รู้”

เซียวเหยาอ๋องผู้นี้ ยังคงดื้อรั้นไม่สนใจกฎเกณฑ์ และไร้การยับยั้งชั่งใจเช่นเดิม การเรียก “พระชายา” ออกมายามนี้ คล้ายจะเป็นการล้อเล่นต่อหน้าธารกำนัลมากกว่า

เพียะ ฝ่ามือเล็กตบเข้าใบหน้าหล่อเหลาอย่างจัง ทนคำพูดจาดูถูกของเขาต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว มันหนักเกินกว่าที่เธอจะแบกไว้

​ขณะนั้นเอง เว่ยไป่หลินที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับหัวเราะเยาะเสียงดัง "ฮ่าๆๆ...ถือพู่กันแต่งกวีอาจจะพอถูไถได้ แต่กับม้าพยศและคันธนูเหล็กหนักๆเช่นนี้ สตรีบอบบางเช่นเจ้า...จะไปทำอันใดได้ ระวังจะตกม้าคอหักตายเสียก่อนละ อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเชียว..." ​มู๋ชิงเหยาไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำ น างเดินตรงไปยังคอกม้า แล้วเลือก 'เจ้าเงาดำ' อาชาศึกสีดำเมื่อมตัวใหญ่ยักษ์ที่มีนิสัยดุร้าย และยังไม่มีใครกล้าสยบ มันส่งเสียงร้องเสียงดังพลางยกขาหน้าขู่ผู้คน

“เจ้าดูแลจวนไม่ดี ปล่อยให้คนนอกแฝงตัวเข้ามาภายในจวนได้นับเป็นความผิด แต่ที่ผิดยิ่งกว่าก็คือไม่รู้จักดูแลเอาใจใส่ผู้เป็นสามี เป็นข้าผิดเองที่เลี้ยงดูเจ้าให้เอาแต่ใจตนเองเช่นนี้” ซย่าไทเฮาพูดตำหนิท่านหญิงหย่งอันด้วยความรู้สึกว่าเลี้ยงดูซย่าลี่อันมานานหลายปี แต่กลับไม ่ได้ดั่งใจอย่างที่ทรงคิดหวังเอาไว้ บุตรสาวบุญธรรมผู้นี้ของพระนางดูแล้วเรื่องอื่นเหมือนจะฉลาดมีไหวพริบดี แต่ถ้าหากเปลี่ยนเป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับความรักใคร่แบบสามีภรรยากลับหูตามืดมัว ใช้อารมณ์หึงหวงเป็นใหญ่ไม่มองอะไรให้กว้าง