พลังพิเศษ の小説・ストーリー

ร่างบางเอ่ยออกไปด้วยความสงสัย ชายหนุ่มเก็บพลังวิญญาณก่อนที่จะหันมาทางหญิงสาว "สัตว์วิญญาณทุกตัวมีคุณสมบัติพิเศษเฉพาะตนเพิ่มเติมจากความสามารถเดิมที่มี ฟินิกซ์เพลิงวิหคมีความสามารถต้านพิษ ไม่ว่าจะพิษชนิดใดเมื่อยู่ที่กระเพาะมันจะลูกย่อยสลายหายไป" "แล้วของข ้าล่ะเจ้าคะ"

เขาจึงใช้พลังพิเศษที่ฝึกฝนมานานนับปีเพื่อค้นหานาง ดวงตาที่สาม มันคือพลังที่ฝึกฝนมาหลายปี ทำให้เขาสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่เหนือธรรมดาสามารถมองเห็นสิ่งที่ถูกปิดบัง สามารถมองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปไม่อาจสัมผัสได้ แต่มีข้อแม้อยู่ว่าสามารถใช้ได้แค่ 9 ครั้งเท่านั้น

ไม่ใช่ว่านางเผด็จการ แต่หลังจากที่นางมายังโลกใบนี้แล้ว ดูเหมือนว่ายังไม่เคยเจอคนที่มีพลังพิเศษเหมือนกับนาง “เถาเอ๋อร์ มีพลังพิเศษอย่างแน่นอน” ระบบกล่าว “แต่พลังพิเศษของนางสามารถย้อนกลับได้” “ย้อนกลับหรือ?”

ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้เธออีก ใกล้จนหญิงสาวรู้สึกแปลก ๆ ไม่ใช่รังเกียจ แต่ร้อนวูบวาบไปหมดตามเนื้อตัวโดยเฉพาะใบหน้า “ตั้งแต่ที่เขาประสบอุบัติเหตุและถูกส่งกลับไปรักษาตัวที่นอร์เวย์ เขามักพูดถึงเพื่อนคนหนึ่งของเขาเสมอ เพื่อนที่เขาพูดถึงเป็นสาวไทยตัวเล็ก เธอชื่อ พลอยพิชญา...มาเรียสบอกผมว่าเขาคิดถึงเพื่อนของเขาและอยากให้ผมพาเธอไปหาเขาที่โน่น”

�ย์ได้ค้นพบสารพิเศษบางอย่างที่สามารถกระตุ้นร่างกายของมนุษย์ให้วิวัฒนาการจนแข็งแกร่งเทียบเท่ากับปรสิตได้ แต่มนุษย์ที่ได้รับเซรุ่มซึ่งเป็นสารกระตุ้นทำให้ร่างกายวิวัฒนาการจะไม่เพียงได้รับร่างกายที่แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ปกติถึงห้าเท่าเท่านั้น พวกเขายังได้รับพลังพิเศษตามแต่ค วามพิเศษของแต่ละคนได้ด้วย อย่างเช่นพลังโล่ของวินเตอร์ พลังมิติของฟรอสต์ หรือพลังควบคุมน้ำของสโนว์

ในขณะที่นางพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ภาพในหัวของนางก็พลันปรากฏคำพูดบางอย่างที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อน ราวกับมีเสียงที่มองไม่เห็นกำลังบอกบางสิ่งแก่เธอ "พลังนี้มิใช่สิ่งธรรมดา มันคือปราณ... พลังงานลับเฉพาะที่มีอยู่ในยอดคน พลังที่ทำให้พวกเขากลายเป็นยอดฝีมือท ี่เหนือกว่าผู้อื่น…"

“จับกด ผูก กัด ก่อนผสมพันธุ์ อืม... แต่พวกมันเป็นสายพันธุ์พิเศษ เป็นแมงมุมที่เกิดจากเวทมนตร์ คำสาป คำสัตย์สาบาน มันเกิดขึ้นมาเองไม่มีลูกมีหลาน...” หญิงสาวชนหัวคิ้วเข้าหากันอย่างงุนงง “ตกลงยังไงคะคุณพันวา ตกลงมันผสมพันธุ์กันหรือว่าไม่ผสมคะ?”

เลโออมยิ้มมองมือเล็กคลายออกขยับถอยร่นไปด้านหลัง มองอีกฝ่ายที่จ้องเขาไม่ยอมละสายตา “ นอนได้แล้ว ถ้ายังไม่นอนอีกฉันจะทำจริงๆนะ ” “ คุณรู้ได้ไงว่าบัวมองคุณอยู่ ” “ความสามารถพิเศษมั้ง นอนเถอะ” ใบหน้าหล่อเปื้อนรอยยิ้มหลับตาลงช้าๆ

"ตอนนี้ข้าใช้พลังไม่ได้ และไม่มีใครเขาใช้พลังทำไก่ทอดกันด้วย" "ทำไมคุณถึงใช้พลังไม่ได้ล่ะ ที่เห็นเมื่อหัวค่ำนั้นมันอะไร" "ใช่นั้นคือพลังของข้า แต่มันมาๆ หายๆ ข้าก็ยังไม่รู้สาเหตุ"

อนาคินส่ายหน้าให้อย่างอ่อนใจ “ก็ของมันชอบนี้ ห้ามลอกเลียนแบบด้วย สงวนลิขสิทธิ์นะโว้ย” “เอ่อ...ฉันไม่ลอกเลียนแบบแกหรอก ฉันมีเพชรอยู่ในมือ ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด” หมอพีระพลรู้สึกดีใจไปกับเพื่อนรักด้วย