روايات وقصص ضمن พ่อมด

ป้าแกเอ่ยถามขึ้น "ป้าครับ ผมขอถามอะไรหน่อยครับ" "อะไรล่ะ" "ที่นี่มีคนชื่อชบาหรือเปล่าครับป้า" "ชบา มีสิว่าแต่พ่อหนุ่มเป็นใครกัน มาตามหาชบามันทำไม"

นางแถไปได้อีกเพราะพูดความจริงแล้วดูท่าทางนายใหญ่ร่างยักษ์คนนี้ก็คงไม่เชื่อตามเคย "แล้วพ่อของเจ้าคือใคร" เขายังคาดคั้นต่อ "พ่อของข้าเป็นราชครูชื่อซินเสีย" "ชื่อของเจ้าล่ะ" "ข้าชื่ออาเสีย" "เหอะ"

ตอนนั้นเขาก็ยิ้มกว้างแบบนี้ ยิ้มจนพ่อตาแม่ยายพอกันล้อเลียน แต่เขาก็หุบยิ้มไม่ได้ ได้เห็นหน้าลูกครั้งแรก มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษจนบรรยายออกมาไม่ถูกจริงๆ “ครับคุณพ่อ ชื่อพระพาย แปลว่าเทพเจ้าแห่งลม”

ถึงคิงลูกรัก ก่อนอื่นพ่อต้องขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา พ่อรู้ว่าพ่อเป็นพ่อที่ไม่ดี ทำให้ครอบครัวของเราต้องพังด้วยน้ำมือของพ่อเอง แต่ถึงอย่างนั้นพ่อก็ไม่มีวันเสียใจในสิ่งที่พ่อตัดสินใจ แม่ของลูกเธอได้เจอคนที่ดีกว่าพ่อ นั่นคือสิ่งที่พ่อต้องการ ฝากลูกรักไปบอกแม่ของลูกด้ วย ว่าพ่อขอโทษ และพ่อยังรักเธอไม่มีวันเสื่อมคลาย พ่ออยากสารภาพกับลูกว่า ครั้งหนึ่งพ่อเคยมีเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกัน เด็กน้อยวาดฝันว่าถ้าเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ เราจะทำธุรกิจด้วยกันและจะอยู่ดูแลเป็นกัลยาณมิตรแบบนี้ตลอดไป

เสียงหวานใสของแสนหลงตอบกลับเจื้อยแจ้ว ก่อนจะย่นจมูกเล็กน้อยอย่างน่าเอ็นดูตามประสา “ท่านพ่อไม่ต้องห่วงนะคะ มนุษย์ไม่ใช่ ‘สเปก’ ของลูกสาวตนนี้” “ดีแล้ว เพราะพ่อก็ไม่สเปกลูกเขยมนุษย์เหมือนกัน” ธิปกว่ายิ้ม ๆ เขี้ยวสีเงินตรงมุมปากของยักษ์ใหญ่ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวเหมือน จะเรืองแสงขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะจางลงจนกลายเป็นสีขาวขุ่นเหมือนกับเขี้ยวเสน่ห์ของพวกมนุษย์

ียงคำรามกึกก้องดั่งพยัคฆ์คำรนดังออกมาจากปากของชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าดุดันเต็มไปด้วยหนวดเคราสีดอกเลาทว่านัยน์ตายังคงวาวโรจน์ด้วยพลังอำนาจ เขาคือ ‘ไป๋อ้าวเทียน’ อัครมหาเสนาบดีผู้กุมอำนาจทหารและการคลังกว่าครึ่งค่อนแผ่นดิน บิดาบังเกิดเกล้าของฮองเฮาไป๋ ลี่หลิน

และแน่นอนว่าหนึ่งในนั้นก็มีไอ้นีเวียเช่นกัน พ่อผมเป็นคนเกาหลีครับ ท่านมีอำนาจมากจนมีหลายคนอิจฉาท่าน แต่แล้วพ่อของผมก็ได้มาเจอกับแม่ผมที่ประเทศไทย แม่ผมท่านเป็นคนไทยครับ พ่อผมจึงทิ้งทุกอย่างเพื่อมาเริ่มใหม่ที่ประเทศไทยจนเป็นใหญ่เป็นโตขึ้นมา แต่อิทธิพลของพ ่อผมที่เกาหลีก็ยังคงอยู่ ยังไม่มีคนไหนสามารถมาเทียบพ่อผมได้

ไม่ว่าจะกลับดึกเพียงใด ก็ต้องแวะมาคารวะมารดาก่อนเสมอ แม่นมเฒ่ายกน้ำชาอุ่นร้อนมาให้ แล้วถอยไปยืนสงบคำอยู่ด้านข้าง ก้มหน้าต่ำไม่มองสิ่งใด เพียงเงี่ยหูฟังเงียบ ๆ เท่านั้น “ยวนเอ๋อร์ พ่อตาของเจ้าเป็นรองเสนาบดีกรมโยธา ขุนนางขั้นสาม เขาจะสามารถบีบคั้นตัดเส้นทางขุนนางของเจ ้าได้หรือไม่?”

"เขาผู้นี้เป็นท่านลุงของข้าเพคะ หาใช่บิดาของข้าไม่" "บิดาเจ้าชื่ออันใด" ไทเฮาซักไซ้มู่จิ่น "บิดาข้าชื่อเฉาเติง (曹燈) เพคะ เป็นครูในโรงเรียนของหมู่บ้าน" "แล้วมารดาเจ้าเล่า"

บทที่ 2 เสียงพูดทักทายที่ดังขึ้นทำให้นิลุบลสะดุ้งขณะนั่งจัดโต๊ะทำงานใหม่ และเมื่อหล่อนหันไปที่ประตูก็เจอกับใครคนหนึ่ง รูปร่างสูงใหญ่สวมชุดสูทดูภูมิฐานอย่างมาก เรือนร่างสูงไหล่ตั้งเดินเข้ามาด้วยความสง่าผ่าเผยดูสมาร์ทจนไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเป็นชายสูงวัยผมสีดอกเลาและ มีหนวดเคราสีขาวบนใบหน้าที่ยังมีเค้าโครงความหล่อแม้ประมาณอายุว่านะจะเกือบเจ็ดสิบได้แล้ว นิลุบลรีบลุกขึ้นและยกมือไหว้ “สวัสดีค่ะ...อ่า...เอ้อ...ท่านคือ...” “ฉนคือธนู...เป็นพ่อของธนิต เจ้านายของเธอนั่นล่ะแม่หนู...อ่า...” “นิลุบลค่ะ เรียกหนูว่านีนี่ก็ได้นะคะ”