روايات وقصص ضمن พ่อลูกเสียใจภายหลัง

เธอพูดออกมาทั้งน้ำตา แม่ของเธอที่ได้ยินก็ย่อตัวลงก่อนจะประคองเธอมานั่งบนโซฟาและกอดปลอบใจ ส่วนพ่อของเธอก็มองเธอด้วยแววตาที่แดงกล่ำ แม้ว่าพ่อของเธอจะไม่ร้องไห้ออกมา แต่เธอก็รับรู้ได้ว่าพ่อของเธอเสียใจมากแค่ไหน คาลอสยิ้มออกมาเพื่อหวังให้ลูกของตนสบายใจ แ ต่ทว่าภายในใจมันกลับแตกสลาย ‘คนนึงก็น้องชายสุดที่รัก’ ‘อีกคนก็ลูกในไส้ที่เลี้ยงมาจนเติบใหญ่’

“โทษคุณนั่นแหละ! โทษไอ้ความคิดโง่ ๆ ของคุณนั่นแหละ ลูกชายของฉันถึงไม่ยอมรับฉันแล้ว!” แม่ร้องไห้อย่างพังทลาย ทว่าพ่อกลับเพียงโอบไหล่ของแม่ไว้พลางเอ่ยปลอบใจ จู่ ๆ แม่ก็หยุดชะงัก เธอมองพ่อด้วยความคลางแคลงใจ

เขาได้ยินเรื่องราวทั้งหมดก่อนหน้านี้ และรู้สึกดีใจมาก ๆ ที่ลูกสาวสองคนช่วยเหลือกัน หากเขาตายก็ไม่เสียใจ เพราะที่ผ่านมาชีวิตลูกสาวทั้งสองเป็นแบบนี้มันก็เพราะเขาเอง “ค่ะ ลินให้อภัย” “แต่จะให้รู้สึกดีด้วยคงยาก คุณพ่อรู้ใช่ไหมคะ” เธอตอบกลับไปไร้ซึ่งน้ำตา ต่างจากคนไ ข้บนเตียงร้องไห้ออกมาไม่อายใคร

สายตาเย็นยะเยือกของผู้เป็นพ่อจับจ้องไปยังลูกชายที่ยืนนิ่ง เสียงถอนหายใจดังขึ้นผ่านความเงียบ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่คนฟัง คาดไม่ถึง “อะไรที่ทำแล้วคิดว่าจะมาเสียใจภายหลัง ก็หยุดมันซะตอนนี้”

กู้อวี๋เคอได้ยินหวังซิงอวี๋พูดถึงผมก็โกรธเสียจนระเบิดออกมา “อย่าพูดถึงคนนั้นกับฉันอีก เขาทำให้แม่ของฉันตาย แค่คิดถึงเขาฉันก็คลื่นไส้แล้ว ฉันไม่ควรคบเขาตั้งแต่แรกเลย” คลื่นไส้เหรอ

ร่องรอยของความประหลาดใจแวบขึ้นมาในดวงตาของลู่หยาน เขาแทบไม่ได้กลับบ้านในช่วงเวลานี้ และฉันก็ไม่เคยบอกเขาเลย เมื่อเห็นความลังเลของพ่อ ลู่จือซิงก็เปิดนิ้วของฉันทีละนิ้วด้วยความโกรธ “แม่ครับ คุณเห็นแก่ตัวไม่ได้หรอก! คุณจะโกหกพ่อได้ยังไง”

มันคงเป็นความเสียใจอย่างที่สุด “พ่อกำหนดไม่ได้หรอกแพง แต่พ่อจะพยายามสู้กับโรค เพื่อลูกๆ” คล้ายถอนใจ เขามองบุตรทั้งสองด้วยความรัก

กำนันกล่าวด้วยความหวังดี นายหัวสิงห์ถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจ “ผมกับเมียก็เสียใจกับสิ่งที่ลูกทำมากครับ คงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าทุกอย่างจะดีขึ้น”

ภารันยังคงไม่เชื่อว่าสามีของพระพายจะตายไปแล้วเหมือนกับที่เธอเคยบอกเขา เมื่อได้ยินภารันถามเรื่องพ่อภูวินทร์ก็เงยหน้าจากจานข้าวขึ้นมาสบตากับภารันนิ่งๆ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกมากมายมันทั้งเสียใจน้อยใจผิดหวังโกรธเคืองทั้งหมดมันรวมอยู่ในสายตาคู่นั้นของภูวินทร์ แล้วไอ้ควา มรู้สึกนี้มันคืออะไรทำไมเขาถึงต้องรู้สึกผิดรู้สึกเสียใจและรู้สึกสะเทือนใจกับแววตาของเด็กคนนี้ด้วยนะ ทำไมเด็กนี่ถึงมองเขาด้วยแววตาแบบนั้นล่ะและทำไมเด็กนี่ถึงมองเขาเหมือนกับว่าเขาเป็นคนผิดยังงั้น “พ่อผมเขาเสียไปแล้วครับ” ฝากนิยายด้วยนะค่ะ

“ตอนอยู่ก็คอยแย่งชิงกับลูกทุกอย่าง ตายไปแล้วยังจะหาเรื่องมาให้พวกเราลำบากใจอีก! ตัวกาลกิณีจริง ๆ!” พ่อเองก็ค่อย ๆ ได้สติกลับมา ท่านถอนหายใจยาวเหยียด น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยหน่าย “เอาเถอะ คนก็ตายไปแล้ว เลิกพูดเรื่องพวกนี้ได้แล้ว”