ภรรยานำโชคสุดที่รัก Mga Nobela at Kwento

ส่วนวัชรมัยคือสาวน้อยอ่อนต่อโลก เชื่อแต่พี่สาว เมื่อกลับมาเหลือตัวคนเดียวในโลก วัชรมัยก็เทความรัก ความหวังทุกอย่างมาทางสามี การเป็นภรรยานายหัวนั้นสบาย แต่ไม่ง่าย วัชรมัยที่ไม่มีทั้งคนหนุนหลัง ไม่มีทั้งอำนาจบารมี เธอจึงอยู่ยาก

พี่พายุอย่างไงล่ะแล้วยังมีของแถมอีก4ชีวิตที่บ้าน ถ้ามีการจัดอันดับผู้หญิงที่โชคดีและมีความสุขที่สุดฉันว่าอันดับหนึ่งมันคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากฉัน… . . . . THE END.

กล่าวแล้วก็ดึงคนงามเข้าสู่อ้อมอกทันที เพราะคำพูดเมื่อครู่ของเขาทำให้ใจของนางเต้นระรัวดั่งตีกลอง และเขาก็คงจะรู้สึกได้ จึงกอดนางแน่นยิ่งกว่าเดิม สตรีที่โชคดีที่สุด และเป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียวงั้นหรือ ช่างดีนัก เขากล่าวออกมาโดยที่นางไม่ต้องร้องขอสักนิด “พี่จื่อหลัน ข้าอยากพาท่านไปที่แห่งหนึ่งเจ้าค่ะ”

คนพูดรวบตัวภรรยาสาวเข้ามากอดไว้ พลางจูบรับขวัญเธอซ้ำๆ อย่างไม่รู้เบื่อ “ขอบคุณนะครับที่รัก สำหรับของขวัญที่พิเศษที่สุด ผมรักคุณนะ รักที่สุดในโลกเลย”

ฉันโชคดีมากๆ ที่ได้สามีที่รักและเป็นห่วงฉันตลอดเวลาอย่างพี่แปลน ฉันโชคดีมากๆ ที่ได้สามีที่รักและเทคแคร์ดูแลดีประดุจเจ้าหญิงขนาดนี้ ใช่ ฉันโคตรเป็นผู้หญิงที่โชคดีมากๆ ที่พระเจ้าส่งผู้ชายคนนี้เข้ามาในชีวิตของฉัน "ลินรักพี่นะพี่แปลน" "พี่ก็รักลินครับ แล้วก็รักเจ ้าเด็กแสบที่อยู่ในท้องของลินด้วย"

“ในสายตาของข้า ต่อให้ร้อยบุปผาในแผ่นดินจะงดงามเพียงใด สตรีใดในใต้หล้าก็มิงามเท่าเจ้า หนิงหนิงของข้า” สิ้นคำสารภาพรักอันหนักแน่น ริมฝีปากอุ่นร้อนก็ทาบทับลงมาบนเรียวปากบางอย่างนุ่มนวลอีกทั้งยังแฝงไปด้วยความเร่าร้อนและปรารถนา เป็นตราประทับว่านับจากนี้เป็นต้นไป เสิ่นหนิงหนิ งคือภรรยาสุดที่รักของกู้จื่อเทียนแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น

“ขอบคุณเช่นกันค่ะที่รักและให้เพียงเป็นแม่ของลูก เพียงจะรักและเลี้ยงลูกให้ดีที่สุด ให้สมกับที่เสี่ยรักเพียง” พูดจบก็ซบหน้าลงกับอกกว้าง ไม่ว่าศิระจะเจอกับอะไรเธอก็จะจับมือและเดินไปกับเขา เพราะเขาคือคนที่เธอรัก คือครอบครัว และเป็นทุกอย่างในชีวิตเธอ เมียเสี่ย... คำคำนี้ทำให้เ� �อรู้ว่าเธอคือผู้หญิงที่โชคดีที่สุด

ธาวินหันมาบอกคามิน "ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณคามินถึงโชคดีได้ภรรยาที่ทั้งเก่งทั้งน่ารักแบบนี้"

มารดาเอามือลูบผมลูกสาวด้วยความรักเพียงแค่นี้คือสิ่งที่เธอต้องการในภพนี้ได้สามีดีๆแบบพี่เฟยหลงมีลูกน่ารักให้เขา ครอบครัวยืนได้ด้วยตัวเองเจาเย่วอันขอเพียงเท่านี้ชาตินี้ก็พอค่ะ "พี่เฟยหลงคะฉันรักพี่ค่ะขอบคุณนะคะสามีสำหรับทุกอย่างน้องมีความสุขแล้วเท่านี้ชีวิตนี้แล้วค่ะ ที่รัก"

อคิณถามภรรยาพลางกดปลายจมูกลงบนแก้มนุ่มอย่างหลงใหลโดยไม่สนใจสายตาของคนที่อยู่ในงานที่กำลังจับจ้องอยู่ “ไม่ค่ะ วันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขมาก” “ขอบคุณนะที่กลับมาหาสามีจนๆ คนนี้ ตอนนี้ผมไม่ได้เป็นประธานของแกรนด์ธาดาแล้ว เป็นแค่เจ้าของรีสอร์ตเล็กๆ ไม่มีสมบัติอะไรจะ ให้คุณ นอกจากหัวใจของผม ที่จะมีให้คุณคนเดียวตลอดไป” อคิณจับมือเล็กขึ้นมาจูบที่กลางฝ่ามือแล้วนำมาวางแนบตรงหัวใจข้างซ้าย “ให้แล้วรักษาให้ดีด้วย ห้ามทำร้ายมันอีกเด็ดขาด”