Novel & Cerita ระบบ ฉันไม่เอาแกแล้วได้ไหม

หมอแนะนำ “ไม่เอา ผมอยากได้วิธีธรรมชาติ ผมไม่ได้ไร้น้ำยาถึงขนาดนั้น” หยางอี้ปฏิเสธทันที

​“หืม? พี่ซื้อแบบธรรมดามานะ ทำไมกลายเป็นจีสตริง” ​“มันมีทั้งจีสตริงและแบบธรรมดา แต่มันไม่ควรมีจีสตริงไง?” ​“มันก็ใส่ได้เหมือนกันนั่นแหละ ถ้าไม่ชอบที่พี่ซื้อให้ ไนล์มีแอปสั่งของแล้วก็สั่งได้เลย ให้เก็บปลายทางนะ”

เอา แต่ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมได้เอาแล้ว ผมก็ยังไม่ยกให้ใครอยู่ดี เพราะผมยังไม่เบื่อ ใครอยากต่อคิวผม ก็รอให้ถึงตอนนั้นก่อนแล้วกัน แต่เมื่อไหร่ไม่รู้นะ เพราะผมไม่ใช่คนเบื่อง่าย หรือบางทีเบื่อแล้ว ผมก็อาจจะเลี้ยงไว้เป็นของสะสมอยู่ดี เผื่อนานๆทีอยากเปลี่ยนรสชาติไปกินน้ำ(พริ ก)ถ้วยเก่าไงล่ะครับ “แล้วตกลงจะเอาไงดีวะ”

“พูดยาก คนรวยมักจะทำอะไรที่เราไม่เข้าใจเสมอแหละ” “นั่นสินะ เอาละเราจะเอาระบบแฮกเกอร์ของมายแองเจิลนี่ออกจากที่นี่เลยไหม” “ไม่ต้อง ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง เก็บเอาไว้ก่อน”

น้ำตาฉันยังคงไหลไม่หยุด (ไค เห็นหรือยังแล้วไคจะเลิกกับแกใช่ไหม)ประโยคที่สองที่เพื่อนพูดมา ทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีกับเพื่อนคนนี้ซะแล้ว "อยากได้มันมากเลยใช่ไหม"ฉันแค่นเสียงพร้อมกับกัดฟันถามเข้าไปในสาย

ของขวัญ : หยอกกกก : แกใส่ไปเหอะน่า : ถ้าเฮียแกไม่ชอบจริงคงไล่แกออกตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วไหมล่ะ : ถ้าไม่ชอบคงไม่ยอมพามาดูหนัง เดินห้างแบบนี้หรอก ถูกไหม?

“ผมขอถอนขน ตรงนั้นออกได้ไหม” “ห๊า...อะ...อะ...อะไรนะ!!!” “ก็...เราจะได้เป็นเหมือนกันไงจ๊ะ เบาสบายไร้ขนน่ะ เลียอร่อยจะตายไป” “อ๊อย...คือ...มลเอง ก็ไม่เคยถอนซะด้วย”

คำแก้วยังถ่อมตนตอนนี้เธอยังพูดอะไรมากไม่ได้ รอให้ผลผลิตพูดแทนจะดีกว่า “อย่างไรก็ดีทั้งนั้น ฉันไม่ขายหรอก เอ็งอยากได้อย่างละเท่าไรก็มาขนเอาเลย เพราะฉันมีมากมายไม่รู้จะเอาไปทำอะไรเหมือนกัน”

"ไม่ได้ เกลไม่อยากเจอนายหรอก" "ป๋าโทรหาเกลให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ตอนนี้น้องไม่รับสายผมเลย" "เดี๋ยวนายได้โดนเหล็ก7จริงๆ เหอะเจเจ" "หึ ฉันจะกลับแล้ว"

หมอโฮมเอ่ย "ครับ" "คีย์ ไม่ได้นะ แขนนายยังไม่หาย ถ้าเป็นเยอะขึ้นจะทำยังไง"เจลีนเอ่ย