ระบบ ฉันไม่เอาแกแล้วได้ไหม の小説・ストーリー

ฉันต้องทำยังไงกับเพื่อนคนนี้ดี บอกไม่เอาๆก็จะให้เอาให้ได้ ตามใจมีนละกัน “เห้อมึงเนี่ยหน่า” “เออกูนี้แหละ แต่กูอยากให้มึงเลิกใส่แว่นได้ปะใส่คอนแทคเลนซ์แทน พอมึงไม่ใส่แว่นมันดูดีกว่า” “เอางั้นหรอวะ”

โหลวหรานถามทันที แล้วข้าจะจับได้อย่างไร ระบบยิ้มหน้าต่างใหม่เด้งขึ้น “สามารถใช้แต้มซื้อไอเท็ม พิเศษหลากหลาย ท่านต้องการอันไหนเลือกช็อปได้เลย”

“ไม่เลย ทำยังไงดี ฉันกลัว” “ตาแก่นั่นมันบอกแล้วว่าไม่รับแก้ของ เอางี้ไหม ไปเอาขึ้นมาไปคืนมัน” “จะได้ผลเหรอ รออีกสักสองวันไหม”

“ หะ เฮีย เอาออกทำไม “ “ หึ เฮียไม่ไหวแล้วเพา เฮียเงี่ยน เฮียอยากเย็.ดเธอ เฮียอยากสอดใส่ตัวตนของเฮียมากกว่า รับรองได้เลยว่าสนุกกว่าแค่ใช้นิ้วแน่นอน “ อร้ายยยย นะ นี่ฉันกำลังจะโดนเฮียซันกระแทกแล้วหรอเนี่ย oh my god จะทำยังไง อารมณ์ก็มา อยากได้ก็อยาก อยากโดนก็อยาก แต่ของเขาม ันใหญ่มากนะ แล้วฉันจะรับมันไหวไหม ฉันยังไม่เคยเลยทำไงดีโอ๊ยจะทำยังไงดียัยเพา แกกำลังจะโดนเปิดซิงแล้วนะ กรี๊ดดดดด

เอา แต่ถึงแม้ว่าตอนนี้ผมได้เอาแล้ว ผมก็ยังไม่ยกให้ใครอยู่ดี เพราะผมยังไม่เบื่อ ใครอยากต่อคิวผม ก็รอให้ถึงตอนนั้นก่อนแล้วกัน แต่เมื่อไหร่ไม่รู้นะ เพราะผมไม่ใช่คนเบื่อง่าย หรือบางทีเบื่อแล้ว ผมก็อาจจะเลี้ยงไว้เป็นของสะสมอยู่ดี เผื่อนานๆทีอยากเปลี่ยนรสชาติไปกินน้ำ(พริ ก)ถ้วยเก่าไงล่ะครับ “แล้วตกลงจะเอาไงดีวะ”

น้ำตาฉันยังคงไหลไม่หยุด (ไค เห็นหรือยังแล้วไคจะเลิกกับแกใช่ไหม)ประโยคที่สองที่เพื่อนพูดมา ทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีกับเพื่อนคนนี้ซะแล้ว "อยากได้มันมากเลยใช่ไหม"ฉันแค่นเสียงพร้อมกับกัดฟันถามเข้าไปในสาย

ของขวัญ : หยอกกกก : แกใส่ไปเหอะน่า : ถ้าเฮียแกไม่ชอบจริงคงไล่แกออกตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วไหมล่ะ : ถ้าไม่ชอบคงไม่ยอมพามาดูหนัง เดินห้างแบบนี้หรอก ถูกไหม?

“ผมขอถอนขน ตรงนั้นออกได้ไหม” “ห๊า...อะ...อะ...อะไรนะ!!!” “ก็...เราจะได้เป็นเหมือนกันไงจ๊ะ เบาสบายไร้ขนน่ะ เลียอร่อยจะตายไป” “อ๊อย...คือ...มลเอง ก็ไม่เคยถอนซะด้วย”

คำแก้วยังถ่อมตนตอนนี้เธอยังพูดอะไรมากไม่ได้ รอให้ผลผลิตพูดแทนจะดีกว่า “อย่างไรก็ดีทั้งนั้น ฉันไม่ขายหรอก เอ็งอยากได้อย่างละเท่าไรก็มาขนเอาเลย เพราะฉันมีมากมายไม่รู้จะเอาไปทำอะไรเหมือนกัน”

"ไม่ได้ เกลไม่อยากเจอนายหรอก" "ป๋าโทรหาเกลให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ตอนนี้น้องไม่รับสายผมเลย" "เดี๋ยวนายได้โดนเหล็ก7จริงๆ เหอะเจเจ" "หึ ฉันจะกลับแล้ว"