Novelas y relatos de ฤทธิ์รักแม่ม่าย

ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าของเธอ คงเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์กระมัง ทำให้เขามองใบหน้าที่สวยผุดผาดของเธอแล้วหลงใหลราวกับต้องมนตร์สะกด หรือว่าเธอคือนางแม่มดชั่วร้าย ใช่แล้วเธอคือแม่มดต่ำช้าตนนั้น ปรศุคิดเพ้อเจ้อจนอยากจะดึงทึ้งหัวตัวเอง ที่เข้ามาก็เพื่อต้องการระบายความกำหนัด ไม่ได้มามัวชื่นชมความงามของผู้หญิง ถึงเธอจะไม่รู้สึกตัวแต่เขามีสิทธิ์ที่จะกระทำในฐานะ

“เสด็จแม่ ความรักที่ท่านมีต่อลูกและท่านพี่นั้นยิ่งใหญ่ยากจะหาสิ่งใดมาเทียบ ท่านพี่แม้จะอาภัพ แต่ท่านพี่ไม่เคยอาภัพความรักจากท่านแม่” จางเฟยร่ำไห้นางไม่อาจพลิกชะตาหยางต้าหลงได้ นางไม่เข้าใจเหตุใดฮ่องเต้เจิ้งถึงพระทัยร้ายนัก แม่แต่เลือดในอกกลับสั่งฆ่าได้ลงคอ นางเอง ก็เพียงหมากกระดานตัวหนึ่งซึ่งเคยถูกส่งมาเพื่อเจริญสัมพันธไมตรี แต่โชคดีที่ได้รับความรักจากบุรุษที่อยู่เหนือคนนับหมื่นในใต้หล้า

อ้อมแขนผอมแห้งแต่เต็มไปด้วยไออุ่นของมารดาทำให้เส้าหนิงร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม อย่างน้อย ๆ ในเวลานี้มารดาของนางก็มีสติได้ทันเวลา ใช่แล้ว เพราะนางคือนางเอกของโลกใบนี้ ถึงพระเอกจะไม่สนใจไยดีนางอีกต่อไป แต่อย่างไรนางก็คือนางเอกของเรื่องนี้ ร่างกายไม่แข็งแรงแล้วอย่างไร ท ่านแม่ของนางเป็นนางเอกที่สุดแสนจะฉลาดเฉลียว “ท่านแม่ ข้ารักท่านที่สุด”

เท่านั้นแหละ คนฟังถึงกับฉีกยิ้มกว้าง “ถ้ารักกัน งั้นให้อภัยผมด้วยได้ไหมทูนหัว” ได้ทีมหรรณพก็วอนขอ เพราะอยากขจัดทุกเรื่องที่ค้างคาใจระหว่างทั้งคู่ให้หมดไป และดูเหมือนคำว่า ‘รัก’ จะมีอานุภาพ เปลี่ยนให้แม่สาวจอมพยศว่าง่ายขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ “ได้สิคะ ฉันให้อภัยคุณค่ ะ”

ความหอมหวานยั่วยวนของภรรยาทำให้คนเป็นสามียิ่งจมดิ่งเพื่อดื่มด่ำไม่จบไม่สิ้น ยิ่งนางครางในลำคอบ่งบอกว่าพึงพอใจ มีหรือสามีจะยอมรามือง่ายๆ มีเพียงกระตุ้นความหื่นกระหายให้ความปรารถนาแผ่ขยาย ร่างกายถูกแผดเผาด้วยไฟกระสัน พละกำลังแห่งบุรุษเพศที่ฮึกเหิมในการปรนเปรอสตรี ของตนยิ่งพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดครั้งแล้วครั้งเล่า โจวอวี่กระซิบเสียงทุ้มนุ่มมิเคยหน่าย

หยางเหวินเย่เผยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง “ท่านพี่ของข้าน่ารักที่สุด” การที่ภรรยาสุดที่รักกลับมาร่าเริงดีดังเดิม ทำให้ท่านแม่ทัพเลื่องชื่อรู้สึกคล้ายจะกลับมาหายใจคล่องอีกครั้ง ความรู้สึกของเขารุนแรงมากขึ้นทุกวัน อยากกอดนาง อย่างร่วมรักกับนาง ทว่าก็มิกล้าทำอันใดให้ดวงตาสีน้ำผึ้งค ู่นั้นต้องมีน้ำตาแม้เพียงหยดหนึ่ง หากนางจะร้องไห้หลังจากนี้ ก็จะควรเป็นเพราะรู้สึกยินดีจนทนไม่ไหวเท่านั้น

"แม่พยายามจะเข้าไปปลอบเขา" ลีโอหลับตาลงแน่น "ท่านเป็นโอเมก้าที่อ่อนโยนที่สุด ท่านคิดว่าความรักของท่านจะช่วยปลอบประโลมลูกได้ แต่ท่านก็คิดผิด ฟีโรโมนของแม่ยิ่งไปกระตุ้นสัญชาตญาณของอีนิกม่าที่กำลังคลุ้มคลั่งให้รุนแรงขึ้นไปอีก"

"ลี่เอ๋อ พี่บอกแล้วอย่างไรว่าน้ำตาไม่เหมาะกับเจ้า แล้วใครกันบอกว่าเจ้าไม่เอาไหน เจ้าหนะร้ายกาจนัก" " หากเจ้าร้องไห้เจ้าก้อนแป้งจะโทษบิดาได้ว่ารังแกมารดาแล้วพาลไม่รักบิดาขึ้นมา เจ้าไม่สงสารพี่หรือ"

หญิงสาวชะงักลงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหลุบมองแป้นพิมพ์ หล่อนไม่ใช่สาวใสไร้เดียงสา ที่จะไม่รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังสื่อความหมายแบบไหนออกมา แต่หล่อนคือคุณแม่ลูกหนึ่ง ที่ผ่านเรื่องรักใคร่หนักๆ มาไม่น้อยทีเดียว และเป็นรักที่ผิดหวังเสียด้วย “พี่ไม่ได้มารบกวนจันทร์ใช่ไหม” ชายหนุ่มม องดวงหน้างามของจันทร์กระจ่าง รู้สึกได้ว่าหญิงสาวกลับมามีรูปร่างอ้อนแอ้น หน้าตาน่ารักสดใส ราวกับไม่ใช่คุณแม่ลูกหนึ่งอย่างที่รู้