ศัตรูแห่งความสุข Novels & Stories

กดใจให้เหล่าทหารรู้สึกฮึกเหิมมากขึ้นเท่านั้น จางลู่เหวินยกดาบในมือขึ้นฟันศัตรูตรงหน้าที่กรูกันเข้ามา ดาบคมกริบเฉือนไปยังจุดสำคัญของศัตรูจนล้มไปทีละคนทีละคน แม้ว่าจางลู่เหวินจะยังบาดเจ็บที่บริเวณบาดแผลที่เหมือนจะเริ่มปริขึ้นมา แต่เขากลับกัดฟันแน่นพร้อมใบหน้าที่ฉ ายรังสีอำมหิตดั่งพญามัจจุราชที่พร้อมจะเอาชีวิตใครก็ตามที่ก้าวเข้ามาตรงหน้าเขาอย่างไม่ออมมือ

โต๊ะทำงานเสียดสีเข้ากับผนังห้อง “ฟู่...ซี๊ด” ภีมภพคำรามเสียงครางออกมาฟังไม่ได้ศัพท์ ขณะที่ท่อนเอ็นเสียดสีเข้าร้องสวาทเล็กของคนรัก เสียวทรมานขนลุกไม่ไหว ตอนแรกคิดว่าตัวเองอยากรักเมียเพราะเมา ที่ไหนได้ เพราะอารมณ์ความใคล่ตัวเองล้วนๆ ก็ไม่ได้ปลดปล่อยกับเมียนาน ใครมันจ ะกลั้นไหว

คุณหนูละล่ำละลักออกมาได้เพียงประโยคสั้นๆ ในวินาทีที่ความสุขกำลังท่วมท้น แผ่ซ่านอยู่ภายใน ไม่ต่างจากเจมส์ที่เสียวกระสันเกินกว่าจะสะกดกลั้นน้ำกามเอาไว้ได้ “ผมจะแตกแล้วครับคุณหนู” เสียงกระเส่าสั่น สองมือดันเข่าของหล่อนจนแบะอ้าขนานลำตัว รัวดุ้นเอ็นเข้าใส่เน้นๆ บลั่กๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ปรางกอดอกลอยหน้าลอยตาพูด "ฉันไม่รู้นะ ว่าคุณต้องการจะเอาชนะฉัน หรือรักพี่ภูมิเขาจริงๆ แต่ฉันอยากให้คุณรู้เอาไว้นะว่าการทำลายความสุขชีวิตคนอื่น มันไม่เป็นผลดีต่อตัวคุณเลย เพราะคุณเองนั้นแหละที่จะเสียใจเจ็บปวดมากที่สุด เมื่อผลการกระทำมันย้อนกลับเข้าหาตัวคุณเอง"

ก๊อก และแล้วเสียงสวรรค์ก็มาโปรดเธอจนได้ ความดีใจไม่อาจกักเก็บไว้ในใจคนเดียวได้อีกต่อไป จนต้องยิ้มกว้างจนตาหยีออกมาให้อติรุจน์ได้รับรู้ด้วย แต่มันกลับตรงกันข้ามกับเขา นอกจากความไม่พอใจที่เขาแสดงออกมาแล้ว ยังตามมาด้วยเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ

เธอพูดใส่เขาเสียงดังลั่น "คนที่ไม่ปล่อยวางอดีต ไม่อนุญาตให้ความสุขเข้ามาหาตัวมันเป็นพี่เองต่างหาก!!"

คำพูดตัดรอนของสิตาภา เหมือนเตรียมการมาเป็นอย่างดี เหตุผลในการเลิกราช่างเหมาะเจาะและเกิดขึ้นหลังจากเหตุการณ์ร้ายแรง ราวกับว่าหญิงสาวตั้งใจบอกเลิกเขาเมื่อสบโอกาส รายงานของแพทย์ผู้รักษาคงไม่ใช่สิ่งที่ปั้นแต่งขึ้นมาได้ พี่ชายของเขาถูกวางยาปลุกเซ็กส์ ซึ่งยาชนิดนี้ทำ ให้คนได้รับขาดสติไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ สิ่งที่เอริกทำลงไปเพราะฤทธิ์ยาไม่ใช่เพราะนิสัยส่วนตัว โอลิเวอร์กุมขมับตัวเองเลื่อนลูบไปบนศีรษะค้นหาเขาที่กำลังงอกยาวออกมาอย่างเจ็บใจ เขากลายเป็นสัตว์สปีชี่ส์เดียวกับควายไปนานแค่ไหนแล้ว

ยามะใช้ปลายกระบอกปืนตบเข้าที่แก้มฉันเบาๆ สองสามทีฉันได้แต่กัดกรามแน่นเพราะโกรธที่ไม่สามารถสู้อะไรกลับได้เลย "....ไร้....สาระ"เจที่ทนมองอยู่นานพูดขึ้นเรียกความสนใจของผู้ชายโรคจิตตรงหน้าฉัน "ว่าไงนะ?" "แกมันไร้สาระที่แก้แค้นคนอื่นเพียงเพราะเหตุผลแค่นี้"

ซ่งเหวยซูกัดฟันกรอด “เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไร้ความปรานี” ซ่งเหวยซูพลิกกระบี่จนเนื้อเหล็กต้องกระทบแสงจันทร์ ลำแสงสีทองสาดประกายวิบวับด้วยความกระเหี้ยนกระหือรือ “จับกุม ใครต่อต้านสังหารให้สิ้น!”

“เหรียญยังมีสองด้านเลยนี่คะคุณตา จิตใจของมนุษย์ก็เหมือนกันค่ะ แม่เคยบอกกับหนูว่าต่อให้เราเป็นคนดีแค่ไหนก็ยังเคยฆ่ายุง ฆ่ามด เคยรู้สึกอิจฉาริษยาคนอื่นด้วยเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง และยังเคยโกรธแค้นแทนคนอื่นทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง เขาเรียกว่าอารมณ์ชั่ววูบค่ะ อารมณ์นี ้ทำให้เราขาดสติ ทำอะไรได้อย่างไม่ลังเลเลยด้วย หนูยังเคยเป็นเลยค่ะ” “หนูน่ะเหรอ” ฮาโตริทำหน้าไม่อยากเชื่อ “จริง ๆ ค่ะ หนูเคยพูดกูมึงกับใครคนหนึ่งเพราะเขาเรียกพี่ไคของหนูอย่างหยาบคาย ตอนนั้นหนูโมโหจนขาดสติเลยค่ะ ทะเลาะกับเขาอย่างลืมกลัวเลยค่ะคุณตา”