ศัตรูแห่งความสุข Novels & Stories

ข้าตอบช้า ๆ “คนที่ทำให้สิ่งซึ่งไม่สมควรเกิด กลับเกิดขึ้น ด้วยอำนาจหรือเล่ห์ลวง” ข้าขยับปิ่นหยกในมือ “คนที่ทำให้ดอกท้อบานกลางหิมะ นั่นคือศัตรูของข้า” เขาพยักหน้าเพียงน้อย ก่อนวางห่อผ้าผืนเล็กลงบนเสื่อหน้าข้า

ไม่ว่าแม่ของนังนี่เป็นใครมาจากไหนก็คงคิดผิดอย่างมหันต์ที่ตั้งชื่อนี้ให้ เพราะไม่มีอะไรในตัวที่เกี่ยวกับความสุขเลย นังคนนี้ไม่เคยนำพาความยินดีมาให้ใคร แต่กลับนำความทุกข์ระทมมาแทน แต่ฉันพูดแบบนั้นกับมันไม่ได้หรอก จำได้เลยว่าครั้งที่ฉันต่อสู้ขัดขืน สุดท้ายแล้วก็จบลงด้วยดวงต าที่ฟกช้ำ ดังนั้นจึงไม่คิดจะหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว ร่างกายนังนี่แข็งอย่างกับหิน และโครงร่างใหญ่อย่างกับผู้ชาย บอกเลยว่าวาดภาพไม่ออกแน่ว่ามันจะเจ็บขนาดไหนหากโดนหมัดกระแทกเข้า

เธอครางสะท้านเมื่อวาคิมแทงสะโพกสวนไปอย่างแรงจนเธอตัวไม่ทัน “พี่คิม อื้อ...หวาน...อร๊าย....” หญิงสาวสุขสมไปอีกครั้งก่อนที่เขาจะพลิกให้เธอลงมาอยู่ด้านล่างแล้วกระแทกเข้าหาหาเธอไม่ยั้ง เขาถอนท่อนเอ็นออกและกระแทกกลับเข้าไปอย่างแรงติดๆ กันจนหญิงสาวที่พึ่งขึ้นสวรรค์ไปเมื่อค รู่กรีดร้องอย่างสุขสมอีกครั้งขณะที่เขาก็ครางต่ำเมื่อได้ปลดปล่อยออกมาอีกครั้ง

“ไอ้ชั่ว! ถ้ามึงทำอะไรแฟนกู กูไม่เอามึงไว้แน่!!” “จุ๊ๆ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ ก็แค่สนุกกันนิดหน่อยเอง” “ไอ้โรคจิต!” “ไอ้ฆาตกร! ด่าสิ ไอ้ฆาตรกร! ฮ่าๆๆๆ” “แกมันก็แค่สัตว์ร้ายตัวหนึ่งเท่านั้น”

เสียงหวานร้องตะโกนก่อนทุบตีร่างสูงที่กำลังคร่องทับร่างเล็กของเธออยู่ “ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก…ได้เดี๋ยวจัดให้” เสียงเข้มกัดฟันบอกคนตรงหน้าเสียงเหี้ยม แววตาวาวโรจน์ “ปล่อยฉันนะ ฉันบอกให้ปล่อย”

อัยกรเสนอตัวเป็นคนแรก “บนร่างของเหยื่อทั้งสามมีรอยแผลฉกรรจ์ที่เกิดจากการถูกทรมานอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่มีร่องรอยการล่วงละเมิดทางเพศ แปลว่าคนร้ายไม่ได้ทำเพราะความใคร่ แต่สนุกกับการสร้างความเจ็บปวดให้เหยื่อมากกว่า เป้าหมายของมัน ผมคิดว่า คือชอบการ ‘ควบคุม’ ชีวิตของเหยื่อจนถึงนาทีส ุดท้าย

เมื่อศุภกรณ์รู้สึกขัดใจหรือไม่ได้รับความสุขสมอย่างที่คาดหวังจากภรรยาที่เอาแต่ร้องไห้ เขาก็จะสลัดคราบสามีผู้แสนดีทิ้งไปทันที ความหงุดหงิดเหล่านั้นถูกสะสมเป็นแรงผลักดันให้เขาหันหน้าไปหาทางระบายที่คุ้นเคย ศุภกรณ์มักจะแอบเอาเวลางาน แอบนัดพบพิมพ์นารินอดีตแฟนสาวที่พร้อมจ ะรองรับอารมณ์ดิบของเขาในทุกรูปแบบ ที่นั่น... เขาไม่จำเป็นต้องออมมือ ไม่ต้องใส่หน้ากาก และสามารถใช้ความรุนแรงหรือความรุ่มร้อนเพียงใดก็ได้เพื่อดับไฟแค้นที่บดบังหัวใจ โดยหารู้ไม่ว่าพฤติกรรมสองหน้าที่เขากำลังเล่นอยู่นี้ คือระเบิดเวลาที่กำลังจะทำลายทุกอย่างลงในไม่ช้า

เขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมที่เคยมานั่งอยู่บ่อยๆ ชายชราเดินไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากชั้นวาง เป็นหนังสือภาษาอังกฤษเล่มหนา เขียนโดยศาสตราจารย์ชื่อดังคนหนึ่ง แล้วก็มานั่งลงตรงข้ามกับชายหนุ่ม สายตาของชายชรามีรอยยิ้มนิดๆ แฝงอยู่ ขณะปรายตามองชายหนุ่มตรงห น้า “เครียดเหรอ” “ก็มีบ้าง” “ทำลายมันไปซะ” “อะไรนะครับ” “ทำลายมันไป” เขาเปิดหนังสือ แล้วพูดต่อ แม้สายตาจะจรดมองตัวอักษรก็ตาม “ไอ้ความเครียดน่ะ ทำลายมันไปซะ อย่าเก็บเอาไว้ในสมองเลย มันไม่ดีต่อตัวเราเอง”

บทที่ 83 "ภัยความมั่น..ควรจะมีเพื่อนนางสักคนคอยสะกิดบอกนางบ้างเดี๋ยวภัยความมั่นจะครอบงำกัดกินความมั่นหน้าของพวกนางหมดพวกนางมีความคิดผิดๆคิดว่าตัวเองสวยแล้วจะแย่งผัวใครก็ได้แต่ลืมอะไรไปรึเปล่าว่าเมียเขาสวยกว่าตัวเอง..ภัยความมั่นจะนำพาพวกนางไปสู่ความตายในไม่ช้า นะฉันว่า" เมอากล่าวติดตลก

นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์ ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง