สะดุดรัก Novels & Stories

“แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ” สวัสดีครับนักอ่านที่น่ารักทุกท่าน วันนี้เราจะพาทุกคนไปพบกับเรื่องรักบทใหม่ที่เริ่มจากความสงสาร... สู่ความรัญจวนใจที่ยากจะถอนตัว พบกับความอ่อนหวานของลูกไก่ในกำมือ และความดุดันของในคราบคนจรจัดกันได้เลยครับ!

หล่อนเงยหน้าขึ้นมอง ปากจิ้มลิ้มเอื้อนเอ่ย วิคเตอร์ก้มมาปิดปากเล็กอีกครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้น “ก็รักแบบที่ผมรักนี่แหละ ผมรักคุณตั้งแต่แรกพบ Love at first sight คงเป็นชะตาฟ้าลิขิต และอย่าดูถูกตัวเองแบบนี้อีกเด็ดขาด เข้าใจไหม คุณไม่รู้ตัวหรือว่าคุณน่ารักสวยงามเหลือเกิน สวยตั้งแต่หั วจรดเท้าในสายตาของผม”

อึ่ก อึ้กก อ่าาาาาาา จากรวดเร็วสู่อ้อยอิ่งจากกระแทกกระทั้นระรัวสู่เล้าโลมละมุนมิห่างกายป้อนจูบหวานละมุนให้กันทามกลางดวงดาวคืนหนาวเหน็บดึกสงัดพลันจู่ๆ ดาวตกกลับร่วงลงมาระหว่างทำรักอ้อยอิ่งจูบเลาะเล็มหยอกล้อข้างริมคลองข้างโบสถ์อีกฝั่งคือวัดอันศักดิสิทธิ์ "สุดที่ร ักของข้าบอกรักข้าทีข้าอยากได้ยินยิ่ง.." กายใหญ่ขยับช่วงล่างสอดเข้าออกร่องรักห่มฟ้าท้าดินกอดรัดเกี่ยวรั้งร่างกันและกันด้านล่างพริ้วไหวอ้อยอิ่งเสพสมเรือนกายไม่ห่างตัว

เจ้าเอยอยู่หนใด ได้ยินไหมคำเพรียกหา เจ้าจงกลับคืนมา สู่ธราแห่งสองเรา *** แพขนตาหนากระพริบถี่ก่อนจะเปิดออกฉับพลันเมื่อเจ้าของตื่นมาด้วยอารามตกใจสุดขีด นัยน์ตาสีอ่อนไหวระริกอย่างไม่อาจห้ามตนเอง ร่างบางพยายามผุดลุกนั่งพลางเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟบนหัวเตียง ‘เนฟ ที่รักของข้า ม าหาข้า’

ชายหนุ่มคนหนึ่งผุดขึ้นมาในสมองของเพื่อนรักทั้งสอง ไม่พูดก็เดาได้ว่าต้องเป็นคนนี้แน่ รักฝังใจ รักยึดมั่นไม่สั่นคลอน เจ้าตัวเขาควงสาวมากหน้าหลายตาเป็นว่าเล่น ไม่เคืองสักนิดพอให้ตัดใจได้เลยใช่ไหม "กลับกันเถอะเริ่มง่วง..." พูดไม่ทันจบประโยคดี ดวงตาปรือหวานของเด็กสาวพล ันไปสะดุดเข้ากับใครคนหนึ่ง

ไม่โกรธกันใช่ไหมคะพี่ทัพ เมื่ออารมณ์พุ่งทะยานชายหนุ่มก็กลืนกินหญิงสาวโดยลืมแม้กระทั่งการป้องกัน ความสุขที่ไม่เคยพานพบทำเอาร่างบางรู้สึกเหมือนมีพลุจุดขึ้นมันสวยงามแต่ก็แฝงไปด้วยความน่ากลัว หลงระเริงในความสุขจนกระทั่งเขาเอ่ยบอกรัก ชื่อที่ไม่ใช่ชื่อเธอ “รักปลาย ทัพรักปล าย” น้ำตาเม็ดโตไหลออกมา เธอนอนบนเตียงหันหลังให้เขาแต่ร่างสูงไม่ยอมปล่อยดึงร่างบางเข้าไปกอดด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

“ขอบคุณนะที่เข้ามาในชีวิตของผม ถ้าไม่มีคุณผมคงไม่รู้จักคำว่ารัก ลูกแกะน้อยที่รัก” ภาวินทร์จูบไปที่หน้าผากก่อนจะค่อย ๆ ล้มตัวนอนกอดเธอเอาไว้ คนตัวเล็กดิ้นยุกยิกในอ้อมกอดก่อนจะหันหลังให้เขากอดอีกที ภาวินทร์กอดและสูดกลิ่นจากผมและหลังของเธอจนเขาหลับสนิทไปอีกครั้งเพร าะฤทธิ์ยา สิบวันถัดมา

คำว่ารักที่ออกมาจากปากของเขาทำให้ร่างบางต้องหันไปมองหน้าเขาอย่างไม่นึกเชื่อหูตัวเองคำที่เธอไม่คิดว่าจะเคยได้ยินคำนี้จากผู้ชายที่เจ้าชู้อย่างเขา “รักเหลือเกิน” หมดแล้วความรู้สึกทุกอย่างตอนนี้พัสวีร์ไม่คิดจะเก็บไว้เขาเพียงแค่อยากให้เธอรับรู้ความรู้สึกของเขายอมรับอย่างไม่ อายว่ารักผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งอย่างเธอจนหมดใจเวลาที่ผ่านมาทำให้เขารู้ว่าถ้าเขาเสียหญิงสาวตรงหน้าไปอีกเขาคงได้ตายเข้าสักวัน

ทั้งคู่ต่างรู้สึกถึงความรักและความผูกพันที่ไม่มีวันสิ้นสุด การสะดุดล้มที่ไม่คาดคิดกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ยั่งยืนและความรักที่แท้จริง เมื่อหวังซินหยางถอนจูบออกช้า ๆ เขามองหลินหว่านด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนและกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่า "ต้องขอบคุณหรือขอโทษเจ้าด ีนะหว่านเออร์ที่พี่เป็นต้นเหตุให้เจ้าต้องสะดุดล้มเช่นนี้ แต่พี่อยากจะบอกว่าขอบคุณตัวพี่ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้จูบริมฝีปากช่างเจรจานี้ของเจ้าเป็นแน่"

ขอบคุณความบังเอิญในหลายๆ ครั้งที่ทำให้เราได้เจอกัน บังเอิญจนทำให้ผมสะดุดรักผู้หญิงอย่างเธอ… นัตตี้สุดที่รักของเรนเดลล์ ⭐________จบบริบูรณ์________⭐