หย่า Novels & Stories

คุณโฉมฉายลูบหลังลูบไหล่บางปลอบ น้ำตาซึม รู้สึกเสียดายลูกสะใภ้ดีๆ ที่ลูกชายท่านไม่เคยเห็นค่ามาตลอดคนนี้ แต่เมื่อคิดว่าถ้าฝืนอยู่ด้วยกันต่อไป หญิงสาวตรงหน้าคงบอบช้ำใจไปมากกว่านี้แน่ การหย่าถือเป็นทางออกที่ดีสำหรับทั้งสองฝ่าย “แล้วนี่หนูคิดว่าจะหย่าเมื่อไหร่ คุยกับ พี่เขาหรือยังลูก แล้วคุณพ่อกับคุณแม่ของหนูล่ะ บอกท่านหรือยัง”

ความอาฆาตแค้นในน้ำเสียงแจ่งชัดมาก จะสื่อถึงใครนั้น มันก็เห็นกันอยู่ชัดๆ ความขมขื่นผุดขึ้นในใจ ฉันฉีกยิ้มมุมปาก ขณะกำลังจะกลับ ทันใดนั้นก็ได้ยินเวินฟางเอ่ยปากออกมา "คุณหร่วน ในเมื่อยื่นคำขอหย่าไปแล้ว ก็อย่าเสียเวลากันทั้งสองฝ่ายอีกเลย ช่วงไตร่ตรองผ่านไปเมื่อไหร่ ก็ไปรับหนังสือหย่าซะเถอะ"

พิชญ์ภาชาเห็นว่าลูกหลับแล้วเขาห่มผ้าปิดไฟเรียบร้อย เดินออกมาเพื่อจะคุยกับเทียนหอมเรื่องลูกเขาเห็นหญิงสาวนั่งเหม่อลอยมองวิวข้างนอก “เรื่องของพี่กับพั้นช์เราจบกันไปตั้งนานแล้ว ไม่มีการรีเทิร์นอะไรทั้งนั้น เมื่อสี่ปีก่อนสามีของเขามาตามให้หย่า” เทียนหอมเช็ดน้ำตาเธอไม่อยากรู้เ รื่องส่วนตัวของเขาอีกต่อไป

พราวพิลาศเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง ยิ้มฝืนๆ ทั้งที่หัวใจกำลังหนักอึ้ง “คงไม่จำเป็นหรอกค่ะคุณปู่... เพราะเราสองคนกำลังจะหย่ากันอยู่แล้ว” คำว่า หย่า ที่เปล่งออกมา แม้จะเบา แต่กลับดังเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจใครบางคน คุณปู่ถอนหายใจเบาๆ “หนูพราวจะไม่ลองทบทวนอีกสักครั้งเหรอล ูก”

ตอนที่ 26 หย่าขาด “ในเมื่อเจ้าไม่เห็นว่าข้าเป็นสามีที่คู่ควรกับเจ้าอีกต่อไป เช่นนั้นก็หย่าให้มันจบเรื่องไปเสีย”

การหย่าต้องมาเป็นอันดับแรก ต้องเด็ดขาด เป็นทางการ และไม่สามารถย้อนคืนได้ มื้อค่ำนี้จะมีจุดประสงค์สองอย่าง หนึ่งคือการหย่าร้าง จากนั้นเมื่อมหาสมุทรขวางกั้นเราแล้ว ฉันค่อยตัดสินใจว่าจะบอกเขาเรื่องลูกอย่างไร หรืออาจจะไม่บอกเลย

คำว่าพุฒิที่ได้ยิน ทำให้พิมพ์มาดามองหน้าคู่สนทนา "แอ้กำลังจะหย่ากับเขาค่ะ"พูดไม่เต็มเสียงนัก เมื่อรู้สึกละอายแก่ใจ แย่งเขาไปแต่ไม่มีปัญญาทำให้เขารัก "มายด์ไม่อยากให้คุณแอ้หย่า คุณแอ้เอาชนะพุฒิได้ไม่ยากเลยค่ะ"

หย่า คำว่า หย่า คำนี้ยังไม่ทันหลุดปากออกจากปาก คุณย่าของเธอก็ตื่นขึ้นมาเสียก่อน “เสี่ยวซู่...”

เด็กหญิงศรัณยา น้องเจด้า มรณะ 19/01/63 เจด้าลูกสาวของจีน่ากับคารอส เด็กน้อยผู้ที่อาภัพเหลือเกินในชาตินี้ “สบายดีไหมคะ” น้ำเสียงสั่นพร่าเปล่งถามออกมาอย่างยากลำบากเมื่อก้อนความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่กลางอก จีน่ารู้สึกจุกจนพูดไม่ออกได้แต่ปล่อยให้น้ำตาทำหน้าที่ขอ งมัน “ขอโทษนะคะที่แม่ไม่ได้มาหาหนูเลย แม่เป็นแม่ที่แย่มากเลยใช่ไหม ฮึก แม่คิดถึงเจด้าทุกวันเลยนะไม่มีวันไหนที่แม่ไม่คิดถึงหนูเลย เจด้าของแม่เหงารึเปล่าคะ หนูเหงามากเลยใช่ไหม” ร่างแบบบางของจีน่าสั่นระริกตามแรงอารมณ์อ่อนไหวที่ปะทุขึ้นมา

วายุคว้าแขนยาหยีจับไว้แน่น ยาหยีจ้องมองวายุด้วยแววตาขุ่นเคือง ก่อนที่จะยกเข่ากระทุ้งกลางกายเต็มแรง จนวายุทรุดตัวนั่งคุกเข่าที่พื้นแล้วปล่อยมือจากเธอช้า ๆ “โอ๊ย!! ยะ...ยาหยี” “หย่ากันแล้วก็คือจบ อย่ามาระราน รำคาญ” ยาหยีกัดฟันพูดด้วยสีหน้าโกรธจัด ในเมื่อเขาอยากหย่านักห นา วันนี้เธอก็หย่าให้แล้ว เขาก็ไม่มีสิทธิ์มาตอแยกับเธออีก