หย่ารักนางร้าย Novels & Stories

“เจ้าแต่งงานเข้าจวนมาห้าปีกว่า พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ข้าพึงใจ แต่วันนี้พอจ้าวโม่กลับมา เจ้ากลับแสร้งทำเป็นใจกว้างเสนอการหย่าเพื่อเรียกร้องความสนใจ ช่างน่าขันนัก” ************** E-BOOK เรื่อง นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาวมีวางจำหน่ายใน M*B นะคะ หากใครไม่อยากรอรายตอนสามารถไปซื้ออ่านจบ ทีเดียวได้นะคะ

เสิ่นอวี๋วิเคราะห์อย่างมีเหตุผล “เขาเพิ่งหย่ากันเมื่อวานไม่ใช่เหรอคะ? อย่างน้อยก็แน่ใจได้ว่าเขากับอิ๋นอิ๋นไม่ใช่สามีภรรยากัน” ถังเชี่ยน “ฉันรู้ว่าเขาไม่ใช่สามีภรรยากัน เขาจะแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ธรรมดาคนนั้นได้ยังไง? แต่เขายอมเสียเงินหนึ่งพันล้านเพื่อผู้หญิงคนนี้ได้... เหลือเชื่อจริง ๆ”

หยวนซื่อหยิบใบหย่านั่นขึ้นมาอ่านทีละตัวทีละตัวอย่างชัดเจน ในใบหย่าบอกว่านางเป็นหญิงผิดศีลธรรม โยนข้อหาว่าคบชู้กับคนใช้ แล้วจะป่าวประกาศสู่สาธารณชนและขับไล่ออกไป จะอยู่หรือตายก็จะไม่เกี่ยวข้องกันอีก นางค่อย ๆ ปิดตาลงช้า ๆ นึกถึงเมื่อสิบแปดปีก่อน ผู้ชายที่ใบห น้าอ่อนหวานพูดกับนางอย่างหลงใหลใคร่รัก ชีวิตนี้ทั้งชีวิตจะรักแค่นางคนเดียว จะไม่แยกจากกันไปชั่วนิรันดร์

ไป๋เสี่ยวหรันตอบกลับเสียงเรียบ นางสบตากับเขาครู่หนึ่งก่อนปรายไปมองทางอื่นจากนั้นจึงเดินจากไปทันทีราวกับว่าไม่ได้รู้สึกอันใด นางเหนื่อยเหลือเกิน...เหนื่อยจนไม่มีแม้แต่แรงจะรักเขา แม้ว่าจะไม่ได้มีการตะโกนด่าทอเสียงดังลั่นไปทั่วทั้งจวนแต่ทว่ายามนี้แล้ว ภายในจวนมีผู้ใดไม่รู้บ ้างว่านายหญิงเด็ดขาดถึงขั้นจะหย่ากลับนายท่านให้จงได้…ไม่ว่าอย่างไรแล้วก็ผู้ที่น่าสงสารที่สุดก็คงเป็นคุณชายน้อยกระมัง

“ตราบใดที่ข้ายังหายใจ ข้าจะทำให้นางกลับมาศิโรราบแทบเท้าข้าให้จงได้” อ๋องหนุ่มยังคงมั่นใจ ว่าคู่แต่งงานที่ไม่ได้รักใคร่กัน เมื่อมีข่าวลือกระฉ่อน เรื่องเขากับนาง อีกทั้งอยู่ห่างกันไกล นานวันไปก็ต้องมีแคลงใจ สุดท้ายก็ต้องหย่าร้าง หรือหนักกว่านั้น หยางเหยาเกออาจทนความอับอายไม่ได้ ฆ่าตัวตายไปก่อนที่เขากับลั่วคังอัน จะทันได้กลับเมืองหลวงเสียด้วยซ้ำไป

ความเหนื่อยล้าในหัวใจทำให้เปลือกตาบางหลับลงอีกครั้ง นับต่อแต่นี้ไปเธอจะจำเอาไว้ว่าครั้งหนึ่งผู้หญิงโง่ ๆ ที่ชื่อวนิดาเคยรักผู้ชายที่ชื่อจิรายุจนหมดหัวใจ ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาในบ้านในยามบ่ายคล้อย ใบหน้าหล่อเหลาของจิราย ุเรียบนิ่งก่อนที่ดวงตาคมกริบจะตวัดหันไปมองร่างของพยาบาลสาววัยกลางคนกำลังเดินลงมาจากบันไดพอดีเพื่อที่จะเข้าครัวไปเตรียมอาหารให้กับคนไข้อย่างหญิงสาวสำหรับมื้อเย็น

นางไม่ชอบเขาแล้วแม้แต่นิดเดียว ทว่าก่อนแต่งงานคุณชายน้อยทั้งสองได้กระซิบบอกแก่นางแล้ว ว่าเจ้าบ่าวของนางมีนามว่าหย่งเหวิน และได้เลิกรากับหญิงคนรักแล้วเป็นที่เรียบร้อย แต่สาเหตุอะไรนั้น เด็กๆ หาได้บอกกล่าวไม่ พวกเขาบอกแค่ให้นางแต่งงาน

งจัดงานแต่งงานครั้งนี้ก็เพียงเพื่อจับคนร้ายเท่านั้น ซึ่งหากกระทำการสำเร็จ นั้นหมายความว่านางจะได้ไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดหวั่นอีก ส่วนการแต่งงานนั้น...ก็คงยุติลงด้วยหนังสือหย่า คนที่เคยเสียชื่อเสียงอย่างนางจะต้องหวาดกลัวเรื่องการหย่าไปทำไม คิดเรื่องการมีชีวิตที่มีความสุขจะดีกว่า ห ากหย่าแล้วนางก็กลับมาอยู่บ้าน ช่วยกิจการของครอบครัว

เขาทำกับนางได้อย่างไร ลวงให้รักเพียงเพราะต้องการหย่าขาด ทำเช่นนี้เข่นฆ่ากันให้ตายมิดีกว่าหรือ เหตุใดต้องเสียเวลานานกว่าหกเดือนเพื่อหนังสือหย่าฉบับเดียวด้วยเล่า! หรือว่าความเกลียดชังที่เขามีต่อบิดาของนาง รองแม่ทัพเสวียนซือเหยา มีมากล้นเกินกว่าที่สตรีอย่างนางจะเข้าใจ แต่การลงโทษด้วยการ มอบความรัก แล้วฉีกกระชากหัวใจของนางเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ราวกับเศษผักเน่าตามตลาด ทำรุนแรงเช่นนี้สมควรอยู่หรือ ต่อให้เขามิใช่สุภาพบุรุษ แต่ก็ควรเห็นใจที่นางรักและดูแลเขาอย่างดีมิใช่หรือ

วายุหัวเราะเสียงดังขึ้น “หยุดขำเลยไอ้ยุ…มึงก็รู้กูเจออะไรมาบ้างใครจะกล้ามีได้อีกวะ” “เห็นทีจะมีเพียงไอรินที่ทำมึงเปิดใจอีกครั้ง” “คงใช่ไม่งั้นกูคงไม่อยากแต่งงานขนาดนี้นับวันรออยู่ทุกคืนเลยว่ะ” เมื่อเอ่ยถึงไอรินว่าที่เจ้าสาวของเขาแววตาคลั่งรักก็ปรากฏพร้อมน้ำเสียงนุ่มล ะมุนพลางตอบวายุที่อยู่ตรงหน้าอย่างมีความสุข