หย่ารักนางร้าย Novels & Stories

น้ำตาลเงยหน้าสบตาคนใจร้าย แววตาเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน "นางไม่ได้ปั่นหัวใครค่ะ นางแค่ทำตามความต้องการของคุณม๊า... ในเมื่อคุณม๊าอยากให้นางเป็นอิสระ นางก็แค่อยู่เฉยๆ ให้คนของคุณจัดการ 'ลากคอ' คนที่ควรจะหย่ามาเซ็นชื่อให้จบๆ ไปก็เท่านั้น!" "อย่าหวังว่ามันจะมีวันนั้น!" เพลิงกัดฟัน กรอด "ต่อให้ไอ้แตมมันพลิกแผ่นดินหา หรือต่อให้ม๊าเอาปืนมาจ่อหัว ฉันก็ไม่มีวันเซ็นหย่าให้เธอ! ถ้าอยากมีผัวใหม่นัก... ก็ต้องข้ามศพฉันไปก่อน หรือไม่เธอก็ต้องเหนื่อยหน่อยนะน้ำตาล เพราะต่อจากนี้... ฉันจะทำให้เธอไม่มีแรงไปมองผู้ชายคนไหนอีกเลย!" "คุณมันบ้า! เผด็จการที่สุด!"

เทียนไขยิ้มยั่วอย่างชั่วร้าย เธอไม่เห็นว่าทำไมต้องอ่อนแอให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้มาแย่งสามีไป นั่นมันนางเอกย่ะ ‘ฉันคือนางร้ายตัวแม่’ “ฉันจะทวงของฉันคืน” “อยากตายก็ลองดู” เทียนไขพูดเสียงเหี้ยมแล้วเดินจากไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน...

ดาหลาไม่เข้าใจที่มารดาพูด “ตอนนี้หนูจะหย่าแม่นั่นก็เกาะตารามิลแจ หนูไปทำงานกับรามิลดีไหมลูก คอยเฝ้าแล้วก็ช่วยแสดงว่ารักกันหวานชื่น แม่เลขานั้นจะได้เลิกเกาะติดรามิลยังไงล่ะ ตอนนี้หนูเล่นตามเกมเขา แล้วเขาก็ใกล้จะเป็นผู้ชนะ เราลองมาสวนเกมเขาขึ้นมาดีไหมลูก อย่างน้อย ก็แค่สามเดือนก่อนที่หนูสองคนจะหย่ากัน แม่ไม่อยากได้ผู้หญิงร้ายกาจคนนี้มาเป็นลูกสะใภ้แม่ เห็นแก่แม่ได้ไหม” สาวิตรีใช้วิธีของร้อง ไม่ได้บังคับเธอ ยิ่งเห็นแววตาที่ลังเลเธอยิ่งต้องเร่งพูดเข้าไปเสริมอีก

เพราะพระเอกและนางร้ายแต่งงานกันด้วยสมรสพระราชทานจึงไม่อาจหย่าร้างได้โดยง่าย นอกจากได้ราชโองการให้หย่าร้างจากฮ่องเต้ผู้เป็นประมุขของแคว้นหรือมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตายจากกันไป แน่นอนเมื่อขึ้นชื่อว่านางร้ายย่อมมีจุดจบที่ไม่ดี พระเอกเลือกที่จะจบทุกอย่างด้วยวิธีที่ง่ายที่สุด

เหมราชสบถออกมาอย่างหัวเสีย การที่เขาตัดสินใจทำตามความต้องการของคุณย่ามันก็น่าหงุดหงิดพอแล้ว แต่การที่เห็นท่าทางของเธอและเหมือนเธอต้องการจะหย่ามันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด มันควรจะเป็นเธอหรือเปล่าที่ยื้อเรื่องหย่า แต่ทำไมมันกลับเป็นเขาที่ต้องเป็นฝ่ายยื้อ 'โคตรหัวเสีย' "รดารู้ว่าพี่ไม่เคยต้อง การรดา รดาถึงได้หย่ากับพี่ แต่ตอนนี้กลับหย่าไม่ได้...งั้นเรามาตกลงกันใหม่ไหมคะ"

เจ้าของร่างเดิม ‘เจียงหว่านหนิง’ เป็นนางร้ายในนิยายเรื่องสุดท้ายที่เธอซื้อให้กับคุณย่า นางร้ายคนนี้เป็นภรรยาคนแรกของพระเอก เพื่อที่จะได้แต่งงานกับชายที่แอบชอบก็วางแผนชั่วใช้ยาปลุกกำหนัด จนพระเอกจำใจต้องแต่งงานด้วย แต่หลังแต่งงานไม่ทันจะเข้าหอ เขาก็สมัครเป็นทหารมุ่งหน้าสู่ สนามรบและไม่กลับมาอีกเลย หลังจากสามีจากไปนางร้ายก็รู้ตัวว่า...ตั้งครรภ์

“ก็คุณมันโง่! และฉันก็ไม่ปฏิเสธว่าฉันเป็นนางมารร้าย ถ้าคุณเกลียดฉันมากนักก็เซ็นยกสมบัติคุณมาให้ฉัน แล้วไปเซ็นใบหย่าให้ฉันซะ คุณสามี!” วาโยรั้งร่างบางเข้ามาหา ลืมความโมโหโกรธาเรื่องนิลอรจนหมดสิ้น ในตอนนี้ความใคร่รู้ต่างหากที่กำลังกัดกร่อนหัวใจเขา “หมายความ ว่ายังไง ก็ในเมื่อเธอหย่าให้ฉันแล้ว!?”

ลูกชายที่น่ารักและว่านอนสอนง่ายของฉัน ขนาดตายไปแล้วยังโดนพ่อแท้ๆ ของตัวเองเหยียดหยามขนาดนี้ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเมื่อก่อนตาบอดไปรักผู้ชายแบบนี้ได้ยังไง “ลู่อวี่ ฉันไม่ได้งี่เง่า ฉันจะหย่ากับนายจริงๆ ฉันไม่มีทางยกหลุมศพให้ด้วย!”

ความรักที่เคยมีกับอดีตสามีพลันแห้งผากราวกับต้นไม้เหี่ยวเฉา หัวใจที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันตายไปจนหมดสิ้น ทั้งญาดาและอนวัฒน์เปรียบดั่งเส้นขนานซึ่งเดินคนละเส้นทาง เมื่อชายหนุ่มจรดใบหย่าพร้อมทิ้งเงินก้อนโตโดยอ้างว่าเป็นสินสมรส นัยน์ตาคมกริบราบเรียบไร้เยื่อใยในขณะท ี่คนเป็นเมียนั้นไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็น ‘พะ…พ่อล่ะ พ่ออยู่ไหนนา’

ที่หนักไปกว่านั้นพระเอกยังเชื่อคำยุยงของนางร้าย ทำให้ลูกในท้องของนางเอกต้องตายไม่มีแม้แต่โอกาสลืมตาขึ้นมาดูโลก ส่วนนางเอกปากบอกว่าจะหย่าแต่ดันอยู่ต่อทำให้ถูกทำร้ายพร่ำเพรื่อ มิหนำซ้ำนางร้ายยังโกหกว่าป่วย ไอ้พระเอกเฮงซวยนั่นก็สั่งให้คนมาเอาเลือดหัวใจของนางเอก ไปปรุงเป็นยารักษา ยังไม่พอ เพราะความอืดอาดยืดยาดตัดใจไม่ขาด จึงเป็นสาเหตุให้ครอบครัวถูกฆ่าล้างตระกูล สรุปคนที่โง่เขลามาทั้งเรื่องคือนางเอกนี่แหละ อ่อนแอจนน่ารำคาญ นางเอกแบบนี้เยว่ซานซีสงสารไม่ลงจริงๆ