Novel & Cerita หย่าร้าง

"พอยังจ๊ะ ชมเมื่อยขาแล้วจ้ะ" "ปวดวันนี้ซะด้วยสิ มาด้านหน้าบ้าง" ชมจันทร์รีบย้ายไปยืนด้านหน้าของเขาเผื่ออีกฝ่ายจะบอกพอเร็วขึ้น วางมือสองข้างลงบนไหล่แกร่ง กะระยะห่างตัวเองเอาไว้ไม่ให้ชิดเขามาก ถึงออกแรงกดที่มือ "อ๊ะ!" ผู้การสันต์รั้งคนที่ยืนลงมาหา แล้วจัดท่าให้คนตัวเล็กนั่งคร่อมตัวเอง ใช้มือทั้งสองข้างโอบเอวบางเอาไว้ อิงแผ่นหลังไปกับพนักพิงแล้วหลับตาพริ้มลง ชมจันทร์พูดไม่ออก เห็นเขานิ่งเธอจึงนวดต่อ นวดไปนวดมาอะไรบางอย่างด้านล่างกลับดันสะโพกของเธอขึ้นมา ชมจันทร์ตกใจ! ทำท่าจะลุกจากตักเขา ทว่าเขากลับกระชับกอดเอวเธอแน่น "ผู้การ!" "ฉันมาทวงค่าตอบแทน" "คะ..ค่าตอบแทนอะไรจ๊ะ" "เธอติดค้างค่าติวฉันไว้ลืมแล้วหรือเปล่า" ชมจันทร์นิ่งคิดตามที่เขาพูด เหตุการณ์วันนั้นถึงลอยเข้ามาในหัว "ผะ..ผู้การอยากได้อะไรจ๊ะ" ถามพร้อมใจเต้นระรัวเร็ว ตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตากลมนิ่ง ทำชมจันทร์ร้อนๆ หนาวๆ ตามกาย ยิ่งฝ่ามือใหญ่ลูบไล้เข้ามาในเสื้อพอรู้แล้วว่ามันคือเรื่องไหน "...อยากได้เธอ"

เขามีผู้หญิงที่รักอยู่ในใจ ส่วนเธอก็รักเขาจนหมดหัวใจ คนนึงแต่งงานเพราะรัก ส่วนอีกคนแต่งเพื่อรอวันหย่า "ในหัวใจพี่ภูคงไม่เหลือให้เอมแทรกเข้าไปอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นเรามาหย่ากันเถอะค่ะ"

มัสสิกาคือผู้หญิงที่ทำให้คนรักของศรันย์ต้องตาย เขาเกลียดเธอยิ่งกว่าเชื้อโรคแต่สุดท้ายโชคชะตากลับนำพาทั้งคู่ต้องมาแต่งงานกัน"เธอลองตายดูสิ เผื่อฉันใจอ่อนยอมยกโทษให้"

แต่งงานได้เพียงสามเดือน สามีก็ถูกส่งไปชายแดน นางจึงได้แต่ภาวนาอยู่ทุกคืนวันให้เขากลับมาอย่างปลอดภัย แต่สิ่งที่เขาตอบแทนกลับเป็น...การบีบบังคับให้หย่าและไล่ต้อนนางไปสู่ความตาย!

เพราะไร้รัก ทั้ง 'เธอ' และ 'เขา' จึงต่างหมางเมิน แต่เมื่อได้รัก ทั้ง 'เธอ' และ 'เขา' จึงต่างเร่าร้อนในค่ำคืนแห่งรัก การถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่รัก นั่นย่อมไม่ใช่เรื่องน่าสนุก แต่ในเมื่อไม่อาจปฏิเสธพ่อและแม่ได้ จึงยอมให้ทุกอย่างเป็นไป แต่บ่าวสาวป้ายแดงยุคสองพันหรือจะยอมลงเอยแบบนี้ง่ายๆ ในเมื่อเขาทั้งคู่ต่างพร้อมใจกันหนีห้องหอ แต่ทว่าพรหมลิขิตกับขีดเส้นให้พวกเขานั้นหนีไปเจอกันเสียนี่

เมฆินทร์: นายหัวหนุ่มเจ้าของเกาะมายาที่ทำรังนก มีอิทธิพลและบารมีเป็นที่เกรงขาม ปรายฟ้า ภรรยาสาวสวยไฮโซของเมฆินทร์ เริ่มแรกนั้นเมฆินทร์รักและหลงไหลในความสมบูรณ์แบบของสาวสังคมที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ร้อนแรงของปรายฟ้า ปรายฟ้าก็มีผู้ชายดีๆ ที่ร่ำรวยมากหน้าหลายตามาพัวพัน แต่มีอยู่คนหนึ่งหลอกเธอไปบำเรอกามกลางทะเลบนเรือหญิงสาวยอมกระโดดน้ำเมื่อเห็นเรือของเมฆินทร์ เขารีบเข้าไปช่วยเธอ ต่อมาปรายฟ้าก็หลงรักเมฆินทร์เพราะรู้สึกว่าเขาทั้งหล่อและแตกต่างไปจากผู้ชายคนอื่นๆ ที่ผ่านเข้ามาโดยเฉพาะเอาสามารถปกป้องเธอได้ และปรายฟ้าก็ตั้งใจจะแต่งงานกับเมฆินทร์ เพราะไม่อยากให้ไพโรจน์บิดาผู้ร่ำรวยและมีอิทธิพล เข้ามาจัดแจงชีวิตของเธออีกต่อไป

เสิ่นเจียวจื่อ บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนแม่ทัพใหญ่ เพียงเพราะมารดาของนางถือกำเนิดจากตระกูลพ่อค้า ญาติฝ่ายบิดาจึงไม่เคยมีผู้ใดมองนางด้วยความเอ็นดู แต่แล้วอย่างไรเล่า? แม้คนทั้งตระกูลจะเมินเฉย ทว่าท่านพ่อกลับรักนางดั่งดวงใจ ครั้นมารดาสิ้น นางก็มิได้ถูกทอดทิ้ง ยังคงมีความเป็นอยู่สุขสบาย มิขาดสิ่งใด จนกระทั่งวันปักปิ่นมาถึง บิดานางกลับทำเรื่องที่ทุกคนในเมืองหลวงต่างตื่นตะลึงท่านพ่อยื้อแย่งสัญญาหมั้นหมายของน้องสาวมาให้นาง ซื่อจื่อแห่งจวนโหวเวิ่น..พี่ชายที่เคยพานางวิ่งเล่นท่ามกลางแสงอาทิตย์ในวัยเยาว์ ชายผู้เป็นรักแรก…รักเดียว…ที่นางเก็บซ่อนไว้ในใจมาเนิ่นนาน ทว่าเขากลับเป็นคนรักของน้องสาวลูกอนุ เมื่อการหมั้นหมายผิดฝาผิดตัว จากความใกล้ชิดแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา เขาเกลียดนาง ชิงชังนางสุดหัวใจ..กล่าวหาว่านางเป็นเพียงสตรีใจร้ายผู้สวมรอยแทนที่น้องสาวของตน ไม่ว่านางจะทำดีเพียงใดหัวใจของเขาก็มิอาจอ่อนลง นาง…ยอมแล้ว หากการจากไปของนาง จะทำให้เขาและน้องสาวได้ครองคู่สมดังปรารถนาเช่นนั้นนางยอม 'หย่า' และขออวยพรให้คนทั้งสองได้เคียงคู่กัน แม้ฟ้าดินจะล่มสลายลงตรงหน้าก็ไม่อาจแยกจาก ส่วนนางไม่ขอรั้งอีกต่อไป

เมื่อ พราวพิชชา สาวสวยจากเมืองเพิร์ท กลับมายังเชียงราช โดยใช้สิทธิ์ลาพักร้อนสิบห้าวันมาทำภารกิจบางอย่าง...ทั้งหมดก็เพื่อน้องสาว อะไรๆ ก็เป็นไปตามแผน มันดูสำเร็จไม่ยาก แต่แล้วก็มีมนุษย์ป่าเถื่อนอย่าง รัชภาคย์ โผล่มาทำให้แผนของเธอล่มไม่เป็นท่า พราวพิชชาคิดว่าตัวเองแกร่งพอ รับมือเขาได้แน่นอน คราวนี้จะตอกกลับเขาให้หน้าหงาย สมกับที่เคยกวนอารมณ์เธอมาแล้วครั้งหนึ่ง แค่สบโอกาสเถอะ เธอจะจัดการให้อยู่หมัด แล้วจะเป็นไปได้แค่ไหน... เมื่อพราวพิชชาไม่รู้เลยว่าคู่ปรับเก่าอย่างรัชภาคย์มีแผนอะไรอยู่ในใจ เกมนี้เธอจะได้เอาคืนเขา... หรือจะเป็นเขาที่ทำให้ชีวิตเธอพลิกคว่ำคะมำหงายตลอดการลาพักร้อนกันแน่ ----------- "คนท้องคนไส้...หมายถึงลดางั้นหรือคะ ลดาท้องหรือ" "อ้าว! ไม่รู้เหรอว่าน้องสาวคุณท้องจนจะคลอดแล้ว คุณป้า" พราวพิชชา ถึงกับกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินคำพูดสวนของ รัชภาคย์

สิ่นอวี้หลันตกหลุมรักมู่หยางโหวตั้งแต่แรกพบ จึงตามราวีสตรีทุกคนที่อยู่ข้างกายเขา หวังครอบครองเขาเพียงคนเดียว . นางเฝ้าทุ่มเททำทุกอย่างเพื่อบีบบังคังให้มู่หยางโหวรับนางเป็นภรรยา กระทั่งนางสามารถแต่งเข้าจวนของเขาได้ ทว่าเขากลับเย็นชาผลักไสรังเกียจเดียดฉันท์นางยิ่งกว่าหนอนเน่า ๆ ตัวหนึ่ง . ต่อมาเขายังรับภรรยารองเข้าจวนเฝ้ารักถนอมภรรยารองและเห็นนางเป็นเพียงสตรีไร้ค่าในสายตา เขายังร้องขอหนังสือหย่าจากนางอยู่ร่ำไป . นางเจ็บปวดแต่ก็อดทนหวังว่าเมื่อนางทำดีแล้วจะทำให้เขาหันมามองนางบ้าง แต่สุดท้ายทุกสิ่งกลับไร้ค่าจนนางยอมตัดใจเขียนหนังสือหย่าแต่โดยดี มู่หยางโหวกลับเปลี่ยนไปราวเป็นคนละคน บัดนี้เขาตามตอแยไม่ห่าง ทั้งยังไม่ยอมลงนามในหนังสือหย่าอย่างที่เคยต้องการ . ให้ตายเถิด เขาเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร จึงได้หันกลับมาง้องอนนางเช่นนี้!

วีร์หมอศัลยกรรมแพทย์อันดับหนึ่งของเมืองไทยถูกแม่บังคับให้แต่งงานกับมัดหมี่ลูกสาวของเพื่อน เขายอมแต่งงานกับมัดหมี่ตามคำสั่งของแม่ทว่ามัดหมี่ก็เป็นได้แค่ตัวแทนของพิพิมแฟนเก่าของหมอวีร์เท่านั้น โดยที่ไม่มีทางได้มาเป็นตัวจริง มัดหมี่ก็ยอมเข้าไปเป็นตัวแทนของแฟนเก่าเขา ยอมแม้กระทั่งเสียตัวตนของตัวเอง ยอมแม้กระทั่งเก็บเรื่องที่ตัวเองแพ้กุ้งแม่น้ำเพราะแฟนเก่าของเขาชอบกิน เธอก็เลือกที่จะกินยาแก้แพ้แทน แต่ทว่าสุดท้ายความอดทนของเธอก็หมดลง เมื่อแฟนเก่าของเขากลับเข้ามาในชีวิตของเขาอีกครั้ง มัดหมี่จึงตัดสินใจไม่ขอทนเป็นตัวแทนของเขาอีกแล้ว ต่อแต่นี้ไปเธอขอเป็นตัวเองและขอเดินออกมาจากชีวิตของเขาเองพร้อมกับลูกในท้องที่เขาจะไม่มีวันได้รู้