หลังหย่า Novels & Stories

“ถึงเรายังหย่าไม่เสร็จ ก็ไม่เหมาะอยู่ดี” “อย่าหลงตัวเองนักเลย” ฉันพูดจบ เซี่ยอวิ๋นถิงก็ปรบมือขึ้นมา ทำเอาฉันสะดุ้ง “น้องพูดถูก ผู้ชายที่กำลังจะหย่า ก็ควรเงียบเหมือนคนตาย”

หญิงสาวบีบมือแน่นพยายามกัดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาก่อนจะคลายมือออกหลังจากนายทะเบียนจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพแล้วยื่นใบสำคัญการหย่ากลับมาให้ “ในตอนนี้คุณทั้งสองคนถือว่าได้หย่าขาดจากการเป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์แล้วนะครับ” เชอรีลเม้มปากหยิบใบที่ได้รับขึ้นมาแล้วเดินออกไปโ ดยไม่ปริปากพูดหรือมองหน้าใครโดยมีรชารีบตามไปด้วยความเป็นห่วง

เธอพูดออกมาจากใจ ตอนนั้นสิ้นหวังเสียใจอยู่หลายเดือน วันจะหย่าก็ร้องแล้วร้องอีกจนไม่มีน้ำตา แต่เหมือนฟ้าจะดลใจให้เขา จำเธอได้แม้จะแค่เรื่องบนเตียงก็ตาม “แล้วถ้าย้อนไปอีกคุณจะทำยังไง” “เอาไม้ตีหัวคุณตั้งแต่ฟื้นเลย จะได้จำได้” เธอว่าอย่างขบขัน ทำเอาสามีหน้ามุ่ย “ใจร้าย จัง”

ชายหนุ่มก้มหน้าลง บดบังแสงไฟจนเกิดเป็นเงาสลัวทาบทับลงมา แสงและเงาขับเน้นโครงหน้าด้านข้างอันสมบูรณ์แบบของเขา สีหน้ายังคงสงบนิ่งเช่นเคย ดวงตาดำขลับลึกล้ำดุจบ่อน้ำไร้ก้น “การหย่าคือการเลือกที่เธอต้องการจริง ๆ เหรอ? เคยคิดไหมว่าหลังหย่าแล้ว เธอจะมีความสุขได้จริงหรือเปล่า? วัน ที่กลับออสเตรเลีย เหมยเหม่ยรู้สึกไม่ค่อยสบายที่หัวใจ อาจเป็นเพราะรับรู้ถึงความรู้สึกของแม่ตัวเอง” หรงซูเงียบ ไม่ได้ตอบอะไร สีหน้าดูเลื่อนลอยไร้อารมณ์

เมื่อฝังเสร็จเรียบร้อย ฉันเอาของเล่นที่ลูกชอบที่สุดวางหน้าป้ายหลุมศพเขาทีละชิ้น เขาจะได้ไม่เหงา เมื่อทำทุกอย่างเรียบร้อย ฉันมองลู่อวี่ด้วยสายตาราบเรียบ “นายกลับไปเซ็นสัญญาหย่าด้วย ฉันเซ็นเรียบร้อยแล้ว” ฉันพูดจบแล้วเดินออกไปทันที ลู่อวี่เดินตามมา ได้ยินเสียงตะโกนของหลินจือ จือดังมาจากด้านหลัง

หลินซีอินพูดต่อ “การหย่าหมายถึงจุดจบ ต่อไปไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?” เซียวรั่วอีบอก “ตอนนี้พวกเธอไม่มีลูก หลังหย่ากันแล้วก็ไม่น่าจะมีอะไรให้ต้องพัวพันกันอีก” หลินซีอินขานรับคำหนึ่ง พร้อมกับข่มความขมขื่นทั้งหมดในใจเอาไว้

ปราชญ์ : อืม เพลงขวัญ : งั้นก็ไปหย่าสิ หลังจากอ่านข้อความสุดท้ายที่เพลงขวัญส่งมา มือหนากดปิดหน้าจอก่อนจะโยนโทรศัพท์ราคาแพงกระแทกใส่โต๊ะทำงาน เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องโมโหขนาดนั้น ปกติเขาไม่ทำลายข้าวของ เพลงขวัญอยากให้เขาหย่ากับเพียงตะวัน ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกใ หม่อะไร เขากับเพียงตะวันตกลงกันว่าจะหย่าหลังจากแต่งงานครบหนึ่งปี รถหรูขับมาจอดหน้าบ้านหลังหนึ่งท้ายซอย เป็นบ้านที่เขาไม่เคยคิดจะมาเลยสักครั้ง นั่นก็คือบ้านที่พ่อของเขามอบให้เป็นเรือนหอในวันแต่งงาน

แทนไทยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกว่าเดิม “แล้วตอนนี้วิคเตอร์กับมารียาก็หย่ากันแล้ว ให้มันได้เจอหลิว แล้วปรับความเข้าใจกันเถอะ” คำว่า ‘หย่า’ ทำให้รันเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “เมื่อกี้ว่าไงนะ!! ใครหย่ากับใคร” “ก็วิคเตอร์กับมารียาไง”

เมื่อลองคิดทบทวนถึงความเป็นจริง ดลพีจึงยอมเซ็นต์แบ่งทรัพย์สินกับมีนาคนล่ะครึ่งและเซ็นต์ใบหย่าให้มีนาโดยไม่มีข้อแม้อะไร ตอนนี้ทั้งดลพีและมีนาทั้งสองคนไม่ได้มีข้อผูกมัดอะไรกันแล้ว ทั้งคู่ต่างก็เป็นอดีตสามีภรรยากันอย่างเต็มตัว

หลังจากที่ฉันแยกทางกับพ่อของเขา เธอก็ไม่ได้ห้ามใครไม่ให้มาเยี่ยมหยางหยาง “ตอนนี้ทุกอย่างมันก็โอเคแล้วไม่ใช่เหรอ?” หลังจากการหย่าร้าง ไห่หลิงต้องการตัดความสัมพันธ์กับอดีตพ่อแม่สามีของเธอ