หวนรักคุณหมอไร้หัวใจ Novels & Stories

พ่ายแพ้ให้แก่สตรีไร้หัวใจนางนี้อย่างหมดรูปสิ้นลาย รักที่นางเป็นนางหาใช่รักที่นางมีใบหน้าเหมือนพี่สาว แต่ความรักนั้นมันมิได้มากพอให้เขาวางใจช่วงแรกนางก็ไร้เยื่อไยกับจิ่นเหยาอย่างยิ่งเพิ่งมาสามเดือนให้หลังที่นางมักหายไป

ใกล้ชิดเขา ทำไมนะหัวใจของเธอถึงได้รักแต่เขาคนที่ทำร้ายให้เจ็บปวด ไม่ว่าเตชินจะทำร้ายหรือเอามีดกรีดลงมาที่ขั้วหัวใจ ไม่นานสิ่งที่เขาทำกับเธอนั้นก็มลายหายไปสิ้น เพียงแค่เขานั้นพูดดีกับเธอไม่กี่คำ เธอไม่อาจรู้ได้ว่าหากเขานั้นผ่านมาง้อแล้วจะเดินไปต่อกับเขาได้หรือไม่ รู้แค่ว่าเ วลานี้เธอเหนื่อยและท้อจนไม่มีแรงก้าวไปข้างหน้า หมอสาวได้แต่หวังและภาวนาให้พรุ่งนี้ดีกว่าเมื่อวาน บางครั้งคนเราก็ไม่จำเป็นจะต้องมาแบกรับความทุกข์นี้เอาไว้ ใจดวงหนึ่งที่บอบช้ำครั้งแล้วครั้งเล่า วันนี้มันเริ่มจะชินชากลายเป็นคนไร้หัวใจเพราะใครบางคน

ข้อความที่ปรากฏขึ้น Lalin : มาหาด่วน!! หัวใจของหมอหนุ่มกระตุกวูบ เขาผละออกจากพยาบาลสาวสุดฮ็อตอย่างไม่ใยดี “ยายชี” ชื่อที่เปล่งออกมาเต็มด้วยความเป็นห่วง

แก้วใสเอ่ยพรางมองหน้าหมอไฮน์แบบนั้นทั้งที่เขายังกอดเธอไว้ "แต่..ฉันรักเธอ ฉันรักเธอนะแก้วใส" "รักเหรอค่ะ!!! วันนั้นหมอจำได้มั้ย หมอไล่ให้แก้วออกจากชีวิตหมอ!! วันที่แก้วนอนเจ็บเจียนตายอยุ่ที่โรงพยาบาล หมอกลับทิ้งแก้วไปอย่างไม่ใยดี หมอจะมาบอกว่ารักแก้วอย่างนั้นเหร อค่ะ หมอจะมาหลอกให้แก้วดีใจ แล้วหมอก็จะทิ้งแก้วไปอีก ฮึก! หมอรักทุกคน หมอดีกับทุกคน แต่กับแก้ว หมอใจร้าย ใจร้ายที่สุด"

ความรักของเขา ความห่วงใยดูแลที่เขามีให้ฉัน ล้วนมีเป้าหมาย เพื่อเสี่ยวเสวี่ย หัวใจฉันเจ็บปวดเหลือเกิน ใกล้จะเดินถึงหน้าห้องผู้ป่วยแล้ว แต่กลับได้ยินเสียงจากในห้อง

​ “ไม่เป็นไรเลยค่ะ​ นันไม่โกรธ​ป้าเลย​ ไม่ต้องร้องแล้วนะคะ” “อย่าร้องไห้กันอีกเลยนะครับเรารีบเข้าไปเซอไพรส์​คนป่วยกันดีกว่า”​ “คุณภูมิ​ เกือบทำให้คนแก่หัวใจวายรู้ไหมคะ”​

“ท่านโหว ท่านหมอมาถึงแล้วเจ้าค่ะ” ก่อนที่จะได้คิดอันใดไปมากกว่านี้เสียงของหวนปี้ที่เอ่ยแทรกขึ้นทำให้เขาหลุดจากภวังค์ชั่วขณะ เขาค่อย ๆ ให้นางนอนราบลงกับเตียงดังเดิม “ฮูหยินเป็นไข้ทับระดูขอรับ”

ภรรยาไร้ใจ Chapter 17 แต่ก่อนนาราลักษณ์มองไม่เห็นความรัก ความดี ความเอาใจใส่ดูแลที่อันโตรเนียลเล่มีต่อตน เมินเฉยไม่ใส่ใจ ทว่าช่วงเวลาที่เธอถูกยิง กลับเกิดความรู้สึกบางอย่างในใจนาราลักษณ์ เหมือนกับประตูหัวใจที่ไม่เปิดรับเขา ถูกแง้มไม่รู้ตัว

ธามไทได้แต่เงียบเพราะเขาไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน แค่เจอคำพูดเมื่อกี้ที่เธอพูดใส่เขา มันก็เจ็บจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว "ถ้าไม่มีอะไรงั้นฉันขอตัวนะคะ แล้วอย่ามายุ่มย่ามวุ่นวายในชีวิตฉันอีกเลย ในตอนนี้ฉันมีความสุขที่สุดแล้ว มีความสุขมากกว่าการอยู่กับคุณแบบที่ผ่านมาจนเทียบกันไม่ ได้ แล้วเราก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องพูดคุยกันอีก เพราะฉันไม่เคยจำและไม่อยากรู้จักคนไร้หัวใจแบบคุณ รีบออกไปให้พ้นหน้าฉันทีเถอะค่ะ"

มือใหญ่กุมหน้าอกข้างซ้ายด้วยใจสับสน อาการที่เป็นตอนนี้ไม่สามารถอธิบายได้เลยคืออะไรกันแน่ หากจะเรียกว่ารักก็คงไม่ใช่ เพราะเขาไม่เคยลืมใครคนหนึ่งออกจากใจสักวินาทีเดียว “คุณอยู่ไหนกันแน่หยาด ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน” ยกแขนแกร่งขึ้นก่ายหน้าผากด้วยใจหวนนึกถึงใครคนหนึ่ง ตั้งแ ต่สาวคนรักรู้ว่าตัวเองกำลังจะแต่งงานกับเดือนฉาย เธอก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ว่าจะตามหาสักแค่ไหนก็ไม่เคยเจอ