Novel & Cerita องค์หญิงสีชาด

“มิได้ๆ ข้าเพียงพูดความจริงเท่านั้น” “องค์หญิงเซว่านชิงแห่งแคว้นเหวยหน่วน เสด็จ…” ทั้งงานหันไปมองที่ประตูหน้าซึ่งตอนนี้มีผู้นำขบวนเข้ามาพร้อมโปรยดอกไม้ก่อนที่จะเห็นองค์หญิงที่งดงามเดินตามหลังมา นางสวมชุดสีขาวประดับไปด้วยดอกไม้หลายสีบนศีรษะช่างดูงดงามสดใส พร้อมกับช ุดที่ปักเลื่อมดอกไม้สีทองลงบนเนื้อผ้าทำให้ดูแวววาวเมื่อต้องแสงไฟ

ิรู้ตัวก็เป็นได้ องค์หญิงเหลือบตามองไปยังสตรีทั้งสองด้วยความหงุดหงิดใจ ยิ่งสตรีซึ่งแต่งกายด้วยชุดสีน้ำเงินงดงามจับตา มองแล้วชวนขัดใจอย่างยิ่ง องค์หญิงผิงผิงบดริมฝีปากท่าทางหงุดหงิด อยากรู้นักว่าเมื่อถึงเวลาจะทำท่าทางมีความสุขแบบนี้อีกได้หรือไม่ เซียวอันหนิ

ในตำหนักจวี้ซิ่ว กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกระถางธูปรูปทรงสัตว์มงคล ลอยอ้อยอิ่งในอากาศ ชุดน้ำชาเบญจรงค์ลายครามที่บรรจุชาเขียว สาวใช้เพิ่งชงใหม่ยังคงส่งไอร้อนล่องลอย ขณะที่ฉู่เหม่ยหลิน องค์หญิงในฉลองพระองค์สีแดงสดงดงามน่าหลงใหล ยิ้มแย้มพลางยกถาดขนมมาให้แขกที่มา โดยไม่ได้รับเชิญ

สตรีตรงหน้าพวกเขางดงามราวกับเทพธิดาบนแดนสวรรค์ นางสวมชุดสีชมพูปักลวดลายดอกเหมย ทรงผมถูกเกล้าขึ้นไปครึ่งหนึ่งและประดับปิ่นสีทองเอาไว้บนศีรษะ เส้นผมยาวสลวยที่เหลือถูกปล่อยลงมาถึงกลางหลัง รับกับใบหน้าสวยหวานหยาดเยิ้ม ผิวของนางนวลเนียนราวกับหยกชั้นดี ช่างดึงด ูดให้เขาทั้งสองละสายตาไปจากนางไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว "ถวายพระพรฝ่าบาท หม่อมฉัน โจวอวี้หลัน มาแล้วเพคะ" โจวอวี้หลัน องค์หญิงจากแคว้นต้าไห่ ผู้ถูกส่งมาเป็นเครื่องบรรณาการหรือก็คือเชลยศึกในสงครามที่บิดาของนางพ่ายแพ้ให้ไท่หยางอย่างราบคาบ

ดั่งหยกขาวมันแพะ ดวงตากลมโตสีดำสนิท ขนตายาวงอน จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากแดงระเรื่อดั่งสีอิงเถา ในมือขององค์หญิงถือภาชนะหน้าตาประหลาดประดับด้วยดอกไม้ที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน ส่วนนางกำนัลที่ตามหลังถือภาชนะเดียวกัน แต่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับพืชพรรณที่ข้าก็ไม่รู้จักอีก ดูจ ากสีน่าจะทำด้วยเงินและทอง ยอมรับว่าแม้เป็นสตรีก็ยังอดตกหลุมรักนางมิได้ องค์หญิงจินฉานผู้นี้นั้นนับว่าเป็นสาวงามหาตัวจับยากมิแพ้นางสนมในวังหลวงเลยแม้แต่น้อย

องค์หญิงใหญ่หมิ่นชิงมาถึงช้า นางคือธิดาของไทเฮา ก็เป็นที่จับตาของทุกคนอย่างแน่นอน นางมาในชุดนางฟ้าปักทับทิมแดงด้วยไหมสีทอง เสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกสีขาว สวมมงกุฎปักระย้าสิบหกชิ้น ดููสง่างามมาก องค์หญิงใหญ่ฮุ่ยเจิงเลยหัวเราะเยาะนาง "เจ้าก็มาเป็นคนสุดท้ายทุ กปี จะต้องใช้เวลาแต่งตัวครึ่งวันแน่นอน"

“องค์หญิงทรงมีสิริโฉมที่งดงาม สวมชุดอะไรก็ฃสวยงาม ชุดขี่ม้าที่องค์หญิงใส่ในตอนนี้ดูสูงส่งเป็นพิเศษเลย” ทคนที่กระตือรือล้นมากที่สุดคือ ก็คือจ้าวชิงชิง: "ใช่แล้ว ก็ไม่ดูเลยว่าเป็นใคร นี่เป็นถึงองค์หญิงที่สูงศักดิ์ที่สุดในต้าซ่งเชียวนะ! เจ้ากับข้าจะเทียบเทียมได้อย่างไร"

ฝั่งตรงข้ามของเธอคือ ‘คุณหญิงชดช้อย’ มารดาของอัครินทร์ หญิงวัยห้าสิบกว่าที่ยังคงความงดงามและเพียบพร้อมไปด้วยราศีของสตรีชั้นสูง ทว่าดวงตาเรียวรีที่ถอดแบบมาจากลูกชายคนเดียวนั้นกลับฉายแววเรียบนิ่ง เย็นชา และจับจ้องมองมายังสะใภ้หมาด ๆ ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้า “แต่งงา นกันมาได้ร่วมสองเดือนแล้วใช่ไหมหนูพราว?” คุณหญิงชดช้อยเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยกระแสความกดดันอันหนักอึ้ง พลางยกถ้วยชาเซรามิกราคาแพงขึ้นจิบช้า ๆ

บทที่ 1 รับตัวเข้าจวน องค์หญิงหย่งอาน พระธิดาของเอี้ยนอ๋อง ประวัติความเป็นมาขององค์หญิงผู้นี้ไม่แน่ชัด แทบไม่มีใครล่วงรู้ตัวตนขององค์หญิงผู้นี้เลยด้วยซ้ำ หากพิจารณาจากรูปร่างหน้าตาอาจจะฟันธงไม่ได้ แต่ถ้าดูจากกิริยาท่าทาง นางมีสง่าราศีแฝงอยู่ก็จริง แต่ก็ย ังห่างไกลจากคำว่าเชื้อพระวงศ์หญิงมากโข

มาที่ข้าด้วยความพิศวง หลายคนมีประกายหลงรัก เรียกได้ว่าความงามของข้าเพิ่มพูนขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ข้าสวยสง่าชวนมองและดูสูงส่ง หากไม่บอกว่าข้าคือหญิงแพศยาแซ่ฉิน ผู้ที่พบเจอข้าล้วนนึกว่าข้าคือองค์หญิง หม่าฮูหยินยืนอยู่และมองมาที่ข้าอย่างเกลียดชัง และฮูหยินของเจี่ยชิงก็มาด ้วยเช่นกัน รวมทั้งบรรดาเมียๆ ของพวกผู้ชายที่จ่ายเงินเข้ามาขย่มข้าในคุกก็มารวมตัวกันเพื่อฟ้องร้องเช่นกัน