องค์หญิงสีชาด นิยาย & เรื่องราว

เจียงเฟิ่งหัวสีหน้าเรียบเฉย “ทราบเจ้าค่ะ ซางอวี๋เพียนเพียนองค์หญิงรัชทายาทแคว้นเจาซี ลูกเคยพบนางแล้วครั้งหนึ่ง” เพียงเสี้ยวพริบตาหัวใจเคร่งเครียดของเฝิงจิ้งย่วนยิ่งตึงเครียดขึ้นอีกหนึ่งส่วน “เจ้าว่าอย่างไรนะ นางเป็นองค์หญิงรัชทายาทแห่งแคว้นเจาซี มิใช่อ งค์หญิงทั่วไปหรอกหรือ?” ลำพังแค่ตำแหน่งองค์หญิงก็เพียงพอจะทำให้นางต้องระมัดระวังตัวจนอยู่ไม่สุขได้แล้ว

หญิงสาวยิ้มบาง ริมฝีปากแดงฉ่ำ ดวงตาคมโต "ข้าคือ ซิ่วหยาง องค์หญิงแห่งวังมังกรดำ... ผู้ที่แบกรับคำสาปแห่งสายเลือด" “คำสาป?” มู่หลินทวนคำ แววตาฉงน

ทว่าความงามโดดเด่นนั้นของนาง กลับมิได้กลบรัศมีความสง่า ของลูกสะใภ้เพียงคนเดียวได้เลย ถานไห่ชินแม้มิได้งามล้ำจนเลื่องลือ แต่ก็มิได้ขี้ริ้วอันใด นางในชุดสีม่วงดำ ขับผิวขาวอมชมพูให้ดูโดดเด่นและสูงค่ายิ่งนัก “จ้าวฮูหยิน ฮูหยินน้อยจ้าว เชิญด้านในเจ้าค่ะ” เถ้าแก่เนี้ย ร ีบกุลีกุจอออกมาต้อนรับแขกคนสำคัญ จะอย่างไรสตรีผู้นี้ก็คือองค์หญิงสาม พระพี่นางในองค์ฮ่องเต้ ย่อมเหนือกว่าภรรยาขุนนางอื่น ๆ ที่อยู่ภายในร้านหลายเท่านัก

วันรุ่งขึ้น ในยามซื่อ ขบวนเสด็จขององค์หญิงชุนหยาง เดินทางมาถึงหน้าจวนอู่อันโหวอย่างยิ่งใหญ่ องค์หญิงก้าวลงจากรถม้าในชุดสีชมพูบานเย็นราคาแพง เครื่องประดับทองคำเต็มตัว ใบหน้าเชิดหยิ่งด้วยความมั่นใจในรูปโฉมและศักดิ์ศรี

"เรื่องนี้... พอข้าได้ข้อมูลเรื่องความผิดปกติที่ฝ่าบาทประทานให้องค์หญิง ข้าก็ได้เข้าไปสืบข้อมูลมาในบันทึกเกี่ยวกับเครื่องบรรณาการของหลายปีที่ผ่านมา ได้ความว่า ชาหายากจากฝั่งมองโกลเหนือนั้นเป็นชาที่เรียกว่า จันทร์ฉาย เป็นชาที่มีสีแดงคล้ายกับชาที่องค์หญิงดื่มในปัจจุบัน... เพราะฉะนั้น ย่อมมีการสับเปลี่ยนชาโลหิตนิรันดร์นี้เข้าไปงานเลี้ยงน้ำชาเมื่อสองปีก่อน.... องค์หญิงเล่าว่านางโปรดในกลิ่นและในรสของมัน ฮ่องเต้จึงได้พระราชทานให้นางในงานนั้น ซึ่งฮ่องเต้ก็ไม่ทรงไม่น่าจะล่วงรู้หรือเอะใจ เพราะชาที่บรรณาการถวายนั้นมีมากเกินกว่าที่ทรงจะมาใส่พระทัย”

ประตูตำหนักค่อย ๆ เปิดออกเมื่อจิ้งจอกขาวสตรีในอาภรณ์ดำก้าวเข้ามาช้า ๆ ปลายแขนเสื้อยาวของนางลากไปตามพื้นเหมือนควันไฟสีดำที่ติดตามร่างนางไม่ห่าง ผมยาวสีขาวบริสุทธิ์ระย้าไหวในกระแสพลังปีศาจอ่อน ๆ ที่หมุนวนรอบตัวนาง เมื่อเดินลึกเข้ามาถึงกลางตำหนัก นางหยุดยืนหน้าก ้อนน้ำแข็งใสขนาดใหญ่ที่มีร่างองค์หญิงสิบเอ็ดนอนนิ่งอยู่ภายใน แสงจากคบเพลิงสีนิลสะท้อนบนผิวก้อนน้ำแข็งนั้นเผยให้เห็นผิวขาวซีดขององค์หญิงที่เหมือนกำลังหลับใหล

วันนี้องค์หญิงสิบสามอยู่ในอาภรณ์สีแดงสดงดงาม ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องแต่งหน้าที่ถือว่าจัดเกินวัย ปากสีชมพูระเรื่อตามธรรมชาติจงใจทาด้วยชาดสีแดงเข้ากับอาภรณ์ที่สวมใส่ ความงดงามสวยล้ำน่าเกรงขามขององค์หญิงสิบสามในวันนี้ทำให้แม้แต่ขันทีที่ถูกตอนมานานถึงกับหัวใจเต ้นแรง ด้านองค์หญิงใหญ่นั้นงดงามอ่อนหวานหากจะแข่งความโดดเด่นแล้วดูเหมือนองค์หญิงใหญ่จะด้อยกว่าองค์หญิงสิบสามอยู่หนึ่งส่วน หลายคนคิดว่าคงเป็นเพราะอาภรณ์ที่ดูจืดชืดเกินไปขององค์หญิงใหญ่เป็นแน่ที่ทำให้ด้อยกว่าองค์หญิงผู้น้องไป

ก็ถูกรมควันชนิดพิเศษที่ไร้สีไร้กลิ่นจนสลบไสลกันหมดโดยที่ไม่มีใครรู้ สีหนุลอบเข้ามาที่นี่โดยที่คนของวิทย์ที่แฝงตัวอยู่ที่นี่คอยอำนวยความสะดวก เขาจึงสามารถมาช่วยคนรักของตัวเองได้อย่างละมุนละม่อม ครั้งนี้อลันล้ำเส้นเกินไปมาก ในเมื่อมันกล้าเหยียบย่ำดวงใจของเขา ทำร้ายภรรย าของสีหนุ เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะเอามันไว้เหมือนกัน วันนี้ Black Craw จะต้องราบเป็นหน้ากลอง

ดาบที่พาดเพียงครั้งเดียว ทำให้ผ้าม่านขาดเป็นสองท่อน เฮ่อเหรินเซียวเดินเข้าไปด้านใน ก็พบกับสตรีที่อยู่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้านางผุดผ่องราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดของจิตรกรดัง ริมฝีปากแดงจัดนั้นกำลังสั่น แม้ว่านางจะพยายามทำตัวให้นิ่ง สายตากลมโตจ้องมองเขา ทำเอาท่านอ ๋องตกตะลึงไปกับความงามนี้ชั่วขณะ “เจ้าก็คือ “ฟ่านปิงเยว่” องค์หญิงแปดแห่งต้านชิงสินะ”

เมื่อองค์ชายถังมู่เหรินถูกบังคับให้แต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับองค์หญิงจ้าวซีเฟย การอยู่ร่วมจวนเดียวกันเหมือนอยู่บนเกาะภูเขาน้ำแข็งอีกฝ่ายเย็นชา อีกฝ่ายไร้หัวใจ แล้วทั้งคู่จะลงเอยกันได้เช่นไร... "เจ้ากล้าคบชู้งั้นหรือ เจ้าเป็นพระชายาข้า แต่พาชายอื่นเข้ามาในตำหนัก ตอนที่ข้าไม่อยู่งั้นหรือ" "ความคิดท่านมันสกปรกเหมือนปากท่าน พี่เยว่เทียนแค่มาเยี่ยมข้าก็เพียงเท่านั้น พวกข้าบริสุทธิ์ใจ ไม่เหมือนท่าน กับท่านหญิงเหมยซูหนี่ว์ของท่านหรอก" "ต่อปากต่อคำ เจ้ารู้จักคำว่า กาลเทศะ ให้เกียรติสามีบ้างหรือไม่ องค์หญิง" "แล้วท่านเล่า รู้จักคำว่าให้เกียรติสตรี บ้างหรือไม่ การกล่าวที่ไร้ซึ่งหลักฐาน วิญญูชนเข้าไม่ทำกันเพคะ" "เจ้าจะยั่วโมโหข้างั้นหรือ ต่อไปห้ามให้เขา เข้ามาเหยียบในตำหนักข้าอีก"