องค์หญิงสีชาด Novels & Stories

เถาโจวหย่งสงสัย “อดีตสนมของเสด็จพ่อซึ่งเป็นองค์หญิงจากแคว้นจ้าว” “อืม” สองหนุ่มสาวแซ่เถาถึงกับอึ้งไปเมื่อได้ยินว่าองค์หญิงจากแคว้นตนเองเป็นผู้ขโมยของสำคัญจากแคว้นอื่นมา

น้ำชาที่ว่าคือยาพิษ แพรขาวที่ว่าคือแพรสามศอก ทั้งหมดทั้งมวลล้วนหมายถึงโทษประหารสำหรับสตรีฝ่ายใน ฝูซินแสร้งทำสีหน้าสลดในตอนท้าย กล่าวต่อไปว่า “หม่อมฉันทราบมาว่าองค์หญิงมิ่งจูแห่งแคว้นเหยาเสด็จมาฉินด้วยเหตุใด ไท่จื่อเองก็ทรงใคร่รู้ว่าองค์หญิงจะงดงามถึงเพียงไหน แต่ตอนนี้หม่อมฉันได้พบกับองค์หญิงมิ่งจูแล้ว กล่าวไม่ผิดเลยว่าช่างงดงามอย่างที่ผู้คนร่ำลือจริงๆ หากได้นางมาอยู่ร่วมตำหนัก คงสามารถแบ่งเบาภาระหม่อมฉันได้มากเพคะ…เสด็จแม่” นางจงใจย้ำคำสุดท้าย ตีสีหน้าฝืดเฝื่อนเกินจะทนไหว

ก่อนที่หญิงสาวจะหายลับไปท่ามกลางสายฝน ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ในค่ำคืนนี้. เธอคือ อวี้หลัน หรือที่วงการนักฆ่ารู้จักกันดีในนาม "เงาสีชาด" นักฆ่าอันดับหนึ่ง ผู้ที่ลงมือเมื่อใด ไม่มีเป้าหมายใดรอดชีวิต

ชางเฮ่าเดินเข้ามาภายในเรือนรับรอง ก็เห็นสตรีในชุดชาววัง อาภรณ์สีม่วงปัดลวดลายหงส์ เกล้าผมสูงประดับด้วยปิ่นไข่มุกห้อยระย้าลงมา “คารวะองค์หญิงจิ้งหนิง" เขาประสานมือทำความเคารพตามธรรมเนียม ใบหน้าเรียบเฉย

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขมวดคิ้ว บนตัวของหญิงผู้นั้นถูกปกคลุมไปด้วยดินจนมองรูปลักษณ์เดิมไม่ออก จะสังเกตได้คร่าว ๆ ว่าสีของเสื้อผ้าเป็นสีเหลืองอมเขียว สีนี้สะดุดตา และนางก็นึกออกแล้ว ตอนที่เพิ่งมาถึงจวนองค์หญิง เป็นผู้หญิงคนนี้ที่เดินออกมาพูดอะไรบางอย่างประมาณว่าสัตว ์เป็นแขกเหมือนกัน ซึ่งชัดเจนว่าพยายามยั่วยุให้เกิดการทะเลาะกัน

แม้ว่าคุณหญิงฉีจะเป็นแม่เสือเฒ่า แต่สำหรับฉีหงเย่แล้วนางกลับเป็นเหมือนดั่งสมบัติล้ำค่า เป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อมอย่างแท้จริง ขณะนั้น ด้านนอกก็มีคนบางส่วนเดินเข้ามา "องค์หญิงเหวินซิง?" มู่จิ่วซียิ้มร่าออกมา "ทำไม ข้ามาไม่ได้หรือไง? มู่จิ่วซี ทางที่ดีเจ้าก็พยายามสักหน่อย ล่ะ ไม่อย่างนั้นพระพันปีหลวงคงจะทรงโกรธแย่" องค์หญิงเหวินซิงสวมชุดกระโปรงสีแดง ดูไปแล้วช่างงามสง่า แต่กลับน่าเกรงขาม

"โอ้ องค์หญิงใหญ่หมายถึงคนที่ใส่ชดสีดำ แล้วสวมหน้ากากประหลาดๆ คนนั้นใช่ไหม?" "อืม คนนั้นนั่นล่ะ"

นางละทิ้งยศศักดิ์ แต่ไม่อาจทิ้งชื่อเดิม นามนี้แม่นมตั้งให้ น่ารันทดไหมล่ะ แม้แต่ชื่อบิดายังไม่ตั้งให้นาง แต่ในความรันทดนั้นกลับมีความอิ่มเอมใจ ทุกครั้งที่ถูกเรียกนางรู้สึกว่าแม่นมอยู่ใกล้ๆเท่านี้เองไม่ได้หายตายจากไปไหน “องค์หญิงจากแคว้นเว่ย” จางลี่อุทาน ชื่อนี ้เป็นที่โจษจันในเมืองหลวงมาตลอดทั้งปีที่ผ่านมา

มีปัญหาจริงๆ ด้วย ซูชิงลั่วรีบพูด "ขอคุณหนูเมิ่งชี้แนะด้วย" เมิ่งชิงไต้พูดเบาๆ "ไม่ถึงกับชี้แนะหรอก นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนในงานชมดอกไม้รู้กันดี องค์หญิงอวี้หยางชอบสีแดงเข้มมากและเกลียดการที่มีคนใส่ชุดสีเดียวกับนางที่สุด เจ้าพึ่งมาเป็นครั้งแรก ไม่รู้เรื่องนี้ก็ไม่แปล ก" ทันใดนั้นซูชิงลั่วก็สะท้านไปทั้งตัว

น้องรองคนนี้ นางเกลียดยิ่งนัก รูปโฉมงามกว่า ฉลาดกว่า ฝีมือทางการแพทย์ยอดเยี่ยมกว่า ชื่อเสียงขจรตั้งแต่ยังอายุยังน้อยและเป็นว่าที่ผู้สืบทอดหัวหน้าตระกูลสี่ต่อจากสี่หนิงอวี่ เรื่องรูปโฉม นางยอมรับว่าไม่มีวันเทียบเคียงหลิงหลงได้ ดวงตาสีน้ำเงินดุจท้องฟ้ายามค่ำคืน เส้นผมยาวสลวย ดุจแพรไหมสีดำขลับ แม้อายุยังไม่ถึงวัยปักปิ่นแต่กลับดูโดดเด่นเสียเหลือเกิน คนข้างนอกยังเล่าลือว่านางงามเป็นอันดับหนึ่งของอาณาจักรด้วยซ้ำ