องค์หญิงสีชาด นิยาย & เรื่องราว

นเจ้าสาวผู้อยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงคือ ‘องค์หญิงซ่งหลิงซู’ องค์หญิงสามแคว้นหลง ผู้เป็นพระธิดาที่ฮ่องเต้แห่งแคว้นหลงทรงรักและโปรดปรานมากที่สุด แม้นางจะมีดวงกาลกิณีตั้งแต่กำเนิดแต่ฮ่องเต้ก็ทรงหาทุกวิถีทางเพื่อช่วยปัดเป่าโชคร้ายออกจากดวงชะตาของพระธิด าคนโปรด

จิ่นหลงกลับไปแล้ว ท่านอ๋องจึงรีบเดินมาหยิบผ้าไปเช็ดรอยชาดสีแดงออกอย่างใจลอย ‘สีชาดนี้อยู่ที่ริมฝีปากนาง หากนางเป็นสตรีบ้าตัณหา ดังที่รู้มาก่อนหน้านั้น เหตุใดจึงไม่ทำเรื่องเช่นนี้ กับชายในศาลาริมสวน อีกอย่างเหตุใดเมื่อกงกง และสาวใช้ของนางเห็นข้าจูบกับองค์หญิง ถึ งได้หน้าแดง’

เถาโจวหย่งสงสัย “อดีตสนมของเสด็จพ่อซึ่งเป็นองค์หญิงจากแคว้นจ้าว” “อืม” สองหนุ่มสาวแซ่เถาถึงกับอึ้งไปเมื่อได้ยินว่าองค์หญิงจากแคว้นตนเองเป็นผู้ขโมยของสำคัญจากแคว้นอื่นมา

น้ำชาที่ว่าคือยาพิษ แพรขาวที่ว่าคือแพรสามศอก ทั้งหมดทั้งมวลล้วนหมายถึงโทษประหารสำหรับสตรีฝ่ายใน ฝูซินแสร้งทำสีหน้าสลดในตอนท้าย กล่าวต่อไปว่า “หม่อมฉันทราบมาว่าองค์หญิงมิ่งจูแห่งแคว้นเหยาเสด็จมาฉินด้วยเหตุใด ไท่จื่อเองก็ทรงใคร่รู้ว่าองค์หญิงจะงดงามถึงเพียงไหน แต่ตอนนี้หม่อมฉันได้พบกับองค์หญิงมิ่งจูแล้ว กล่าวไม่ผิดเลยว่าช่างงดงามอย่างที่ผู้คนร่ำลือจริงๆ หากได้นางมาอยู่ร่วมตำหนัก คงสามารถแบ่งเบาภาระหม่อมฉันได้มากเพคะ…เสด็จแม่” นางจงใจย้ำคำสุดท้าย ตีสีหน้าฝืดเฝื่อนเกินจะทนไหว

ก่อนที่หญิงสาวจะหายลับไปท่ามกลางสายฝน ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ในค่ำคืนนี้. เธอคือ อวี้หลัน หรือที่วงการนักฆ่ารู้จักกันดีในนาม "เงาสีชาด" นักฆ่าอันดับหนึ่ง ผู้ที่ลงมือเมื่อใด ไม่มีเป้าหมายใดรอดชีวิต

ชางเฮ่าเดินเข้ามาภายในเรือนรับรอง ก็เห็นสตรีในชุดชาววัง อาภรณ์สีม่วงปัดลวดลายหงส์ เกล้าผมสูงประดับด้วยปิ่นไข่มุกห้อยระย้าลงมา “คารวะองค์หญิงจิ้งหนิง" เขาประสานมือทำความเคารพตามธรรมเนียม ใบหน้าเรียบเฉย

"โอ้ องค์หญิงใหญ่หมายถึงคนที่ใส่ชดสีดำ แล้วสวมหน้ากากประหลาดๆ คนนั้นใช่ไหม?" "อืม คนนั้นนั่นล่ะ"

นางละทิ้งยศศักดิ์ แต่ไม่อาจทิ้งชื่อเดิม นามนี้แม่นมตั้งให้ น่ารันทดไหมล่ะ แม้แต่ชื่อบิดายังไม่ตั้งให้นาง แต่ในความรันทดนั้นกลับมีความอิ่มเอมใจ ทุกครั้งที่ถูกเรียกนางรู้สึกว่าแม่นมอยู่ใกล้ๆเท่านี้เองไม่ได้หายตายจากไปไหน “องค์หญิงจากแคว้นเว่ย” จางลี่อุทาน ชื่อนี ้เป็นที่โจษจันในเมืองหลวงมาตลอดทั้งปีที่ผ่านมา

มีปัญหาจริงๆ ด้วย ซูชิงลั่วรีบพูด "ขอคุณหนูเมิ่งชี้แนะด้วย" เมิ่งชิงไต้พูดเบาๆ "ไม่ถึงกับชี้แนะหรอก นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนในงานชมดอกไม้รู้กันดี องค์หญิงอวี้หยางชอบสีแดงเข้มมากและเกลียดการที่มีคนใส่ชุดสีเดียวกับนางที่สุด เจ้าพึ่งมาเป็นครั้งแรก ไม่รู้เรื่องนี้ก็ไม่แปล ก" ทันใดนั้นซูชิงลั่วก็สะท้านไปทั้งตัว

น้องรองคนนี้ นางเกลียดยิ่งนัก รูปโฉมงามกว่า ฉลาดกว่า ฝีมือทางการแพทย์ยอดเยี่ยมกว่า ชื่อเสียงขจรตั้งแต่ยังอายุยังน้อยและเป็นว่าที่ผู้สืบทอดหัวหน้าตระกูลสี่ต่อจากสี่หนิงอวี่ เรื่องรูปโฉม นางยอมรับว่าไม่มีวันเทียบเคียงหลิงหลงได้ ดวงตาสีน้ำเงินดุจท้องฟ้ายามค่ำคืน เส้นผมยาวสลวย ดุจแพรไหมสีดำขลับ แม้อายุยังไม่ถึงวัยปักปิ่นแต่กลับดูโดดเด่นเสียเหลือเกิน คนข้างนอกยังเล่าลือว่านางงามเป็นอันดับหนึ่งของอาณาจักรด้วยซ้ำ